Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανεμολόγιο~Γιώργης Βώδινας~


Σε λέξεις πελαγοδρομούν έχθρες αλαφιασμένες
ντελίρια ασχημονούν σε γλώσσες φουρκισμένες
Σούμπιτοι ρόλοι αλυχτούν βραδυφλεγή κανόνια
λασποπλημμύρες αμολούν υστερικά τελώνια
Αρρωστημένες οιμωγές αλιγατόρων θρήνοι
στρουθοκαμήλων πρακτικές πίσω από φινιστρίνι
Σέρνουν οι γλώσσες το χορό συλλήβδην στιγματίζουν
τενόρος τ' άρρωστο μυαλό βλέμματα βομβαρδίζουν
Σε φυλλωσιές καραδοκούν φαρμακωμένα βέλη
οι αγυρτείες ξεγλιστρούν σαν γλιτσιασμένο χέλι
Πάθη λιμνάζουν στους καιρούς λάμπουν οι φρεναπάτες
κρεσέντα με αλαλαγμούς λιμάσματα σατράπες
Θαρρούν πως βρίσκουν ρετσινιές σε άλλων πανωφόρια
κρύφια αδιέξοδα κεντολογούν μποφόρια
Πλάθουν με επιμέλεια μύθους βλογιοκομμένους
στήνουν σαθρά θεμέλια υποτελείς του μένους
Ρόζοι τα λόγια τους φαιδροί σε αφρισμένα χείλη
θρήνους φορούν τη χαραυγή γλεντοκοπούν το δείλι

Ανεμολόγιου ροπές οι διαδρομές της ζήσης
χαμόγελα και συμφορές όλα θα τ' αποχτήσεις
Λίβας στην όστρια λαλεί η ψύχρα στο βαρδάρη
ο ζέφυρος γλυκό φιλί λεβάντες μπουνατσάρει
Κανείς δεν είναι κανενός ρευστοί τα χρόνια πλίνθοι
το τέλος άναρχος σεισμός προίκα πικρή η λήθη
Μόνο σ' αγάπης φιλιατρό μερώνουν τα δρολάπια
μη καρτεράς το λυτρωμό σε φθόνου σκαλοπάτια
29 / 10 / 2016
( Vg Gv )

 (η φωτογραφία είναι του Michael Grab)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».