Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα:Σταύρος Μπουρδάκης




Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ
Θυμάμαι εκείνη την γόνιμη Δευτέρα
που το φως μετάλλαζες στις δερμάτινες ίνες
έμοιαζες μ΄ ανθρώπινη βιολέτα
που δεχόταν πλήθος στο σώμα τις ακτίνες.


Ο κήπος γέλαγε με τα καμώματα αυτά
και συ γλυκά και τρυφερά τον αγνοούσες
κοίταζες γύρω σου τ΄ ανάερα παιδιά
με μια βεντάλια πονηρά τα χαιρετούσες.

Στο παιχνίδι ένα και γω μ΄ αυτά
μα στάθηκε αδύνατο πια να συνεχίσω
να με κοιτάζεις είδα χαρωπά
τα μάγουλα μου πήγα να τσιμπήσω!
Σταύρος Μπουρδάκης

ΟΝΕΙΡΙΚΟ
Η χοροεσπερίδα
από λαμπερή σύναξη προσώπων
που κατανάλωναν ποτά και ξηρούς καρπούς
μετατράπηκε σε σύρραξη.
Ένα κηροπήγιο έφυγε στον αέρα
από το χέρι ενός ασφαλιστή
δεν βρήκε στόχο
και βάρεσε στον τοίχο.
Μια ευγενική φιλόλογος ξερίζωσε τα μαλλιά μιας νεαρής κομμώτριας
ο δήμαρχος έφερε ένα πίνακα στο κεφάλι του φούρναρη
και ο σκύλος ενθουσιασμένος γαύγιζε.
Οι λάμπες τρεμόσβηναν
και σιγά σιγά έσβησαν
τα παράθυρα άρχισαν να τρίζουν
τα αντικείμενα εγκατέλειψαν τα ράφια
και άρχισαν να ακούγονται
οι πρώτες σειρήνες που κατέφθαναν!
Η μουσική υπόκρουση περιελάβανε λαϊκά άσματα της εποχής
ενώ η οικοδέσποινα είχε ετοιμάσει τυροπιτάκια, κεφτεδάκια
και λοιπά κομψά εδέσματα.
Λέγεται ότι κάποιος κύριος στο φορείο φώναζε στο δάσκαλο
ότι θα τον κανονίσει και ότι έχει άνθρωπο στο υπουργείο.
Ονειρικό ξεπάστρεμα των διαφορών του δήμου!

Σταύρος Μπουρδάκης

Η ΟΠΤΑΣΙΑ
Χαράματα ηττήθηκα στην κόλαση της σκέψης
δεν έβγαινε συμπέρασμα κανένα στον αιώνα
μόλις που μισοξύπναγα βλέποντας τις ορέξεις
της γης, του στερεώματος κ΄ όλου του γαλαξία
σηκώθηκα οδεύοντας για το καλό μου μπάνιο
που δεν σκαμπάζει και πολλά από φιλοσοφία
με έπλυνα, με ίσιωσα, με έβαλα να φάω
και μες το μπρίκι του καφέ είδα μια σιλουέτα
σαν από κείνες που γυρνούν στα σκότη και στα νέφη
την μια γυρίζει από δω, ευθύς από την άλλη
ανάλογα πως ψήνονταν στο μπρίκι οι φουσκάλες
και μόλις φούσκωσε ο καφές, έσβησε χαιρετώντας
σαν νεύμα να μου έκανε πως πρέπει να τον κλείσω
μη και χυθεί και φουρκιστώ και χάσω τ΄ όραμα μου.


Ποίηση:Σταύρος Μπουρδάκης

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …