Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα:Σταύρος Μπουρδάκης




Η ΒΕΝΤΑΛΙΑ
Θυμάμαι εκείνη την γόνιμη Δευτέρα
που το φως μετάλλαζες στις δερμάτινες ίνες
έμοιαζες μ΄ ανθρώπινη βιολέτα
που δεχόταν πλήθος στο σώμα τις ακτίνες.


Ο κήπος γέλαγε με τα καμώματα αυτά
και συ γλυκά και τρυφερά τον αγνοούσες
κοίταζες γύρω σου τ΄ ανάερα παιδιά
με μια βεντάλια πονηρά τα χαιρετούσες.

Στο παιχνίδι ένα και γω μ΄ αυτά
μα στάθηκε αδύνατο πια να συνεχίσω
να με κοιτάζεις είδα χαρωπά
τα μάγουλα μου πήγα να τσιμπήσω!
Σταύρος Μπουρδάκης

ΟΝΕΙΡΙΚΟ
Η χοροεσπερίδα
από λαμπερή σύναξη προσώπων
που κατανάλωναν ποτά και ξηρούς καρπούς
μετατράπηκε σε σύρραξη.
Ένα κηροπήγιο έφυγε στον αέρα
από το χέρι ενός ασφαλιστή
δεν βρήκε στόχο
και βάρεσε στον τοίχο.
Μια ευγενική φιλόλογος ξερίζωσε τα μαλλιά μιας νεαρής κομμώτριας
ο δήμαρχος έφερε ένα πίνακα στο κεφάλι του φούρναρη
και ο σκύλος ενθουσιασμένος γαύγιζε.
Οι λάμπες τρεμόσβηναν
και σιγά σιγά έσβησαν
τα παράθυρα άρχισαν να τρίζουν
τα αντικείμενα εγκατέλειψαν τα ράφια
και άρχισαν να ακούγονται
οι πρώτες σειρήνες που κατέφθαναν!
Η μουσική υπόκρουση περιελάβανε λαϊκά άσματα της εποχής
ενώ η οικοδέσποινα είχε ετοιμάσει τυροπιτάκια, κεφτεδάκια
και λοιπά κομψά εδέσματα.
Λέγεται ότι κάποιος κύριος στο φορείο φώναζε στο δάσκαλο
ότι θα τον κανονίσει και ότι έχει άνθρωπο στο υπουργείο.
Ονειρικό ξεπάστρεμα των διαφορών του δήμου!

Σταύρος Μπουρδάκης

Η ΟΠΤΑΣΙΑ
Χαράματα ηττήθηκα στην κόλαση της σκέψης
δεν έβγαινε συμπέρασμα κανένα στον αιώνα
μόλις που μισοξύπναγα βλέποντας τις ορέξεις
της γης, του στερεώματος κ΄ όλου του γαλαξία
σηκώθηκα οδεύοντας για το καλό μου μπάνιο
που δεν σκαμπάζει και πολλά από φιλοσοφία
με έπλυνα, με ίσιωσα, με έβαλα να φάω
και μες το μπρίκι του καφέ είδα μια σιλουέτα
σαν από κείνες που γυρνούν στα σκότη και στα νέφη
την μια γυρίζει από δω, ευθύς από την άλλη
ανάλογα πως ψήνονταν στο μπρίκι οι φουσκάλες
και μόλις φούσκωσε ο καφές, έσβησε χαιρετώντας
σαν νεύμα να μου έκανε πως πρέπει να τον κλείσω
μη και χυθεί και φουρκιστώ και χάσω τ΄ όραμα μου.


Ποίηση:Σταύρος Μπουρδάκης

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης