Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιβάν Μπούνιν ~Ο άγγελος της νύχτας~


Σε ώρα νυχτερινή πάνω από την ήρεμη στέπα,
όταν λάμπει από πάνω της το δειλινό,
ψηλά στον ουρανό, μέσα από αιθέριες ατραπούς,
ο άγγελος της νύχτας πέταξε,
το λυκόφως είδε πριν τη δύση,
την ανατολή να γέρνει μακριά…
κι άκουσε άξαφνα μια ακατάληπτη
μέσ’ στο χωράφι με τη σίκαλη παιδική φωνή.
Περπατούσε, μαζεύοντας στάχυα
και κενταύρια και τραγουδούσε μέσ’ τη σιγαλιά
Και στο τραγούδι ακούγονταν του παραδείσου οι ήχοι
της αθώας, ουράνιας ψυχής.
«Παιδάκι, - είπε του Θεού ο απεσταλμένος,
και κρύβοντας θλίψη και χαρά,
που ο δρόμος σου τραβά,
πως έφτιαξες ετούτο το τραγούδι;»
Το βλέμμα του παιδιού ήταν καθάριο, λαμπερό,
μα αυτό αμήχανο στεκόταν.
«Δε ξέρω…»- απάντησε δειλά.
«Ευλόγησε το μικρότερο αδελφό,-
είπε ο Θεός, - ευλόγησε
το βρέφος στην ήρεμη τούτη του δειλινού την ώρα
για το δρόμο, την αλήθεια και την αγάπη!»
Κι ευλόγησε το παιδί χαμογελώντας
ο άγγελος της νύχτας,- άνοιξε
τις φτερούγες τους στο τρεμάμενο λυκόφως
και βυθίστηκε στη δύση.
Και σαν το ιερό της ανοιξιάτικης νύχτας,
η αυγή έλαμψε ψηλά
και για ώρα πολλή το νεαρό βλέμμα
την θαύμαζε μέσα στη σιωπή.
Παρατηρώντας το παιδί για πρώτη φορά
συνειδητοποίησε την ομορφιά,
θωρώντας τα χρυσαφένια ονειροπολήματα
Και την αγνή χαρά τ’ ονείρου.
Ιβάν Μπούνιν
Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

(ο πίνακας είναι του Νικόλαου Γύζη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».