Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιβάν Μπούνιν ~Ο άγγελος της νύχτας~


Σε ώρα νυχτερινή πάνω από την ήρεμη στέπα,
όταν λάμπει από πάνω της το δειλινό,
ψηλά στον ουρανό, μέσα από αιθέριες ατραπούς,
ο άγγελος της νύχτας πέταξε,
το λυκόφως είδε πριν τη δύση,
την ανατολή να γέρνει μακριά…
κι άκουσε άξαφνα μια ακατάληπτη
μέσ’ στο χωράφι με τη σίκαλη παιδική φωνή.
Περπατούσε, μαζεύοντας στάχυα
και κενταύρια και τραγουδούσε μέσ’ τη σιγαλιά
Και στο τραγούδι ακούγονταν του παραδείσου οι ήχοι
της αθώας, ουράνιας ψυχής.
«Παιδάκι, - είπε του Θεού ο απεσταλμένος,
και κρύβοντας θλίψη και χαρά,
που ο δρόμος σου τραβά,
πως έφτιαξες ετούτο το τραγούδι;»
Το βλέμμα του παιδιού ήταν καθάριο, λαμπερό,
μα αυτό αμήχανο στεκόταν.
«Δε ξέρω…»- απάντησε δειλά.
«Ευλόγησε το μικρότερο αδελφό,-
είπε ο Θεός, - ευλόγησε
το βρέφος στην ήρεμη τούτη του δειλινού την ώρα
για το δρόμο, την αλήθεια και την αγάπη!»
Κι ευλόγησε το παιδί χαμογελώντας
ο άγγελος της νύχτας,- άνοιξε
τις φτερούγες τους στο τρεμάμενο λυκόφως
και βυθίστηκε στη δύση.
Και σαν το ιερό της ανοιξιάτικης νύχτας,
η αυγή έλαμψε ψηλά
και για ώρα πολλή το νεαρό βλέμμα
την θαύμαζε μέσα στη σιωπή.
Παρατηρώντας το παιδί για πρώτη φορά
συνειδητοποίησε την ομορφιά,
θωρώντας τα χρυσαφένια ονειροπολήματα
Και την αγνή χαρά τ’ ονείρου.
Ιβάν Μπούνιν
Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

(ο πίνακας είναι του Νικόλαου Γύζη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)