Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ~Π.Τσερκέζης



 Φωτογραφία του Petros Tserkezis.

Γράφει:Ο Πέτρος Τσερκέζης
μυθιστόρημα
Πέμπτο απόσπασμα
ΕΝΑ ΡΥΑΚΙ ΑΙΜΑ
«Τελείωσες, αγάπη μου; Γιατί το κουράσαμε πολύ...».
«Τελείωσα μια και καλή. Πηγαίνω να μαζέψω τα πράγματά μου. Άδικα είμαι ακόμα εδώ. Εσύ κάνεις τον αναίσθητο και με αγνοείς παντελώς».
«Τότε σταμάτα και άκουσέ με. Αυτή η επιστολή από ερωτική άποψη με αφήνει εντελώς αδιάφορο. Από ανθρώπινη και παιδαγωγική με αφήνει άφωνο και με τρομάζει. Είναι μια κραυγή απόγνωσης και το μόνο που πρέπει να πράξουμε είναι να τρέξουμε και η δυο για βοήθεια».
«Ω, είναι ευφυής η πρότασή σου. Απίστευτο το θράσος σου. Άδικα μάχομαι τόση ώρα. Η γενναιοδωρία σου είναι μυθική. Πήγαινε, Δημήτρη Μπόλο, πήγαινε να την προλάβεις πριν κάμει φτερά με τον ηθοποιό και καλή σου τύχη».
«Αν έτσι θέλεις, έτσι θα πράξω, αλλά δεν θα είμαι εγώ ο ένοχος κι εκείνος που θα στείλει στον τάφο τον αρραβώνα και την αγάπη μας. Ένας καλός καθηγητής είναι λογικό να αποτελεί το ίνδαλμα πολλών μαθητριών, αντικείμενο λατρείας για πολλούς μαθητές, αλλά καμιά μαθήτρια δεν μπορεί να υπάρξει το ίνδαλμα ενός καθηγητή. Απαγορευτεί να είναι από κάθε άποψη. Αυτή η επιστολή είναι απτό παράδειγμα. Σκέψου καλά Νέλη πριν ρίξεις το βήμα σου, γιατί θα μετανιώσεις, αλλά θα είναι αργά».
«Χα, χα αρχίσαμε και με τις απειλές τώρα».
«Θα σου υπενθυμίσω κάτι. Το είχα ξεχάσει, αλλά η συμπεριφορά σου μου το υπενθύμισε. Πριν από περίπου δυο μήνες, αν δεν με απατά η μνήμη, εγώ έλειπα από το σχολείο, ήμουν σε κάποιο σεμινάριο. Εσύ βγήκες από το σχολεία και έτρεχες σαν τρελή να με βρεις. Το θυμάσαι, πιστεύω».
«Ναι, το θυμάμαι».
«Γιατί μ’ έψαχνες, μπορείς να μου πεις;»
«Τι σχέση έχει αυτό τώρα;»
«Έχει και μεγάλη. Και μια που δεν επιθυμείς να μου το πεις εσύ σου λέγω εγώ».
«Με τις συγκρίσεις που κάνεις δεν μπορείς να καλύψεις τις δικές σου απάτες».
«Τίποτα δεν θέλω και δεν έχω να καλύψω. Τι σου είχε πει εκείνος ο μαθητής μπορείς να μου υπενθυμίσεις τα λόγια του».
«Σ’ εκείνη την υπόθεση και στον ίδιο τον μαθητή έχω βάλει έναν μεγάλο σταυρό».
«Δεν αμφιβάλω, αλλά θα σου υπενθυμίσω τα λόγια του: Αχ, καθηγήτριά μου, Νέλη, είσαι γλυκιά σαν μέλι. Ψιθυρίζω το
όνομα σου και κεραυνοβολεί. Ήθελα να ήμουν πέντε χρόνια μεγαλύτερός σου να σε ερωτευτώ και να σε παντρευτώ. Ωστόσο είμαι ευτυχής που η τύχη μου έδωσε το προνόμιο να είμαι μαθητής σου, ν’ ακούγω την μελίρρυτη σου φωνή και το μελιστάλαχτο χαμόγελο να με πηγαίνει στον παράδεισο».
«Σταμάτα, σταμάτα. Δεν επιθυμώ ν’ ακούσω άλλες αηδίες. Αυτά είναι γελοία. Μου έρχεται να ουρλιάξω και με υποχρεώνεις να σκάσω στα γέλια».
«Και τη σου είπε άλλο μπορείς να μου πεις; Είμαι σίγουρος δεν θα με τιμωρήσεις. Κανείς δεν τιμωρεί έναν άνθρωπο που σ’ αγαπάει. Μπορείς να τον στείλεις στην διευθύντρια ή στη φυλακή έναν άνθρωπο που σε λατρεύει; Ωστόσο μη φοβάσαι, λατρεμένη μου καθηγήτρια, αυτό που θα κάνω είναι να εγκαταλείψω οικειοθελώς το σχολείο. Ήρθα να σε αποχαιρετίσω. Αυτό που επιθυμώ για το έχε γεια είναι ένα φιλί. Εσύ γύρισες και τον χαστούκισες».
«Δεν έχει καμιά σχέση το ένα με το άλλο».
«Έχει και παραέχει. Είναι το ίδιο και απαράλλαχτο. Αν θέλεις γέλασε τώρα, αλλά ότι θα κλάψεις και με μαύρο δάκρυ είναι σίγουρο και στο υπογράφω. Στην αγάπη και στον έρωτα δεν υπάρχει μεταμέλεια, ή ερωτεύεσαι και πεθαίνεις με τον έρωτά σου, ή έχε γεια έρωτά μου! Κατάλαβες, αγάπη μου;»
«Ναι, το κατάλαβα. Το δυνατό σου σημείο, το φόρτε σου, η γοητεία της ρητορικής σου, η γενναιοψυχία σου, η φλυαρία σου, το στομφώδης ύφος αποδείχτηκαν κάλπικα, καθηγητά μου, έγιναν η αχίλλειων πτέρνα σου, έχουν την δυνατότητα να εξαπατήσουν μόνο τα κοκορόμυαλα κοριτσόπουλα. Δεν έχει νόημα πια. Φεύγω, έχε γεια».
«Έχε γεια, Νέλη, αν έτσι θέλεις. Μη ξεχνάς ωστόσο σε αγάπησα όσο κανένα άλλο άνθρωπο στον κόσμο και στο έχω αποδείξει».
Ήμουν καταρρακωμένος. Αυτός ο εξουθενωτικός καβγάς μ’ έκανε κουρέλι. Την είδα να αιωρείται μέσα από τα ρίγη μου, σβαρνίζοντας τα πόδια της προς το υπνοδωμάτιο. Ένα ρυάκι αίμα είχε πάρει δρόμο ρέοντας στην αλαβάστρινη αριστερή της γάμπα, αφήνοντας μια λεπτή γραμμούλα πάνω στο μαρμάρινο δάπεδο. Το συνόδεψα με γουρλωμένα μάτια. Πανικοβλήθηκα. Για ένα κλάσμα δευτερολέπτου ανακαλώ το παρελθόν της σχέσης μας. Ούτε ένα ψεγάδι δεν υπάρχει, ούτε ίχνος δυσαρέσκειας, θεϊκή αρμονία και ξαφνικά μπούκαρε αυτή η χιονοστιβάδα. Αυτή η δεινή σύγκρουση μου είχε κολλήσει την απογοήτευση σαν γρίπη. Ο θεέ μου, τι πρέπει να κάμω; Σκέφτηκα. Δεν ήξερα τι απόφαση να πάρω και αυτό έσκιζε την ψυχή μου, περισσότερο από το ρακί τα σωθικά μου. Δεν έχει νόημα. Δεν πρέπει να την αφήσω να φύγει. Το ξέσπασμα του αίματος είναι απτή απόδειξη της αδιάψευστης αναστάτωσης. Μολονότι αυτό το γράμμα χάιδευε τον εγωισμό μου, η Νέλη δεν έφταιγε. Πιστεύω πως κάθε γυναίκα θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο. Και η Άννα; Τι θα γίνει το κοριτσάκι αν πέσει σε χέρια απαγωγέων; Αν ο ηθοποιός είναι απαγωγέας; Και αν είναι πραγματικά φίλος και σταλμένος από τον αδερφό της τότε ποια πλεκτάνη υπάρχει; Να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, ή όλος αυτός ο καβγάς να είναι ένα άλλο κακόγουστο παιχνίδι μέθης; Σηκώθηκα θορυβημένος και έτρεξα προς το υπνοδωμάτιο. Ήταν κλειδωμένο.
«Νέλη, άνοιξέ μου, σε παρακαλώ. Είναι ανόητο όλο αυτό. Εκεί που υπάρχει αγάπη δεν χωράει το έρεβος οι απάτες και οι καβγάδες. Καμιά Άννα δεν θα μπει ανάμεσά μας να καταστρέψει την αγάπης μας. Νέλη με ακούς, άνοιξε».
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ
Μυθιστόρημα.



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)