Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

                  Κρυστάλλης  Κώστας


Ξημέρωναν Χριστούγεννα. Στὰ παγωμένα αἰθέρια
Λάμπουν χρυσᾶ τἀστέρια,
Και στὸ φεγγάρι ποὺ ἔτοιμο νὰ βασιλέψῃ σκύβει
Πέρα στοῦ Βάλτου τὰ βουνὰ − ποὺ καταχνιὰ τὰ κρύβει −
Ἀσπρίζουν τοῦ ζυγοῦ οἱ κορφαὶς οἱ χιονοσκεπασμέναις,
Σὰν νἆν' ψηλὰ φαντάσματα, ψηλαὶς καμαρωμέναις
Ὣς στἄστρα, λὲς κι' ἀπόκρυφα μ' αὐτὰ συνομιλοῦνε.
Ἀνάρῃα−ἀνάρῃα τὰ Ζυγὰ τὴν Πούλια ἀκολουθοῦνε
Καὶ περασμένη τὴ μισὴ τὴ νύχτα σημαδεύουν.
Σβυέται ὁ Σταυρὸς μεσουρανίς· οἱ Δράκοι βασιλεύουν.
Σὲ λίγο το φεγγάρι
Σὰν βασιλέψῃ τρίβαθο σκοτάδι θανὰ πάρῃ.
Πόσο τὸ χειμωνιάτικο εἶν' ἄγριο τὸ σκοτάδι!
Κι' ἂν ξενυχτίσῃς στὸ βουνό, στὸ λόγγο, ἢ λαγκάδι
Διπλῆ σοῦ χύνουν στὴν καρδιά, διπλῆ ἀνατριχίλα
Τὸ κρύο κ' ἡ μαυρίλα.
Τὴ νύχτα ἐκείνη ἐδιάλεξε ὁ 'Μὲρ γιὰ τὸ σκοπό του.
− Ἀπόψι ἀγρύπνια ὁλονυχτίς, λέει στὸ σύμβουλό του,
Κ' ὔστερ' ἀπ' τὰ μεσάνυχτα, σὰν τὸ φεγγάρι φύγῃ,
Τὴν ὥρα ποὺ τῶν Χριστιανῶν ἡ ἐκκλησία ἀνοίγει
Καὶ πᾶνε τὰ Χριστούγεννα αὐτοὶ νὰ λειτουργήσουν
Καὶ στὰ προχώματα ψηλὰ κανένας δὲ θὰ μείνῃ,
Τὴ νύχτα, λέγω, ἐκείνη
Τἀμέτρητα τἀσκέρια μας ἄξαφνα νὰ χουμήσουν
Κι' ὣς τὴν αὐγὴ νὰ στήσουμε, πατώντας τὸν ὀχτρό μας,
Στοὺς τοίχους τοῦ Μεσολογγιοῦ τὸ μισοφέγγαρό μας. −
Ὁ λόγος δίνεται μὲ μιᾶς στἀσκέρια πέρα−πέρα,
Καὶ μὲ φωναὶς χαρούμεναις γιομίζουν τὸν ἀγέρα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».