Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέτρος Τσερκέζης~Νυχτερινή πτήση Αθήνα-Ιωάννινα~
















ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΤΗΣΗ ΑΘΗΝΑ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Στους διαδρόμους του αεροδρομίου χιονίζει
Χιονίζει στις πίστες, στα φτερά των αεροσκαφών,
στους φανοστάτες, στα κτήρια του αερολιμένα
Οι πύλες τ’ ουρανού είναι κλειστές.
Οι νιφάδες του χιονιού έρχονται όλες χορεύοντας σαν μπαλαρίνες
Προς το οβάλ τζάμι και σχηματίζουν το πρόσωπό σου
Με παράξενα χρώματα από τις παλέτες ενός Μανέ ή Βαν Γκογκ.
Το αεροσκάφος μένει ακινητοποιημένο, υπάρχει καθυστέρηση, υπάρχει νευρικότητα και μια επιβαλλόμενη γαλήνη,
Θρασομανάει το γκρίζο δέντρο τ’ ουρανού.
Σ’ αυτή τη λευκή ατμόσφαιρα οι νιφάδες του χιονιού
Ξαναζωγραφίζουν το θλιμμένο σου πρόσωπό
Μια νιφάδα μάτια, μια χείλη, μια θολερό χαμόγελο
Πόσα κομμάτια για να σχεδιάσεις το πορτρέτο της αγάπης
Μια ζωή δε φτάνει. Ένας ουρανός ολόκληρος δεν αρκεί.
Μέσα από τη διαφάνεια του χιονιού ο ουρανός ανοίγει τις πύλες
Λες και έβαλαν τους άγκωνες οι τρελές μας επιθυμίες
Κι ανοίγουν ένα διάδρομο μες τη μουντάδα των νεφών
Με τυλίγουν τα άκρα σου απαλές, χαδιάρες νιφάδες
Φανταστικό, μεταξωτό φουστάνι με απογειώνει στο άπειρο
Λευκά πουλιά με αρπάζουν σε στροβίλους ονείρων
Τα ματόκλαδά μου βάρυναν, άνοιξε η λευκή πύλη του ονείρου
Αλάφρυναν παράξενα χρυσή βεντάλια, το δικό σου φιλί
Αρπαγμένος απ’ τα δικά σου μαλλιά περιπλανιέμαι στα νέφη
Η αεροσυνοδός με προσγειώνει μ’ ένα σκούντημα κι ένα χαμόγελο:
«Φτάσαμε κύριε, τις αποσκευές σας, παρακαλώ».
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
Από τη συλλογή: «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ»

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)