Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέτρος Τσερκέζης~Νυχτερινή πτήση Αθήνα-Ιωάννινα~
















ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΤΗΣΗ ΑΘΗΝΑ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Στους διαδρόμους του αεροδρομίου χιονίζει
Χιονίζει στις πίστες, στα φτερά των αεροσκαφών,
στους φανοστάτες, στα κτήρια του αερολιμένα
Οι πύλες τ’ ουρανού είναι κλειστές.
Οι νιφάδες του χιονιού έρχονται όλες χορεύοντας σαν μπαλαρίνες
Προς το οβάλ τζάμι και σχηματίζουν το πρόσωπό σου
Με παράξενα χρώματα από τις παλέτες ενός Μανέ ή Βαν Γκογκ.
Το αεροσκάφος μένει ακινητοποιημένο, υπάρχει καθυστέρηση, υπάρχει νευρικότητα και μια επιβαλλόμενη γαλήνη,
Θρασομανάει το γκρίζο δέντρο τ’ ουρανού.
Σ’ αυτή τη λευκή ατμόσφαιρα οι νιφάδες του χιονιού
Ξαναζωγραφίζουν το θλιμμένο σου πρόσωπό
Μια νιφάδα μάτια, μια χείλη, μια θολερό χαμόγελο
Πόσα κομμάτια για να σχεδιάσεις το πορτρέτο της αγάπης
Μια ζωή δε φτάνει. Ένας ουρανός ολόκληρος δεν αρκεί.
Μέσα από τη διαφάνεια του χιονιού ο ουρανός ανοίγει τις πύλες
Λες και έβαλαν τους άγκωνες οι τρελές μας επιθυμίες
Κι ανοίγουν ένα διάδρομο μες τη μουντάδα των νεφών
Με τυλίγουν τα άκρα σου απαλές, χαδιάρες νιφάδες
Φανταστικό, μεταξωτό φουστάνι με απογειώνει στο άπειρο
Λευκά πουλιά με αρπάζουν σε στροβίλους ονείρων
Τα ματόκλαδά μου βάρυναν, άνοιξε η λευκή πύλη του ονείρου
Αλάφρυναν παράξενα χρυσή βεντάλια, το δικό σου φιλί
Αρπαγμένος απ’ τα δικά σου μαλλιά περιπλανιέμαι στα νέφη
Η αεροσυνοδός με προσγειώνει μ’ ένα σκούντημα κι ένα χαμόγελο:
«Φτάσαμε κύριε, τις αποσκευές σας, παρακαλώ».
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ
Από τη συλλογή: «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ»

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».