Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το δίχτυ~Κώστας Βασιλάκος~


Το ποίημα βραβεύτηκε με έπαινο
στον διαγωνισμό ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών .

Το δίχτυ
Ολημερίς,
κάρφωνε τα διαλυμένα φύλλα των ημερολογίων,
τα παλιά κασόνια με τις αναμνήσεις,
τους μπόγους με τις πραμάτειες.
Ολημερίς,
σκάλιζε τις εικόνες, να πονέσουν οι άγιοι,
να αγριέψουν οι μορφές τους.
Τις νύχτες,
έσερνε το δίχτυ με τα μπαλωμένα λόγια,
μάζευε τη σκόνη των αστεριών,
ανακάτευε τα ρεύματα της οργής
με την καρτερία της ελπίδας.
Κάθε πρωί,
σχολαστικά τα διαχώριζε για υποστυλώματα
και δοκάρια, για λάσπη και τοιχώματα.
Εμείς,
για χρόνια δε βλέπαμε τους τοίχους,
τις πόρτες και τα παραθύρια,
ούτε τους κήπους με λουλούδια.
Όταν ξεστράτιζε η απορία μας, απαντούσε μονότονα:
- Όλα όσα ποθούν τα μάτια σας
βρίσκονται εντός μου.
Βαθιά γεράματα, καθότανε στην άκρη του γκρεμού,
στα πόδια του κρεμόταν ένα σκούρο μπλε σε βαθιά υπόκλιση.
Τα λευκά του γένια έγλυφαν το αλάτι
που στράγγιξε στην εσχατιά του βράχου.
Του χάιδεψα τα μαλλιά, κι ένα δάκρυ σταλαγμίτης
μου τρύπησε την καρδιά.
- Η θάλασσα είναι ο άνθρωπος, μου είπε.
- Σαν ήταν ήρεμη την κουβάλαγα,
μέχρι την τελευταία σταγόνα και γέμιζα την ψυχή μου.
Μα σαν θύμωνε,
ξαναχυνόταν στο πέλαγος. Κι έμεναν μόνο τα βότσαλα μέσα μου.
Δεν κατάφερα να κρατήσω λίγα φύκια και δυο αφρούς κυμάτων.
Το δίχτυ από χέρι σε χέρι
συνέχισε να μαζεύει κοχύλια, τραγούδια, αστραπές …
Κώστας Βασιλάκος


( φωτογραφία:Fuyang Zhou)
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης