Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φιρντουσί Απόσπασμα από το «Σαχ Ναμέ» (Βιβλίο των βασιλέων)

                                           


                                            - Φοβάστε το σκοτάδι;

                                            – Όχι, νιώθω μέσα του άνετα.
                                                                               Γ
. Π.


Είμαι εδώ και δεν είμαι εδώ, είμαι παντού και πουθενά,
Σκιά είμαι στου ερέβους τα σκοτεινά.
Στην μαυρίλα την νυχτερινή, πυκνή σαν λάδι,
Είμαι μπροστά σου μες στο μαγικό σκοτάδι.
Αθέατο το σώμα μου, αόρατο το πνεύμα,
Με τη μορφή μου να γίνεις τέλειο πλέγμα.
Θα μπει στην καρδιά σου μελωδικό τραγούδι
Και θα ανθίζει σαν φανταστικό λουλούδι.
Το φως σου δίνει, φέρνει τα συνηθισμένα,
Η νύχτα η κατάμαυρη είναι ελκυστική παρθένα.
Η αγάπη της είναι ολόλευκο φως,
Να δεχθείς το κάτι άλλο χαρωπός.
Αλλά θα ρωτήσεις: Ποια είμαι εγώ;
Είμαι εκείνη που δεν είμαι τώρα και εδώ,
Από το σκότος ήρθα και στο σκότος αποχωρώ
Να βρω την πιο βαθιά σπηλιά, αφού την σκιά κυοφορώ.
Και τότε θα μου πεις: Η απόκριση σου είναι μισή,
Θέλω απάντηση απλή: Ποια εις’ εσύ;
Το απάντημα θα έρθει βαθμηδόν.
Απρόσιτη αυτή η γνώση προς το παρών.
Τα πάντα θα γνωρίζεις μόνος: το ζόφος ασκεί
Όταν ως σκιά θα πετάς εδώ κι εκεί.
Τώρα παρακαλώ! την αόρατη μορφή μου να δεχθείς,
Και τις επιθυμίες τις καρδιάς σου να μην απωθείς.
Τα μυστικά του σκότους θα αποκαλύπτουν:
Μυθεύματα, επίνοιες και φόβοι θα εξαφανιστούν.
Και των ονείρων το μυστήριο θα γίνει κατανοητό,
Των σκιών του σύμπαντος, το κρυφό, θα γίνει νοητό.
Από του φως τα βάσανα με κρύψε, σε παρακαλώ!
Κι αλήθειες θα γνωρίζεις, που δεν χωράει το μυαλό.
Γιατί ήρθα σ’ εσένα; Θα ρωτήσεις ξανά,
Και τι σου έφερα: καλοτυχία ή δεινά;
Θα πω περήφανα: Ήρθα από τη μαύρη λησμονιά,
Για να ανοίξω στην καρδιά σου την ωραία σκοτεινιά,
Θα απομακρυνθείς φωνάζοντας: Να φύγεις, είσαι τρελή!
Ανατριχιάζω απ’ τη μορφή σου, κι απ’ το σκότος πιο πολύ!
Θα σε εγκαταλείψω στου μυαλού σου το σκοτάδι,
Δεν πρόκειται να πίνεις απ’ αυτό το καθαρό πηγάδι.
Αλίμονο! Άτολμο το ανθρώπινο κοπάδι.
Κι αυτό αποτελεί ένα μοιραίο ψεγάδι.
Το φως συντροφεύει με του θορύβου την ταραχή,
Ενώ ο σκότος έχει της σιωπηλής γαλήνης την ευχή.
Είναι των ελεύθερων από τις προλήψεις η φιλοσοφία,
Από την ερημιά του αντλεί τις ικανότητες του η ιδιοφυΐα.
Δεν ζουν εκεί οι έννοιες: καλό – κακό,
Δεν έχουν νόημα οι λέξεις: ανήθικο και ηθικό.
Που και που ο άνθρωπος τα μάτια του στον ουρανό σηκώνει.
Τι νύχτα, που είναι του Θεού η σκιά, να αποθεώνει.
Σ’ αυτόν τον κόσμο ζει μόνο το απόλυτο κενό
Μαζί με το στραβό και βουβό σκοτεινό,
Εκεί που δεν γεννιέται τίποτα κακό και ούτε καλό.
Εκεί που πεθαίνει το πραγματικό κι απατηλό.
Τι κρίμα! Που δεν θέλεις να φύγουμε μαζί
Στον κόσμο που υψώνεται η μαύρη αυγή.
Ενώ εγώ θα φύγω στον κόσμο των αμίλητων σκιών,
Όπου διαλύεται το παρών μες στο απών,
Όπου ο νους μου αναπνέει, ενώ το σώμα σιωπεί,
Όπου το πνεύμα μου πικρογελώντας μες στο σκοτάδι θα χαθεί.
 Φιρντουσί




*Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Πέρση ποιητή Αμπούλ Κάσιμ  Μανσούρ

*Μετάφραση,Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

 (η φωτογραφία από:Brooke Shaden)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …