Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πως ελευθερώνει τ' άλογα ο Ζωγράφος~Της Εύας Λόλιου

        Διήγημα
 Φωτογραφία της Eva Loliou.
  Ζωγραφική Γιώργος Φλουρής.



....... Ο ουρανός βαστούσε την βροχή, να μην λιώσουν τα καφέ χιόνια απ' τις σκεπές των σπιτιών στο χωριό. Οι καμινάδες έβηχαν πνιγμένες απ' την φύση που καίγονταν στα τζάκια και οι μαύρες κεφαλές των αλόγων είχαν μέσα τους φυλακισμένα όνειρα, ξαπλωμένες στα άχυρα του στάβλου που έκαιγε καρβουνιασμένος, χωρίς φλόγα..Κάποια άλλα λευκά άλογα κυλιόντουσαν στις λάσπες της θάλασσας...
.......Μα τι σκέφτομαι...Σα μια σφουγγαρίστρα βουτηγμένη σε βρώμικο νερό να λέρωσε τις σκέψεις μου... Λάθος... ο ουρανός άστραφτε σπαρμένος από αστέρια και μόλις ανέτειλε η σελήνη βάφοντας τους βράχους χρυσούς και τα μαύρα άλογα λευκά πάνω στις σκεπές...Μα τι λέω, στις σκεπές έλιωνε το τελευταίο χιόνι του Μάρτη και το χωριό ξεχώριζε πάνω στους αμμόλοφους...όπου λευκά άλογα κάλπαζαν ξέφρενα χλιμιντρίζοντας σπίθες..Λάθος, δε χλιμίντριζαν σπίθες, χτυπούσαν τα πόδια τους στη γη που πετούσε φλόγες..Και το χωριό ξεχώριζε πάνω στο βουνό. Μα οι φλόγες ήταν μέσα στη φού φού, πως μπερδεύτηκε έτσι ο νους μου..Αχ...ας ξαναπιάσω απ' την αρχή τα χρώματα και με την σειρά τα πινέλα.
...........Φταίει η κυρα Δέσποινα που δε καθαρίζει καλά την παλέτα και η σφουγγαρίστρα έχει γεράσει πια και δεν στύβει τα βρωμονέρια.
Ας περιμένω, σε λίγο θα σχολάσει η εκκλησιά. Ο παπάς θα με βοηθήσει να λευτερώσω τα άλογα μέσα απ'τις φλόγες στο χιονισμένο χωριό.
Α να μόλις περνά, να προλάβω! Βγαίνω άντυτη στο χιόνι,μα δε με νοιάζει. ''Να λευτερώσω τ' άλογα, πάτερ, νά καίγονται στο στάβλο μέσα στο χιόνι!'' και του τραβώ το χέρι. Καθόμαστε μπρος στον καμβά, τα χρώματα, τα πινέλα και τις λέξεις μου. Καθώς του εξιστορώ για το πως μπέρδεψα τις εικόνες μέσα μου, ο καλός ποιμένας των αλόγων, βγάζει τα χοντρά σχοινιά απ' τις κεφαλές τους και ξεκινά να ζωγραφίζει...
........Εύα -Δεκέμβρης μήνας. Ο ουρανός βαστάει το φεγγάρι ψηλά, γεμισμένο χρυσό, σπαρμένα άστρα πάνω στις λευκές στέγες των σπιτιών φωτίζουν το μικρό χωριό πάνω στο βουνό. Οι καμινάδες βήχουν ζεστές τις ευχές των παιδιών μέσα απ' τις χριστουγεννιάτικες κάλτσες.
........Πάτερ Γιώργης - Μέσα στο στάβλο φυλακισμένα τρία μαύρα άλογα γέρνουν τις κεφαλές τους σε εξορισμένα στάχυα. Ένας άνεμος ζωγράφος, νά.. δες Εύα πως θα σύρει τώρα δα τα όνειρα τους, αρωματίζοντας τα με την θαλασσινή αύρα.. Η νύχτα θα δώσει το σκήπτρο της στην ημέρα και τα τρία άλογα θα χρωματιστούν λευκά. Ορίστε! έτοιμα και τα κύματα, άκου πως χτυπούν στα βράχια..
Κοίτα Εύα πως καλπάζουν ξέφρενα, ελεύθερα.. τρέχοντας κατά μήκος της αγριεμένης θάλασσας...
Εύα Λόλιου.
15/12/2016.


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».