Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ύλη ~Κώστας Βασιλάκος~


Έχτισα
με αχτίδες του ήλιου τις προσμονές,
να βγουν στο ξέφωτο τα άδεια βράδια σου.
Με κοίταξες αδιάφορα
με μειδίαμα κρεμασμένο στο κενό.
Νανούρισα τα κύματα των ματιών ,
να πιείς το ουράνιο τόξο.
- Γιατί κεντάς μ΄ αστέρια
περπατησιές φωτιάς;
Φοβάσαι μη χαθώ εγώ;
Δεν βλέπεις τον δικό σου αφανισμό;
μου είπε η αχνή παραίτηση.
- Πασχίζω απ΄ της ύλης
τη φθορά να κάνω την αγάπη άφθαρτη,
απάντησα.
« Λόγια δραπέτες»
Κώστας Βασιλάκος/ Άνεμος Εκδοτική


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης