Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Υφαντής Χρήστος




CAROUSEL

Η ιεροπραξία του έρωτα
στην αναστάσιμη υπόσταση
του σεπτού κορμιού Της,
κράτησε όσο χρειάστηκε ο Θεός
για τη δημιουργία
των καταπράσινων πεδίων του χωρόχρονου.
Σε μερικές αιώνιες στιγμές,
- το ισοδύναμο
ολάκερων νυχτών για τον ερωτευμένο -
η μεγαλειώδης
και περιδεής αίσθηση αθανασίας
και εγγύτητας του απείρου,
μέσ' από σπάνιες συζυγίες εξουσίασε,
κεραυνοβόλησε και σώριασε(!) το χρόνο
στην έρημο του Ασφόδελου Λειμώνα.

Κι ύστερα...
Η άμμος στην κλεψύδρα
συνέχισε την αδιάφορη ροή της
ανάμεσα σε κλαγγές ανέστιων λέξεων
και σωρούς νωχελών προοπτικών.

Κι αφού θρονιάστηκε ο καιρός
κι έγιναν νυστέρια ανάλγητα
τα λεπτά στης ζωής το ρολόι,
το ασυμβίβαστο πιθανό,
νοσταλγός του απερίγραπτου,
αιχμάλωτο στο carousel του χρόνου,
ασπαίροντας στροβιλίζεται και πάλι
στο έλεος της εμβροντησίας των θαυμάτων,
καρτερώντας να σπινθηροβολήσουν,
να τυλίξουν στο θάμβος των εκλάμψεων
τη σύναξη του νου και των αισθήσεων,
ξανά ν' ανάψουν λαμπιόνια γιορτινά
στο παιχνίδι των ατέρμονων κύκλων
της ζωής, του χρόνου, της αιωνιότητας,
να σκορπίσουν ουράνιες μελωδίες
σαν τις δικές Της,
σαν εκείνες που πάλλουν την ψυχή
στις κορυφαίες στιγμές της!
Χρήστος Υφαντής


(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)