Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δρόμοι αγάπης~Φαίδρα Καψωμενάκη~


Ήταν ένα παράξενο αντάμωμα
την εποχή που τα χρυσαφένια στάχυα είχαν αρχίσει το χορό τους κάτω
από τις καυτές του ήλιου ακτίνες και τον λίβα του μεσημεριού ..
Ένας χειμώνας εκείνος με κλαδιά φορτωμένα να γέρνουν από το βάρος
 του χιονιά
Με την καρδιά του κρυμμένη και φυλαγμένη στην ζεστή αγκαλιά μιας
βελανιδιάς ...
Μόνο την νύχτα την άφηνε να βγαίνει δειλά δειλά και να κάνει τα άστρα
στολίδια σε καμβά αγάπης !
Μια άνοιξη εκείνη που έχασε τα μονοπάτια και τις ώρες της ζωής και τα
 μισοανοιγμένα μπουμπούκια την ξέχασαν ..
Δεν πρόλαβε να δει την δροσιά του πρωινού να ανοίγει τα
τριαντάφυλλα !!
Ούτε τα φύλλα να αλλάζουν χρώματα και να γελούν στα γάργαρα νερά
των ποταμών και να ακούσει το ξέγνοιαστο τραγούδι τους ανάμεσα στις
πέτρες ..
 \Άργησες !! Που ξεχάστηκες ?
-Πως σου πάει το χιόνι !!!
Μία λευκή θάλασσα ή αγκαλιά σου !!
\ Άκου Άκου τα αηδόνια !!!
Και τα χελιδόνια πόσο γρήγορα ήρθαν αυτή την χρονιά !!
-Έλα ! Έλα ! Να ζήσουμε την αιώνια στιγμή !!!
\ Μα υπάρχει ???
-Ναι υπάρχει !!
Την ώρα που η καρδιά βρίσκει τους δρόμους και ή αγάπη τους κρατά
ανοικτούς !!!

Φαίδρα .

 Lauri Blank art,

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης