Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα, Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου




ΑΠΟΗΧΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Όλα τα σ’αγαπώ
στον κόσμο θα σκορπίσουν
μήπως σβηστεί η σκοτεινιά
χαμόγελα ν’ανθίσουν.
Ερωτική φωλιά
στις σπηλιές της θάλασσας,
γλάρων αγκαλιά.
Ποίηση το κύμα,μουσική,
νόηση λυτρωτική.
Πλέκει ύμνους τ’απείθαρχο δοξάρι,
σαν αλαφροπατεί βγαίνοντας
δειλά-δειλά το φεγγάρι.
Η αγάπη σε στέλνει
σ’ άλλα μονοπάτια,
αιωρείται ψηλά,
δάδα μες την καρδιά.
Όαση η αγκαλιά σου,
τα  χέρια σου γιορντάνια στο λαιμό μου.
Πάθος λογισμούς μες το σκοτάδι,
άνθος ψυχής, ξέπνοο βράδυ.
Ανάσες γαλήνης
όνειρο παραμυθιού στην άμμο,
κάθε στιγμή π’ακολουθεί
κρίνοι στρωμένοι χάμω.
Απόηχοι χρωμάτων,
στης σιωπής την ηχώ
ταξίδι σαγηνευτικό.
Οι ευωδιές του γιασεμιού
απλώνονται άφθαρτες,
ζωογόνες, ξεδιψώντας
την ψυχή μας, που ευόδωσε
να χαμογελά αμέριμνη!
Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή: Απόηχοι Χρωμάτων(εκδόσεις Αγγελάκη,2016)
(Nikolas art Athens)






ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ
Βιγλάτορες στην κορφή του βουνού,
παρατηρώ το πλήθος Ανθρώπων και θεών
να παραφέρονται.
Μόνο τα μικρά παιδιά αθώα!
Κραυγή, για την επιβίωση του μέλλοντος
στην ανυπαρξία της πυρηνικής τέφρας,
οργασμός της άνοιξης του πνεύματος;
Ερωτηματικά που πυρακτώνουν τη σκέψη,

μπροστά στο βασίλειο της ατομικής
Είναι φωτοσκιάσεων  η εικόνα,
από τη μια αγναντεύεις την κορφή,
και τα τάρταρα από την άλλη
αντιπαλεύει το φως με το σκότος,
δικαιολογεί τις πιο ζοφερές προβλέψεις,
στα μήκη και τα πλάτη, του ταραγμένου πλανήτη.
Η αλήθεια φως  που απογοητεύει,
αποστρέφονται το φως, θεοποιούν την πλάνη,
η πλάνη ζωντανή αυταπάτη γοητεύει.
Η πίστη της δύναμης φοβερή, μυστήριο που εξουσιάζει
και κυβερνά τα πεπρωμένα,
δύσκολη η ακριβή ισορροπία.
Οι θεοί δεν προβλέπουν μόνο, ανακαλύπτουν μνήμες,
τη Χιροσίμα, το Κόσσοβο,
τις φοβούνται, αλλά ακόμα τις αγνοούν.
Πλάνη και η ευδαιμονία των εποχών,
επικράτηση δοξασιών και ύστερα η καταστροφή,
τ’όνειρο παρακμάζει και πεθαίνει.
Ο χρόνος δημιουργός και καταστροφέας
δεν ξεφεύγουν ούτε Άνθρωποι ούτε θεοί.
Ο χρόνος η λυδία λίθος,
που θα δοκιμάσει η αξία κάθε εποχής.
Στ’αρπακτικά νύχια του Εγώ ανυπεράσπιστες
προσδοκίες, ανεκπλήρωτες΄ ιώβειος υπομονή,
εγείρονται εκ νεκρών αιμόφυρτες.
Γενιές και γενιές κραυγή και σιγή,
πολτοποιημένες, μα στο κουράγιο αθάνατες,
ευκαιρίες που χάνονται!
                                Συνεχίζεται η Ζώη!
                                                                       
Όλγα Κανελλοπούλου Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θεοί Εσμέν.(εκδόσεις Αγγελάκη ,2015)


ΠΟΙΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ο χορός των κραυγών
τινάχτηκε στον αέρα,
υποβλητική μουσική,
οξυγόνωση εγκεφάλου,
εκστασιασμένο το ποίμνιο
σταμάτησε να μιλά.
Και ξάφνου το Φως απέραντο
μαζί με τον ήχο έγινε δέηση,
έγινε φρυκτωρία, ουράνια ευτυχία.
Σύννεφα και ομίχλη στην ψυχή,
άδειασαν με την αιθέρια μουσική.
Οι αίγες με αδιαφορία και άγνοια
άκουγαν στην αρχή,
μα  κι όλο το ζωικό βασίλειο
παρέμεινε εκεί.
Άνοιξαν και οι επτά Πύλες του τείχους
της Καδμείας,υπόκωφος
ο ήχος των κρουστών.
Έφτασε η δέηση στα ώτα των Θεών!
Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θέμα Συνειδήσεως (Αθήνα 1979)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)