Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα, Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου




ΑΠΟΗΧΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Όλα τα σ’αγαπώ
στον κόσμο θα σκορπίσουν
μήπως σβηστεί η σκοτεινιά
χαμόγελα ν’ανθίσουν.
Ερωτική φωλιά
στις σπηλιές της θάλασσας,
γλάρων αγκαλιά.
Ποίηση το κύμα,μουσική,
νόηση λυτρωτική.
Πλέκει ύμνους τ’απείθαρχο δοξάρι,
σαν αλαφροπατεί βγαίνοντας
δειλά-δειλά το φεγγάρι.
Η αγάπη σε στέλνει
σ’ άλλα μονοπάτια,
αιωρείται ψηλά,
δάδα μες την καρδιά.
Όαση η αγκαλιά σου,
τα  χέρια σου γιορντάνια στο λαιμό μου.
Πάθος λογισμούς μες το σκοτάδι,
άνθος ψυχής, ξέπνοο βράδυ.
Ανάσες γαλήνης
όνειρο παραμυθιού στην άμμο,
κάθε στιγμή π’ακολουθεί
κρίνοι στρωμένοι χάμω.
Απόηχοι χρωμάτων,
στης σιωπής την ηχώ
ταξίδι σαγηνευτικό.
Οι ευωδιές του γιασεμιού
απλώνονται άφθαρτες,
ζωογόνες, ξεδιψώντας
την ψυχή μας, που ευόδωσε
να χαμογελά αμέριμνη!
Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή: Απόηχοι Χρωμάτων(εκδόσεις Αγγελάκη,2016)
(Nikolas art Athens)






ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ
Βιγλάτορες στην κορφή του βουνού,
παρατηρώ το πλήθος Ανθρώπων και θεών
να παραφέρονται.
Μόνο τα μικρά παιδιά αθώα!
Κραυγή, για την επιβίωση του μέλλοντος
στην ανυπαρξία της πυρηνικής τέφρας,
οργασμός της άνοιξης του πνεύματος;
Ερωτηματικά που πυρακτώνουν τη σκέψη,

μπροστά στο βασίλειο της ατομικής
Είναι φωτοσκιάσεων  η εικόνα,
από τη μια αγναντεύεις την κορφή,
και τα τάρταρα από την άλλη
αντιπαλεύει το φως με το σκότος,
δικαιολογεί τις πιο ζοφερές προβλέψεις,
στα μήκη και τα πλάτη, του ταραγμένου πλανήτη.
Η αλήθεια φως  που απογοητεύει,
αποστρέφονται το φως, θεοποιούν την πλάνη,
η πλάνη ζωντανή αυταπάτη γοητεύει.
Η πίστη της δύναμης φοβερή, μυστήριο που εξουσιάζει
και κυβερνά τα πεπρωμένα,
δύσκολη η ακριβή ισορροπία.
Οι θεοί δεν προβλέπουν μόνο, ανακαλύπτουν μνήμες,
τη Χιροσίμα, το Κόσσοβο,
τις φοβούνται, αλλά ακόμα τις αγνοούν.
Πλάνη και η ευδαιμονία των εποχών,
επικράτηση δοξασιών και ύστερα η καταστροφή,
τ’όνειρο παρακμάζει και πεθαίνει.
Ο χρόνος δημιουργός και καταστροφέας
δεν ξεφεύγουν ούτε Άνθρωποι ούτε θεοί.
Ο χρόνος η λυδία λίθος,
που θα δοκιμάσει η αξία κάθε εποχής.
Στ’αρπακτικά νύχια του Εγώ ανυπεράσπιστες
προσδοκίες, ανεκπλήρωτες΄ ιώβειος υπομονή,
εγείρονται εκ νεκρών αιμόφυρτες.
Γενιές και γενιές κραυγή και σιγή,
πολτοποιημένες, μα στο κουράγιο αθάνατες,
ευκαιρίες που χάνονται!
                                Συνεχίζεται η Ζώη!
                                                                       
Όλγα Κανελλοπούλου Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θεοί Εσμέν.(εκδόσεις Αγγελάκη ,2015)


ΠΟΙΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ο χορός των κραυγών
τινάχτηκε στον αέρα,
υποβλητική μουσική,
οξυγόνωση εγκεφάλου,
εκστασιασμένο το ποίμνιο
σταμάτησε να μιλά.
Και ξάφνου το Φως απέραντο
μαζί με τον ήχο έγινε δέηση,
έγινε φρυκτωρία, ουράνια ευτυχία.
Σύννεφα και ομίχλη στην ψυχή,
άδειασαν με την αιθέρια μουσική.
Οι αίγες με αδιαφορία και άγνοια
άκουγαν στην αρχή,
μα  κι όλο το ζωικό βασίλειο
παρέμεινε εκεί.
Άνοιξαν και οι επτά Πύλες του τείχους
της Καδμείας,υπόκωφος
ο ήχος των κρουστών.
Έφτασε η δέηση στα ώτα των Θεών!
Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θέμα Συνειδήσεως (Αθήνα 1979)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».