Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα, Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου




ΑΠΟΗΧΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Όλα τα σ’αγαπώ
στον κόσμο θα σκορπίσουν
μήπως σβηστεί η σκοτεινιά
χαμόγελα ν’ανθίσουν.
Ερωτική φωλιά
στις σπηλιές της θάλασσας,
γλάρων αγκαλιά.
Ποίηση το κύμα,μουσική,
νόηση λυτρωτική.
Πλέκει ύμνους τ’απείθαρχο δοξάρι,
σαν αλαφροπατεί βγαίνοντας
δειλά-δειλά το φεγγάρι.
Η αγάπη σε στέλνει
σ’ άλλα μονοπάτια,
αιωρείται ψηλά,
δάδα μες την καρδιά.
Όαση η αγκαλιά σου,
τα  χέρια σου γιορντάνια στο λαιμό μου.
Πάθος λογισμούς μες το σκοτάδι,
άνθος ψυχής, ξέπνοο βράδυ.
Ανάσες γαλήνης
όνειρο παραμυθιού στην άμμο,
κάθε στιγμή π’ακολουθεί
κρίνοι στρωμένοι χάμω.
Απόηχοι χρωμάτων,
στης σιωπής την ηχώ
ταξίδι σαγηνευτικό.
Οι ευωδιές του γιασεμιού
απλώνονται άφθαρτες,
ζωογόνες, ξεδιψώντας
την ψυχή μας, που ευόδωσε
να χαμογελά αμέριμνη!
Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή: Απόηχοι Χρωμάτων(εκδόσεις Αγγελάκη,2016)
(Nikolas art Athens)






ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ
Βιγλάτορες στην κορφή του βουνού,
παρατηρώ το πλήθος Ανθρώπων και θεών
να παραφέρονται.
Μόνο τα μικρά παιδιά αθώα!
Κραυγή, για την επιβίωση του μέλλοντος
στην ανυπαρξία της πυρηνικής τέφρας,
οργασμός της άνοιξης του πνεύματος;
Ερωτηματικά που πυρακτώνουν τη σκέψη,

μπροστά στο βασίλειο της ατομικής
Είναι φωτοσκιάσεων  η εικόνα,
από τη μια αγναντεύεις την κορφή,
και τα τάρταρα από την άλλη
αντιπαλεύει το φως με το σκότος,
δικαιολογεί τις πιο ζοφερές προβλέψεις,
στα μήκη και τα πλάτη, του ταραγμένου πλανήτη.
Η αλήθεια φως  που απογοητεύει,
αποστρέφονται το φως, θεοποιούν την πλάνη,
η πλάνη ζωντανή αυταπάτη γοητεύει.
Η πίστη της δύναμης φοβερή, μυστήριο που εξουσιάζει
και κυβερνά τα πεπρωμένα,
δύσκολη η ακριβή ισορροπία.
Οι θεοί δεν προβλέπουν μόνο, ανακαλύπτουν μνήμες,
τη Χιροσίμα, το Κόσσοβο,
τις φοβούνται, αλλά ακόμα τις αγνοούν.
Πλάνη και η ευδαιμονία των εποχών,
επικράτηση δοξασιών και ύστερα η καταστροφή,
τ’όνειρο παρακμάζει και πεθαίνει.
Ο χρόνος δημιουργός και καταστροφέας
δεν ξεφεύγουν ούτε Άνθρωποι ούτε θεοί.
Ο χρόνος η λυδία λίθος,
που θα δοκιμάσει η αξία κάθε εποχής.
Στ’αρπακτικά νύχια του Εγώ ανυπεράσπιστες
προσδοκίες, ανεκπλήρωτες΄ ιώβειος υπομονή,
εγείρονται εκ νεκρών αιμόφυρτες.
Γενιές και γενιές κραυγή και σιγή,
πολτοποιημένες, μα στο κουράγιο αθάνατες,
ευκαιρίες που χάνονται!
                                Συνεχίζεται η Ζώη!
                                                                       
Όλγα Κανελλοπούλου Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θεοί Εσμέν.(εκδόσεις Αγγελάκη ,2015)


ΠΟΙΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ο χορός των κραυγών
τινάχτηκε στον αέρα,
υποβλητική μουσική,
οξυγόνωση εγκεφάλου,
εκστασιασμένο το ποίμνιο
σταμάτησε να μιλά.
Και ξάφνου το Φως απέραντο
μαζί με τον ήχο έγινε δέηση,
έγινε φρυκτωρία, ουράνια ευτυχία.
Σύννεφα και ομίχλη στην ψυχή,
άδειασαν με την αιθέρια μουσική.
Οι αίγες με αδιαφορία και άγνοια
άκουγαν στην αρχή,
μα  κι όλο το ζωικό βασίλειο
παρέμεινε εκεί.
Άνοιξαν και οι επτά Πύλες του τείχους
της Καδμείας,υπόκωφος
ο ήχος των κρουστών.
Έφτασε η δέηση στα ώτα των Θεών!
Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θέμα Συνειδήσεως (Αθήνα 1979)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …