Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα, Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου




ΑΠΟΗΧΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Όλα τα σ’αγαπώ
στον κόσμο θα σκορπίσουν
μήπως σβηστεί η σκοτεινιά
χαμόγελα ν’ανθίσουν.
Ερωτική φωλιά
στις σπηλιές της θάλασσας,
γλάρων αγκαλιά.
Ποίηση το κύμα,μουσική,
νόηση λυτρωτική.
Πλέκει ύμνους τ’απείθαρχο δοξάρι,
σαν αλαφροπατεί βγαίνοντας
δειλά-δειλά το φεγγάρι.
Η αγάπη σε στέλνει
σ’ άλλα μονοπάτια,
αιωρείται ψηλά,
δάδα μες την καρδιά.
Όαση η αγκαλιά σου,
τα  χέρια σου γιορντάνια στο λαιμό μου.
Πάθος λογισμούς μες το σκοτάδι,
άνθος ψυχής, ξέπνοο βράδυ.
Ανάσες γαλήνης
όνειρο παραμυθιού στην άμμο,
κάθε στιγμή π’ακολουθεί
κρίνοι στρωμένοι χάμω.
Απόηχοι χρωμάτων,
στης σιωπής την ηχώ
ταξίδι σαγηνευτικό.
Οι ευωδιές του γιασεμιού
απλώνονται άφθαρτες,
ζωογόνες, ξεδιψώντας
την ψυχή μας, που ευόδωσε
να χαμογελά αμέριμνη!
Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή: Απόηχοι Χρωμάτων(εκδόσεις Αγγελάκη,2016)
(Nikolas art Athens)






ΘΕΟΙ ΕΣΜΕΝ
Βιγλάτορες στην κορφή του βουνού,
παρατηρώ το πλήθος Ανθρώπων και θεών
να παραφέρονται.
Μόνο τα μικρά παιδιά αθώα!
Κραυγή, για την επιβίωση του μέλλοντος
στην ανυπαρξία της πυρηνικής τέφρας,
οργασμός της άνοιξης του πνεύματος;
Ερωτηματικά που πυρακτώνουν τη σκέψη,

μπροστά στο βασίλειο της ατομικής
Είναι φωτοσκιάσεων  η εικόνα,
από τη μια αγναντεύεις την κορφή,
και τα τάρταρα από την άλλη
αντιπαλεύει το φως με το σκότος,
δικαιολογεί τις πιο ζοφερές προβλέψεις,
στα μήκη και τα πλάτη, του ταραγμένου πλανήτη.
Η αλήθεια φως  που απογοητεύει,
αποστρέφονται το φως, θεοποιούν την πλάνη,
η πλάνη ζωντανή αυταπάτη γοητεύει.
Η πίστη της δύναμης φοβερή, μυστήριο που εξουσιάζει
και κυβερνά τα πεπρωμένα,
δύσκολη η ακριβή ισορροπία.
Οι θεοί δεν προβλέπουν μόνο, ανακαλύπτουν μνήμες,
τη Χιροσίμα, το Κόσσοβο,
τις φοβούνται, αλλά ακόμα τις αγνοούν.
Πλάνη και η ευδαιμονία των εποχών,
επικράτηση δοξασιών και ύστερα η καταστροφή,
τ’όνειρο παρακμάζει και πεθαίνει.
Ο χρόνος δημιουργός και καταστροφέας
δεν ξεφεύγουν ούτε Άνθρωποι ούτε θεοί.
Ο χρόνος η λυδία λίθος,
που θα δοκιμάσει η αξία κάθε εποχής.
Στ’αρπακτικά νύχια του Εγώ ανυπεράσπιστες
προσδοκίες, ανεκπλήρωτες΄ ιώβειος υπομονή,
εγείρονται εκ νεκρών αιμόφυρτες.
Γενιές και γενιές κραυγή και σιγή,
πολτοποιημένες, μα στο κουράγιο αθάνατες,
ευκαιρίες που χάνονται!
                                Συνεχίζεται η Ζώη!
                                                                       
Όλγα Κανελλοπούλου Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θεοί Εσμέν.(εκδόσεις Αγγελάκη ,2015)


ΠΟΙΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Ο χορός των κραυγών
τινάχτηκε στον αέρα,
υποβλητική μουσική,
οξυγόνωση εγκεφάλου,
εκστασιασμένο το ποίμνιο
σταμάτησε να μιλά.
Και ξάφνου το Φως απέραντο
μαζί με τον ήχο έγινε δέηση,
έγινε φρυκτωρία, ουράνια ευτυχία.
Σύννεφα και ομίχλη στην ψυχή,
άδειασαν με την αιθέρια μουσική.
Οι αίγες με αδιαφορία και άγνοια
άκουγαν στην αρχή,
μα  κι όλο το ζωικό βασίλειο
παρέμεινε εκεί.
Άνοιξαν και οι επτά Πύλες του τείχους
της Καδμείας,υπόκωφος
ο ήχος των κρουστών.
Έφτασε η δέηση στα ώτα των Θεών!
Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου
Από την ποιητική συλλογή:Θέμα Συνειδήσεως (Αθήνα 1979)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης