Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ακριβοθώρητη νοσταλγία,της Μαίρης Σουρλή



Γεννήθηκα σε ορεινά χώματα!
Αγάπησα της ανόθευτης φύσης
τις διαθέσεις κι όλα τα χρώματα.
Εκεί που η ζωή έλαμπε χαμόγελα
και τ’ αγκάθια γίνονταν ρόδα
έπαιζαν παιδιά σε ωραίους χωματόδρομους.
Νιάτα έδιναν χώρο σε νέες ανάσες.
Κυμάτιζαν χωράφια
μεταβάλλοντας σε άρτο σύνεσης τα στάχυα.
Κουδουνίσματα αλόγων
έσερναν κοπάδια σε λιβάδια.
Πλάι στο ποτάμι μεγάλωναν πλατάνια.
Άκουγα το νερό να κυλά στους βράχους!
Μεγάλωσα με περιπάτους
ανάμεσα σε πολύφυλλα δέντρα
που τ’ αγκάλιαζε ο αγνός αέρας της εξοχής.
Αθώο ξεκίνημα!
Μες της απεραντοσύνης την ελευθερία
στην ομορφιά της ποικιλίας
πρωτογνώρισα την ευτυχία!
Μάζευα ηλιολούλουδα κι αστρολούλουδα.
Ανοίγονταν μονοπάτια
πάνω στο χιόνι αχνοπατούσαν
αόρατα αγγελάκια.
Ανάσαινα γύρω της καλοσύνης ουρανό
την ειρήνη του ελατοδάσους
ξύπναγα απ’ τον πετεινό.
Κλωσσόπουλα έπλεκαν τραγούδια
παιδικό γέλιο άνθιζε σε ρόδινα χείλια.
Πόσα θυμόνται άραγε τα πεζούλια;
Θρόιζαν καρυδιές και καστανιές.
Οι κήποι μας είχαν κερασιές
μοίραζαν υποσχέσεις οι μυγδαλιές.
Ο ήλιος παιχνίδιζε ερωτικά στα κλαδιά.
Καλημέριζα ευχαριστώντας
τα τριαντάφυλλα και τα πουλιά.
Εύθραυστα όνειρα πετούσαν πεταλούδες
με πλουμιστά φτερά
που άγγιζαν τις κεραίες τους ποιητικά!
Ξεχωρίζουν στη μνήμη μυρουδιές
αναμνήσεις από χαρωπές γειτονιές
μόσχους σχολικούς και πρωινές προσευχές!
Μοσχοβολούσαν ασβέστη και γιασεμί οι αυλές.
Το πέτρινο ρολόι σήμαινε την ώρα
της ατέρμονης επανάληψης
μες στις κρυστάλλινες σιωπές…
Θρησκευόμενες ψυχές
ζωγράφιζαν την ειλικρίνεια της αγάπης!
Ένιωθα το χάδι της μητρικής χαράς
έλαμπε το Κυριακάτικο τραπέζι
κάθε γιορτή είχε χορό και γλέντι!
Αναδύονταν ευχές
απ’ της καρδιάς τα πέταλα
γιόρταζε, απλωνόταν γύρω το συναίσθημα!
Χωριό μου πολύ σ’ αγαπώ!
Έχω την εικόνα της ήσυχης πλαγιά σου
στην καρδιά και το μυαλό.
Η πεθυμιά στριφογυρνά
με σκέψεων ψελλίσματα νοσταλγικά.
Σ’ ένα νήμα απ’ τον Πάρνωνα ψηλά
οι απλωμένες ρίζες σου σ’ άλλον τόπο ανθίζουν!
Οι συναντήσεις μας ας καταλήγουν
εκεί που φουντώνει το πράσινο
και ρέει το γαλάζιο
στη μαγεία του φυσικού
μες στης απλότητας το ρυθμό.
Εκεί που όλα ήταν αλλιώς
πνεύματα φτερουγίζουν γεμάτα φως.
Μας προσμένει
του ταξιδιού μας ο προορισμός!!
Μαίρη Σουρλή

(*φωτό:Μαίρη Σουρλή) η Φωτογραφία  είναι απ' το όμορφο, γραφικό χωριό Βαμβακού Λακωνίας)
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης