Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ακριβοθώρητη νοσταλγία,της Μαίρης Σουρλή



Γεννήθηκα σε ορεινά χώματα!
Αγάπησα της ανόθευτης φύσης
τις διαθέσεις κι όλα τα χρώματα.
Εκεί που η ζωή έλαμπε χαμόγελα
και τ’ αγκάθια γίνονταν ρόδα
έπαιζαν παιδιά σε ωραίους χωματόδρομους.
Νιάτα έδιναν χώρο σε νέες ανάσες.
Κυμάτιζαν χωράφια
μεταβάλλοντας σε άρτο σύνεσης τα στάχυα.
Κουδουνίσματα αλόγων
έσερναν κοπάδια σε λιβάδια.
Πλάι στο ποτάμι μεγάλωναν πλατάνια.
Άκουγα το νερό να κυλά στους βράχους!
Μεγάλωσα με περιπάτους
ανάμεσα σε πολύφυλλα δέντρα
που τ’ αγκάλιαζε ο αγνός αέρας της εξοχής.
Αθώο ξεκίνημα!
Μες της απεραντοσύνης την ελευθερία
στην ομορφιά της ποικιλίας
πρωτογνώρισα την ευτυχία!
Μάζευα ηλιολούλουδα κι αστρολούλουδα.
Ανοίγονταν μονοπάτια
πάνω στο χιόνι αχνοπατούσαν
αόρατα αγγελάκια.
Ανάσαινα γύρω της καλοσύνης ουρανό
την ειρήνη του ελατοδάσους
ξύπναγα απ’ τον πετεινό.
Κλωσσόπουλα έπλεκαν τραγούδια
παιδικό γέλιο άνθιζε σε ρόδινα χείλια.
Πόσα θυμόνται άραγε τα πεζούλια;
Θρόιζαν καρυδιές και καστανιές.
Οι κήποι μας είχαν κερασιές
μοίραζαν υποσχέσεις οι μυγδαλιές.
Ο ήλιος παιχνίδιζε ερωτικά στα κλαδιά.
Καλημέριζα ευχαριστώντας
τα τριαντάφυλλα και τα πουλιά.
Εύθραυστα όνειρα πετούσαν πεταλούδες
με πλουμιστά φτερά
που άγγιζαν τις κεραίες τους ποιητικά!
Ξεχωρίζουν στη μνήμη μυρουδιές
αναμνήσεις από χαρωπές γειτονιές
μόσχους σχολικούς και πρωινές προσευχές!
Μοσχοβολούσαν ασβέστη και γιασεμί οι αυλές.
Το πέτρινο ρολόι σήμαινε την ώρα
της ατέρμονης επανάληψης
μες στις κρυστάλλινες σιωπές…
Θρησκευόμενες ψυχές
ζωγράφιζαν την ειλικρίνεια της αγάπης!
Ένιωθα το χάδι της μητρικής χαράς
έλαμπε το Κυριακάτικο τραπέζι
κάθε γιορτή είχε χορό και γλέντι!
Αναδύονταν ευχές
απ’ της καρδιάς τα πέταλα
γιόρταζε, απλωνόταν γύρω το συναίσθημα!
Χωριό μου πολύ σ’ αγαπώ!
Έχω την εικόνα της ήσυχης πλαγιά σου
στην καρδιά και το μυαλό.
Η πεθυμιά στριφογυρνά
με σκέψεων ψελλίσματα νοσταλγικά.
Σ’ ένα νήμα απ’ τον Πάρνωνα ψηλά
οι απλωμένες ρίζες σου σ’ άλλον τόπο ανθίζουν!
Οι συναντήσεις μας ας καταλήγουν
εκεί που φουντώνει το πράσινο
και ρέει το γαλάζιο
στη μαγεία του φυσικού
μες στης απλότητας το ρυθμό.
Εκεί που όλα ήταν αλλιώς
πνεύματα φτερουγίζουν γεμάτα φως.
Μας προσμένει
του ταξιδιού μας ο προορισμός!!
Μαίρη Σουρλή

(*φωτό:Μαίρη Σουρλή) η Φωτογραφία  είναι απ' το όμορφο, γραφικό χωριό Βαμβακού Λακωνίας)
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …