Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρίστος Γεωργούσης~Ανεπίδοτα Της Αγάπης~

~Επιστολή Ατελείωτη~
 (απόσπασμα)
Εγώ σου γράφω,αλλά είσαι συ ο Μάιος εσύ που λάμπεις,εσύ που κατεβαίνεις απ΄τον ουρανό με επουράνια σκάλα.Γυρέψαμε να σου δώσουμε το ανεπίδοτο,μήπως ξεκλειδώσεις το όστρακο της ψυχής σου,μήπως απλώσεις τις φοβισμένες κεραίες σου,μήπως τολμήσεις επιτέλους σημαίες ελευθερίας.Τι άλλο να πούμε που να μην είναι ψεύτικο,βαρετό και κοινότυπο;
Έπιασε ψύχρα πάλι και από
παλιά σπασμένα ποιήματα μαζεύουμε λέξεις-κλαδιά
ν'ανάψουμε φωτιά να ζεσταθούμε.Απ'το πιθάρι της πίκρας είναι τα περισσότερα λόγια,σταφίδες και σύκα,της αγάπης ανεπίδοτα όλα.
Τα όσα αγαπήσαμε,τα όσα ματαίως αναζητήσαμε,τα φέρνει η μνήμη μπροστά μας με φλόγες μουσικής,τρίξιμο ξύλων που καίγονται.
Χορτάσαμε βλέπεις δώρα διαρκώς διαψεύσεων.
Έννοια σου,με το χυμό του χριστάγκαθου σχεδιάζω κάτι στ'ανοικτά της παλάμης σου κόκκινο για να με θυμάσαι,για να μην έχει δύναμη πάνω σου κανένα μάτι κακό.Κράτα τη θάλασσα έτοιμη,λύσε τους κάβους,άνοιξε τα πανιά και προχώρα.Κοίταξε στα μάτια όσους αγαπάς και λάβε πνοή δύναμης.Δες τα όλα που φτερουγίζουν και όσα φεύγουν με φτερά αγγέλων.

Βρες τις μυστικές πηγές της ψυχής σου.


ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ πούμε που να μην είναι ψεύτικο,
βαρετό και κοινότυπο; Έπιασε ψύχρα πάλι και από
παλιά σπασμένα ποιήματα μαζεύουμε λέξεις-κλαδιά
ν'ανάψουμε φωτιά να ζεσταθούμε.Την οργή και το μίσος τα φοβήθηκα πάντα,σηκώνουν φουρτούνες που δεν δαμάζονται εύκολα.Για άλλα ήθελα να μιλώ,ήρθαν όμως χρόνοι δίσεχτοι και να δούμε πως θα ξαναβρεθούμε καλοτάξιδη μουσική να καλοπιάσουμε
την ελπίδα.Σ'αφήνω τώρα.Όλα γίνονται μουσική στο τέλος κι εκεί θ'ανταμώσουμε πάλι.

Χρίστος Γεωργούσης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)