Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλογή,Ποίηση μου,Η Πράξη της Ποίησης,Τσακιράκης Γιώργος

 

 Θυμιάματα Της Ποίησης

Επιλογή

Μ' άρεσε από παιδί
να ερωτοτροπώ με τα
είδωλα των σειρήνων.

Έλεγα πως θα γινόμουν
ερωτύλος ή ασφόδελος

κι έγινα λευκό άγαλμα
ολοζώντανο.

*

Ποίησή μου λωτέ, σμύρνο του Λιβάνου, πορφύρα κρόκου, Κύπριδα εσύ τρυφερή.
 

*

Η πράξη της ποίησης είναι εσωτερική. Ο "χώρος" της είναι μοναστήρι και κόσμος, κελί και αρένα, ατραπός και λεωφόρος, σταγόνα και πέλαγος.



Ένας ποιητής είπε: "εγκαταλείπω την ποίηση". Τι πεζό ατόπημα.

*

Ποίηση ιμερόφωνη, Απολλώνια, ανεκτίμητη, λογοφόρε.

*

Ποτέ μη χρεώνεις το ποίημα με μηδενικές αποχρώσεις και συμπυκνωμένα κενά.

*

Σιγαλινά κι αγαληνά εσύναξα τα βέρσα και αποδίνω τα σε σας γιατί πολύ μ' αρέσα.

*

Ο ποιητής κινείται αναπόφευκτα και στα τρία "μετά τα φυσικά" επίπεδα. Κόλαση, καθαρτήρι και παράδεισο. Αυτό είναι αποκλειστικό του προνόμιο όσο βρίσκεται στη ζωή αλλά και μετά από αυτήν. Ή, διαφορετικά, ζει σε αιώνιο καθαρτήρι, με συνθήκες άλλοτε κόλασης και άλλοτε παράδεισου. 

*

Τι απομένει, λοιπόν, στους ποιητές; Ακόμα και μέσα από υπόνομους να περιδιαβαίνουν σε κήπους αλλά να βγαίνουν και στους δρόμους.

*

Άνεμε ανθοφόρε, ποίησιν νέμε και ησύχαζε.

*

Για την ποίηση, ο ποιητής είναι το σημείο αναφοράς της. Κάτι σαν ιερός βωμός όπου θυσιάζει τη λάμψη της.

*

Θα ξοδέψω την αυριανή μέρα των γενεθλίων μου περιδιαβαίνοντας στοχαστικά μέσα στην καρδιά της ποίησης και τη μεθαυριανή στο κατώφλι της.

*

Όταν τελειώνω το ποίημα δεν παραλείπω το προσκύνημα.

*

Τι παράξενο να με φωνάζουν ποιητή.

*

Το ποίημα είναι ένας μικρός άγγελος από δέντρο κι από στάρι.

*

Θα πεθάνω με το καλύτερο ποίημα να καραδοκεί χωρίς οίκτο στη άκρη της γραφίδας μου. 

Γιώργος Τσακιράκης




(αναδημοσίευση από: http://george-tsakirakis-kris.blogspot.gr/2016/11/blog-post_11.html)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης