Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,Νίκος Καζαντζάκης

                                                                  
   
    ~Το τραγούδι της Ελένης - 1994         
     
    Η Ελένη σώπαινε χαρούμενη
    μεσ’ στη νυχτιά γρικώντας
    το παραμύθι της να κλώθεται
    στης φαντασιάς τ’ άδραχτι
    κι άλαργα ο νους σε τόπους μακρινούς
    ήταν συνεπαρμένος
    Ήμουν εγώ που εγέλουν κι έκλαιγα
    στ’ ακρογιαλιά της Κρής
    γιατί ήταν ο άδειος ίσκιος μου
    στου ανδρός μου το κλινάρι
    γυρεύω μ’ άρπαγες πανώριους νιούς
    και παλικαροσύνες
    Λάμπαν τα φρύδια της καμαρωτά
    σα δυο μερών φεγγάρι
    τον άνδρα της θυμήθη αχνά
    και τον πανώριο Πάρι
    κι όλα τα παλληκάρια που σκοτώθηκαν
    για χάρη της στα ξένα
    Η ανάσα της Ελένης μύρισε
    σα θάλασσα δροσάτη
    θεά δεν είμαι εγώ κι οχτρεύομαι
    τους ουρανούς τους άδειους
    δε με χωράει το σπίτι ετούτο πια
    και πλάτυν’ η ψυχή μου

   ~Ελένη~

    Ελένη ορθή φτερούγα στον αέρα                                   
    Ελένη χίλια καλώς μας ήρθες άγγελε μου
    Γοργή μαντατοφόρα περιστέρα
    Πέρφανη αρραβωνιαστικιά του ανέμου
    Αχού μιαν αστραπή η ζωή, μα φτάνει
    στη φτωχικιά την πόρτα μας να βγούμε
    Μα μέσα εμείς Ελένη αγκαλιασμένοι
    Το αθάνατο δροσιό νερό να πιούμε
    Ελένη το έχε γεια πικρή κρυφή χαρά μου
    Ελένη χρόνια και χρόνια να βαστάξει θε μου
    το χέρι σου να σφίγγω και η ματιά μου
    Κι ώχου, να μη σε χωριστώ ποτέ μου
    Αχού μιαν αστραπή η ζωή, μα φτάνει
    στη φτωχικιά την πόρτα μας να βγούμε
    Μα μέσα εμείς Ελένη αγκαλιασμένη
    Το αθάνατο δροσιό νερό να πιούμε

                                                                                                                         
                                                                                                                 
   
    ~Του φεγγαριού το δείπνο ~                                                                         

     Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι
    Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι
    Αχνό το πρώτο πρώτο αστέρι τρέμει
    Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι
    Ξυπόλυτη, ξεχτένιστη, ευωδάτη
    Σαν αγαπώ που δε χαλάει χατίρι
    Στον κόρφο μας η νύχτα πέφτει αφράτη                        

    Και τ’ άστρα της αντιδονούν σαν ζίλια
    Και κρέμεται η ψυχή μας πια χορτάτη
    Στου βραδινού αγαθού θεού τα χείλια
    Στου τραγουδιού τον άγριο πεντοζάλη
    Στου στοχασμού τα πιο ψηλά μπουρίνια
    Στημόνι ο νους και φάδι τ’ όνειρό σου
    Και στο νησί του ύπνου μοναχός σου
    Πλάθεις ψυχές και τις περνάς γιορτάνι
    Κι αχούν και κλαίν και τρέμουν στο λαιμό σου
    Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι
    Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι
    Αχνό το πρώτο πρώτο αστέρι τρέμει
    Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι
    Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν
    Γένηκαν παπαρούνες τα σπαρμένα
    Γελάει το δειλινό κι αντιφεγγίζουν
    Στ’ άδεια νερά του ανθρώπου τα γραμμένα
    Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν
    Γενήκαν παπαρούνες τα σπαρμένα
    Σα δάσος ελατώμησες τον ύπνο
    Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο
    Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε
    Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο
    Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο

Νίκος Καζαντζάκης
Πίνακες ζωγραφικήςα:William Henry Margetson
    &' Evelyn De Morgan

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …