Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,Νίκος Καζαντζάκης

                                                                  
   
    ~Το τραγούδι της Ελένης - 1994         
     
    Η Ελένη σώπαινε χαρούμενη
    μεσ’ στη νυχτιά γρικώντας
    το παραμύθι της να κλώθεται
    στης φαντασιάς τ’ άδραχτι
    κι άλαργα ο νους σε τόπους μακρινούς
    ήταν συνεπαρμένος
    Ήμουν εγώ που εγέλουν κι έκλαιγα
    στ’ ακρογιαλιά της Κρής
    γιατί ήταν ο άδειος ίσκιος μου
    στου ανδρός μου το κλινάρι
    γυρεύω μ’ άρπαγες πανώριους νιούς
    και παλικαροσύνες
    Λάμπαν τα φρύδια της καμαρωτά
    σα δυο μερών φεγγάρι
    τον άνδρα της θυμήθη αχνά
    και τον πανώριο Πάρι
    κι όλα τα παλληκάρια που σκοτώθηκαν
    για χάρη της στα ξένα
    Η ανάσα της Ελένης μύρισε
    σα θάλασσα δροσάτη
    θεά δεν είμαι εγώ κι οχτρεύομαι
    τους ουρανούς τους άδειους
    δε με χωράει το σπίτι ετούτο πια
    και πλάτυν’ η ψυχή μου

   ~Ελένη~

    Ελένη ορθή φτερούγα στον αέρα                                   
    Ελένη χίλια καλώς μας ήρθες άγγελε μου
    Γοργή μαντατοφόρα περιστέρα
    Πέρφανη αρραβωνιαστικιά του ανέμου
    Αχού μιαν αστραπή η ζωή, μα φτάνει
    στη φτωχικιά την πόρτα μας να βγούμε
    Μα μέσα εμείς Ελένη αγκαλιασμένοι
    Το αθάνατο δροσιό νερό να πιούμε
    Ελένη το έχε γεια πικρή κρυφή χαρά μου
    Ελένη χρόνια και χρόνια να βαστάξει θε μου
    το χέρι σου να σφίγγω και η ματιά μου
    Κι ώχου, να μη σε χωριστώ ποτέ μου
    Αχού μιαν αστραπή η ζωή, μα φτάνει
    στη φτωχικιά την πόρτα μας να βγούμε
    Μα μέσα εμείς Ελένη αγκαλιασμένη
    Το αθάνατο δροσιό νερό να πιούμε

                                                                                                                         
                                                                                                                 
   
    ~Του φεγγαριού το δείπνο ~                                                                         

     Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι
    Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι
    Αχνό το πρώτο πρώτο αστέρι τρέμει
    Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι
    Ξυπόλυτη, ξεχτένιστη, ευωδάτη
    Σαν αγαπώ που δε χαλάει χατίρι
    Στον κόρφο μας η νύχτα πέφτει αφράτη                        

    Και τ’ άστρα της αντιδονούν σαν ζίλια
    Και κρέμεται η ψυχή μας πια χορτάτη
    Στου βραδινού αγαθού θεού τα χείλια
    Στου τραγουδιού τον άγριο πεντοζάλη
    Στου στοχασμού τα πιο ψηλά μπουρίνια
    Στημόνι ο νους και φάδι τ’ όνειρό σου
    Και στο νησί του ύπνου μοναχός σου
    Πλάθεις ψυχές και τις περνάς γιορτάνι
    Κι αχούν και κλαίν και τρέμουν στο λαιμό σου
    Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι
    Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι
    Αχνό το πρώτο πρώτο αστέρι τρέμει
    Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι
    Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν
    Γένηκαν παπαρούνες τα σπαρμένα
    Γελάει το δειλινό κι αντιφεγγίζουν
    Στ’ άδεια νερά του ανθρώπου τα γραμμένα
    Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν
    Γενήκαν παπαρούνες τα σπαρμένα
    Σα δάσος ελατώμησες τον ύπνο
    Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο
    Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε
    Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο
    Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε
    Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο

Νίκος Καζαντζάκης
Πίνακες ζωγραφικήςα:William Henry Margetson
    &' Evelyn De Morgan

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)