Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα~Αιθέριος Αγαπημένος(Νικήτας Τσιενές)



 "Οδηγός η Αγάπη(Μυστικά αλλόφρονα)"

Σα να μην έχω τίποτε και πάλι ν'αρχινώ....Σωπαίνω θα πει μιλώ μ'έναν άλλο τρόπο.Στο στράγγισμα της μέρας μι'αλλόκοτη ευτυχία,παράπον'ο αγέρας που νοσταλγεί τα θεία.....Ο αγέρας που δίνεις για να περάσεις απ'τον έναν στίχο στον άλλο φοβερός κι ανεπανάληπτος! Ώστε ν'αξίζουν όλα απίστευτη σιωπή και πάλι ε,γι'αμόλα προς αίσθηση νωπή.Φρεσκοπλυμμένος δρόμος σου μιλά,απόδειξη μιας λευτεράδας που ορίζει,ζαλίζει κι απαλαίνει τη φωτιά που σου αποκαλύπτεται και σου εκμυστηριεύεται μυστικά αλλόφρονα που ταράσσουν τα ηχοχρώματα της νιότης που αφήνεται διά να φέρνει και να παίρνει ζωές.Σαγήνη κι ορυμαγδός,θαλασσί και πράσινο χαμένο παντού και μες σε μάτια.Ορατή η Αγάπη οδηγός και στους πιο άξενους καιρούς,Εκείνη γαρ γεννεσιουργός και καταστροφέας τους........





"Παράπονο για..το παράπονο"

Φριχτό το δάσος ανέδιδε ανταύγειες του Αδυνάτου παφλάζοντας ή πετώντας έρημες,μοναχικές δόξες δίχως κάποιο γιατί ως πίστευαν,ως πιθανολογούσαν.Κόπος μεγάλος η τρυφερή,ισχνή ανάσα του-μου και το ακατάσχετο γέλιο ν'αντηχεί από τα παρελθόντα' κούρσευα τ'αποκτηθέν παράπονο (όλο) για να το καταθέσω για τα δυο μάτια σου,για τα δυο χείλη σου,μπρος στα δυο πόδια σου να με χαιδέψουν λίγο με τα δυο χέρια σου και να πεθάνω.....Ο θάνατος που αποζητώ αυτός λιόδεντρα στο χρυσόφως κι ανεξάντλητες,ατεκμηρίωτες ημέρες για να μεθούνε-με.....Ε,λοιπόν τούτο το "μεθούνε" που γίνεται μεθούμε,τούτο το νι που γίνεται μι είναι που με τσακίζει,μ'αποδιοργανώνει,μ'αφήνει αμέτοχο αν και μέτοχος έτσι,αλλά και με τρυφερεύει πολύ,πάρα πολύ.....Γέννεσις!




"Όποιος πλάθει ποιήματα"

 Όποιος πλάθει ποιήματα πλάθει ενωμένες άπειρες φωνούλες των παιδιών,
που'ναι με χαμόγελα ηλιοφωτισμένες (ηλιοποτισμένες) και δεν θα γνωρίσουν παρελθόν...... 
 Όποιος πλάθει ποιήματα λάμπει στα κοράλλια,στους <<ανεξερεύνητους>> βυθούς 
 και αγγίζει ονείρατα από τα παράλια και σκοπούς απόλυτα εφικτούς(αγαθούς).......
 Όποιος πλάθει ποιήματα καίει την Ψυχή Του σ'έν'αλισβερίσι μυθικό και κατόπιν ζόρικα 
την τραβά μαζί του να σου την φορέσει νυφικό..... 
Όποιος πλάθει ποιήματα κόσμους σεκλετίζει και αντιπαθεί πολιτικούς,
φανερώνει το κρυφό ίσα(μόλις) που τ'αγγίζει και ακούει όσα δεν ακούς..... 
Όποιος πλάθει ποιήματα σβύνει κάτι άλλο για ν'ανθίσει νεωτερισμός,
κι έτσι ασυναίσθητα χάνει το μεγάλο που'ν ένας βαθύς κλασσικισμός(που'ν του σύμπαντος ο ορισμός).....
 Όποιος πλάθει ποιήματα στέκεται στο μέλλον και δεν τον αγγίζει πια κανείς,
έχει την υπόσταση(απόσταση) χίλιων αρχαγγέλων κι είν'επιφανής μα κι αφανής........

Αιθέριος Αγαπημένος(Νικήτας Τσιενές)



 
*Ο πρώτος διαδραστικός πίνακας Vincent Van Gogh (έναστρη νύχτα) (Π Βρέλλη)

Έναστρη Νύχτα του Βαν Γκογκ Πηγή: www.lifo.gr
"Έναστρης Νύχτας" του Βίνσεντ Βαν Γκογκ Πηγή: www.lifo.gr
"Έναστρης Νύχτας" του Βίνσεντ Βαν Γκογκ Πηγή: www.lifo.gr
"Έναστρης Νύχτας" του Βίνσεντ Βαν Γκογκ Πηγή: www.lifo.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …