Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανέγγιχτη Θλίψη~ Χριστίνα Γαλιάνδρα~



 *Τρία ποιήματα από την νέα ποιητική συλλογή:''Ανέγγιχτη Θλίψη''
    της Χριστίνας Γαλιάνδρα  ~Christina Strada~
                                                     

~ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ~

Τα πουλιά τραγουδάνε ελεύθερα.
Τα δέντρα απλώνουν περήφανα τα κλαδιά τους
και τα βουνά με στοργή αγκαλιάζουν τους κάμπους.

Η θάλασσα σβήνει τη φλόγα του πόνου.
Ο ουρανός πάπλωμα με χρυσοκέντητα αστέρια
και η κάθε πέτρα χορταριάζει για χάρη μας.

Ο άνεμος περπατάει σφυρίζοντας.
Η βροχή πέφτει  για να δροσίσει το χώμα μας
και το κρύο αγγίζει τη σάρκα δειλιάζοντας.

Στον τόπο που γεννήθηκα.

Οι ζωντανοί τιμάνε τους νεκρούς.
Οι νεκροί απ’ το μπράτσο πιάνουν τον θάνατο
κι ο θάνατος στη γωνία δακρύζει για τις ανάσες μας.


~ΑΝΕΓΓΙΧΤΗ ΘΛΙΨΗ~

 Νύχτα ατίθαση
φόρεσες τα άστρα
έβαλες το άρωμα της γοητείας και βγήκες.                     


Έξω από την κόλαση της ψυχής μας κυκλοφορείς
συντροφιά ψάχνεις πάλι
μα συγχώρα με
δεν έχω διάθεση.

Στο καβούκι μιας θλίψης θα κλειστώ.
Μιας θλίψης παρθένας.
Ανέγγιχτης.

Νύχτα ατίθαση
με τα μάτια στραμμένα στον κόσμο
κάνε απόψε πώς δεν με βλέπεις.

Πείσε τα ακροδάχτυλά  σου πως δεν με αγγίζουν
και πέρνα απαρατήρητη μπροστά
από την οθόνη της λύπης μου.



~ΔΕΝ  ΉΡΘΕΣ~
Γιατί κανείς δεν σε περίμενε.
Κανένας δεν άνοιξε τα παραθυρόφυλλα
να αγγίξει τον βασιλικό,
να σου χαρίσει ένα χαμόγελο.

Δεν ήρθες.

Γιατί πάψανε τα γέλια στις αυλές
Τα μάτια πια δεν ρίχνουνε αγκίστρια
και πώς μα την αλήθεια να πιαστείς.

Δεν ήρθες.

Γιατί κανένας δεν σου έστρωσε να φας.
Δεν γέμισε κανάτα με νερό να ξεδιψάσεις.
Και λες και το ‘ξερες και χάθηκες ξανά
καθώς η νύχτα γονατίζει στη θωριά της.

 Χριστίνα Γαλιάνδρα ~Christina Strada~
~Ανέγγιχτη Θλίψη~Εκδόσεις:Το ανώνυμο βιβλίο ,Οκτώβριος 2016


 Βιογραφικό Ποίησης.
Ονομάζομαι Χριστίνα Γαλιάνδρα και είμαι κάτοικος Αθήνας.
Γεννήθηκα μια μέρα του Απρίλη το 1973.
Είμαι απόφοιτη Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου με ειδικότητα Βοηθός
Μικροβιολόγου.
Ασχολούμαι με την Ποίηση πολλά χρόνια
και κείμενά μου κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με το όνομά μου αλλά και με το
φιλολογικό ψευδώνυμο Christina Strada .
Το 2013 διακρίθηκα με το ΄Γ βραβείο σε διαγωνισμό ποίησης του Πειραϊκού
Συνδέσμου με το περιοδικό Μανδραγόρα.
Το 2015 γεννήθηκε η πρώτη μου ποιητική συλλογή σε ηλεκτρονική μορφή με
τίτλο '' Έκπτωτοι Άγγελοι ''από τις εκδόσεις ''Διάνυσμα '' .
Το 2016 διακρίθηκα με το Ά βραβείο σε Παγκόσμιο διαγωνισμό που διεξάγει
ο Ε. Π. Ο. Κ. ( Ελληνικός Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων ) αλλά και με έπαινο
στον Ποιητικό διαγωνισμό ΒΡΑΥΡΩ'ΝΙΑ 2016.
Επίσης την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η πρώτη μου Ποιητική Συλλογή σε
έντυπη μορφή με τίτλο : Ανέγγιχτη θλίψη '' από τις εκδόσεις '' το ανώνυμο
βιβλίο''.
Στο ενεργητικό μου έχω τα εξής : Συμμετοχή σε βιβλίο σε έντυπη μορφή
ποίησης αλλά ελεύθερα και στο διαδίκτυο μαζί με άλλους 39 ποιητές ( ΚΙ ΕΣΥ
ΤΟ ΕΙΔΕΣ» - 40 ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ ) .
Στο καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2016 και 2017 από το vivlio net και στις
Τρενογραφίες 2016 πάλι από το vivlio net.
Έργα μου έχουν φιλοξενηθεί σε ιστοσελίδες ( microstory.gr , ALISAXNI,
Ποίηση και Πολιτισμός , Στιχο-Μυθία , to vivlio net , Homo Universals , Ομάδα
δημιουργικής γραφής – Στέκι Μεταναστών Θεσσαλονίκης )
αλλά και σε εφημερίδα του δήμου Αχαρνών ''Αχαρνόραμα '' στα Ηπειρώτικα
Νέα , στην elefteria news paper του Λονδίνου και στο neo kosmo εφημερίδα
της Αυστραλίας στη Μελβούρνη.
Από το 2014 συνεργάτης της εταιρείας Gnome Publications Ltd Μηνιαία
Έλληνο – Καναδική Εφημερίδα στο Βανκούβερ.





*Η  Ποιητική  Συλλογή ''Ανέγγιχτη θλίψη''
Διατίθεται από τον Εκδοτικό οίκο ''το ανώνυμο βιβλίο''
Καλλιθέα Ιατρίδου 139
Πληροφορίες στο τηλέφωνο 213 026 1723
και στο email : info@anonymo-biblio.gr
http://anonymo-biblio.gr/product/aneggixti-thlipsi/

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)