Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μάνος Καστέλης




ΑΝΟΙΞΗ
Ένα βράδυ,
είδα τ'απόκρυφα της μικρής
πορτοκαλιάς μου.
Την αυγή τα πουλιά μου μίλησαν
για το ζευγάρωμα των χρωμάτων.
Το θρόισμα της κρυφής μου ελπίδας
μύριζε μέντα.


ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Στο πορτοκαλί σου φουστάνι
είδα την ξεδιάντροπη νιότη
κι έκλαψα.
Λιοπύρια και θάλασσες συνηγορούσαν.
Τις νύχτες,τα μελτέμια της καρδιάς μου,
αναζητούσαν απελπισμένα
την έξοδο κινδύνου.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Ένας κόσμος γύρω μου
χτιζότανε με φύλλα.
Ο θρίαμβος της μοναξιάς με τυραννούσε
Η σημαία του ήλιου
όπως πάντα μεσίστια.

ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Πίνοντας τις αντάρες του,
είδα τα όνειρα να πεθαίνουν.
Η ώρα της θλίψης!
Η αποθέωση των ανέμων!
Το βαλς των κυμάτων!
 Καστέλης Μάνος

 (Ο πίνακας  είναι του,Mucha Alphonse)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης