Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Όταν γράφω ποίηση,Χριστόφορος Τριάντης~



Όταν  γράφω ποίηση,
ξεχνώ τη γεωγραφία των ιδεών
και ταξιδεύω στις λέξεις.
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν υπάρχει ο κόσμος,
παρά το άγγιγμα του τέλους
και το αγκάλιασμα της μοναξιάς  .
Όταν γράφω ποίηση,
ανασκολοπίζω τη χυδαιότητα
της ύπαρξης, την ειμαρμένη
της ωριμότητας.
Όταν γράφω ποίηση,
μένω στάσιμος,
δεν ξεφεύγω απ’ την πραγματικότητα .
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν προχωρώ
στέκομαι ακίνητος, προσηλωμένος
στις εικόνες της μνήμης .
Όταν  γράφω ποίηση,
δεν υπάρχει νοσταλγία,
παρά ο θάνατος μασκαρεμένος
σαν παιδί.
Όταν γράφω ποίηση,
παραμερίζω  τη λέξη ελπίδα
και τη σκέψη μεγαλώνω, 
μέσ’ απ’ του λυκόφωτος
τα βήματα.
Όταν γράφω ποίηση,
θέλω να ’ναι νύχτα,
η μέρα είναι βασίλισσα της αγέλης
και εγώ είμαι δούλος 
της βαθιάς σιωπής,
που βγαίνει απ’ τα ποιήματα
του κόσμου…
Τριάντης Χριστόφορος

(αναδημοσίευση από:http://lefkoilykoi.blogspot.gr/2016/05/blog-post_22.html)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης