Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξέρεις..,της Βάσιας Κανελάκη


Ξέρεις...
Θρυμματίζω με λύσσα στα δάχτυλα μου
την αφή σου απόψε.
Ελάχιστα ίχνη θα αφήσω.
‘Ισα μόνο να αγγίζω το κορμί μου,
την ώρα που θα συνθλίβεται το εκμαγείο
κάποιας ονείρωξης στα παρθένα μου σεντόνια.
Αποδομώντας σαρκικά φορτία
συναισθηματικής εξάρτησης,
φτύνω δίχως ντροπή
και τα τελευταία κατάλοιπα οργασμού.
Eξοφλώ και το τελευταίο μου γραμμάτιο
στην υποταγή σου.
Αυτοακυρώνομαι και επαναπροσδιορίζομαι.
Κύτταρο το κύτταρο,
φλέβα τη φλέβα,
συνθέτω από την αρχή την οντότητα μου.
Καθαιρώ στη συναισθηματική μου ... «αιμοκάθαρση»
την εξουσία σου,
καταργώντας εαυτόν από παρακλάδι
ριζωμένης, τετριμμένης συνήθειας.

Ξέρεις...
Είναι στυφή η γεύση της λήθης στο στόμα μου.
Μια νύχτα δανεική,
μια νύχτα απόθεμα,
μόνο κρατώ.
Για τις ώρες που θα ουρλιάζουν
μέσα στην εκκωφαντική τους σιωπή.
Τίποτα δεν κερδίζεται αναίμακτα...
Κανελάκη Βάσια 
Vasia

 (η φωτογραφία είναι της Noell S. Oszvald)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης