Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλεγμένα ποιήματα,Καστέλης Μάνος


~Μελαγχολικά συμπεράσματα~
    Ο Θεός μας έκανε εχθρούς
    η μεσοτοιχία ξένους,
    και η μοναξιά σιωπηλούς.
          

    ~Χωρίς τίτλο~
    Χτυπούσε όλη νύχτα το σφυρί
    επάνω στο αμόνι.
    Το νυχτερινό τρένο.
    Ο κρύος αέρας.
    Τα σιωπηλά δέντρα.
    Σκιές που περπατούσαν πάνω σε σανίδια
    που έτριζαν.
    Δεν είναι ευχάριστο να έχουν καταργηθεί
    τα χαμόγελα
    να έχουν κλείσει οι καρδιές
    των ανθρώπων
    και να διανυκτερεύει στο βάθος
    του δρόμου
    Φαρμακείο.


    ~Χωρίς τίτλο~
    Έσπασε το καράβι χωρίς ταξίδια.
    Πώς να πετάξουν τα πουλιά
    χωρίς ουρανό.                                                    
    Γκρεμισμένος κι εγώ
    χωρίς εσένα.
    Βράδιασε.
    Πρέπει να πηγαίνω σ' ένα ραντεβού
    μοναξιάς
    με σημείο συνάντησης,
    άδειους δρόμους.

  



~Το Γιασεμί~
    Μεσημεράκι.
    Στο ταβερνάκι πίνω την πίκρα σου.
    Κι ένα ανθάκι γιασεμιού
    που κρέμεται απ' την μάντρα,
    αρχίζει με τ'άρωμα του
    να μου γνέφει.

    ~Η Σοδειά~
    Η σοδειά εφέτος ήταν πλούσια.
    Κουράστηκα.
    Στράγγισα την ψυχή μου.
    Μαρίνα, Μυρτώ, Ηρώ,η Χριστίνα
    το Δεσποινάκι.
    Ήρθε τώρα ο καιρός
    να την ζυγίσω.
    Μα πρέπει  πρώτα να βρω
    τον εαυτό μου για ν'αφαιρέσω
    το απόβαρο.


    ~Η Γόπα~
    Θυμάσαι;
    Στην άκρη του δρόμου
    με πέταξες.
    Από τότε,
    έγινε σπίτι μου ο δρόμος.
    Κι όταν περνάς, με προσπερνάς
    χωρίς να θες
    να κόψεις το τσιγάρο.

    ~Χωρίς τίτλο~
    Στους δρόμους της πατρίδας μου
    λευκά περιστέρια
    ακόμα σκουπίζουν με τις φτερούγες τους
    Γερμανικό χειμώνα.



    ~Χωρίς τίτλο~
    Που να το πεις
    πως φεύγοντας
    τραγούδαγες:
    Θα μείνω εδώ για πάντα.
      Καστέλης Μάνος


Αναδημοσίευση από:http://nyxterinotaxydromeio.blogspot.gr/Καστέλης Μάνος



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης