Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καστέλης Μάνος,Η Φυσαρμόνικα Του Βοριά


Κανείς δεν είπε ότι τον γνώριζε.
Δεν είπε κανείς ότι τον είδε.
Κι ας κυνηγούσε ανάμεσα τους με μανία
τα φθινόπωρα,
τις δυνατές βροχές, τα ηλιοστάσια του ανθρώπινου
χειμώνα.
Απαρατήρητος περνούσε από μπροστά τους
σαν ψίθυρος μακρινής καμπάνας
σαν μια πνοή που είχε χάσει την ορμή της.

Μόνο τα παιδιά τον έβλεπαν ν'απαγγέλλει
ποιήματα.
Μόνο τα παιδιά τον άκουγαν να ντύνει τους λυγμούς
του κόσμου με τραγούδια.
Απομεινάρι μιας ηλιόλουστης μέρας που γκρέμιζε
κόσμους από κίτρινα φύλλα κι έχτιζε καινούργιους
με μετέωρα φιλιά.
Ένας εύφορος κάμπος που τον αγνοούσαν ολότελα
οι ανάξιοι κηπουροί της οικουμένης.
Μόνο τα παιδιά γνώριζαν την ύπαρξη του.
Γιατί έμπαινε στα όνειρα τους τρέχοντας
και τα πότιζε με δροσερό αέρα.
Γιατί τους έδειχνε και πήγαιναν μαζί
τον δρόμο της Ανοιχτοσύνης.
Γιατί τους χάριζε σαν καραμέλες τις ιδέες του
κι εκείνα τον τιμούσαν κρύβοντας σαν φυλαχτό
το φεγγοβόλο περιτύλιγμα
στις τσέπες τους.
Για να φυγαδεύσει τον εαυτό του,
προσκάλεσε σε δείπνο εκείνους
που του είχαν αποπλανήσει την Άνοιξη.
Σ'ένα παιχνίδι τρέλας που δεν έλειψε κανείς.
Τους υποδέχτηκαν η φυσαρμόνικα του βοριά
ένας κήπος κατάφυτος από αγωνίες
κι ένα πένθιμο μαντιλάκι κρεμασμένο
σ' ένα σχοινάκι της αυλής.
Το σπίτι μια πόρτα κι ένα παράθυρο.
Ο ουρανός έλειπε.
Στους τοίχους αποτυπώματα από δάκρυα
και αμέτρητες συγγνώμες που ζητούσε
απ' τα παιδιά τους.
Δε τους προξένησε εντύπωση το κρύο φαγητό,
το άθλιο κρασί, τα πλαστικά λουλούδια στ' ανθογυάλι.
Επιδόθηκαν σε αστεϊσμούς και χαριεντίσματα
αδιαφορώντας για την απουσία του οικοδεσπότη.
Μόνο τα παιδιά λυπήθηκαν
για την κενή καρέκλα που περίσσευε.
Μόνο τα παιδιά βγήκαν στους δρόμους να τον ψάξουν.
Όταν τον βρήκαν,
είχε σταματήσει να παίζει η φυσαρμόνικα
του βοριά.
Λευκά πανάκια διέσχιζαν τα πέλαγα.
Σκυμμένες γυναίκες τραγουδούσαν στα χωράφια.
Δίπλα του βρέθηκε μια ίριδα και λίγα μεσημβρινά
υπολείμματα Κυριακής.
Στάθηκε ακατόρθωτο να του πάρουν τον ουρανό
από τα μάτια του.
Ω, παιδιά της αγάπης,
παιδιά της αγάπης του:
Μη πείτε σε κανέναν τι είδατε.
Μη πείτε σε κανέναν τι σας είπε.
Γυρίστε στα σπίτια σας κι οχυρωθείτε.
Γιατί θα έρθουν πάλι οι δυνατές βροχές
και έχουν τελειώσει οριστικά
οι καραμέλες.
Μάνος Καστέλης

 (Η φωτογραφία είναι του  Caras Ionut)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».