Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,του Γιώργου Καραγιάννη



~ Με της καρδιάς το φως ~

Μην απορείς σαν με κοιτάς…
Και το σούρουπο ακόμα
έχει τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού,
μοιράζει τη ζωή στα δυο
και ας φαίνονται τα χρώματα ίδια…
σιγά σιγά η μια αντανάκλαση θα σκορπάει
και θ’ εξακοντίζει το φως της αλλού,
ίσως σε μέρη που δεν πιστεύουμε
πως υπάρχει ζωή.

Στην αρχή θα έχεις ενδοιασμούς,
πως δε φαίνονται όλα ονειρικά,
αλλά με τον καιρό θ’ αλλάξεις άποψη
και θ’ αποδεχτείς τα νέα δεδομένα.
Θα μάθεις μόνος σου τον τρόπο
που θέλεις ν’ απορροφάς το φως,
γιατί δε σ’ ενδιαφέρει μονάχα να στέλνεις,
αλλά και να παίρνεις μηνύματα
επιβεβαιωμένα.

Όμως, μη βάζεις άλλη φορά διαχωριστικές γραμμές…
Ζήσε τη ζωή σου στο φως, όπως σε σένα ταιριάζει
κι άφησέ το απλόχερα να χυθεί παντού,
αφού περάσει πρώτα απ’ τη δικιά σου καρδιά,
να φιλτραριστεί από κείνα τα συναισθήματα
που σ’ έκαναν Άνθρωπο
και σου ’δωσαν ευκαιρίες να τιμήσεις τη ζωή,
για να φανεί περήφανη, λαμπρή κι ωραία.

Γιώργος Καραγιάννης
31/10/2016
(ο πίνακας είναι  του Βασίλη Βαγιάννη)

~ ~   ~  ~  ~   ~  ~  ~
Και άγγιξα τις μαργαρίτες,                 
τις αγαπημένες σου,
που είχανε τα χρώματα
που τόσο σου άρεσαν.
Τις έκοψα προσεκτικά
και τις απόθεσα πάνω
στα στήθια μου,
δίπλα στην καρδιά μου

κι αντίκρισα ολάνθιστα
τα μάτια σου,
που έβγαζαν πικρό
ακόμα ένα παράπονο
κι έναν αναστεναγμό
που τόσο σ’ αγάπησα.

Γιώργος Καραγιάννης
6/11/2016
(Ο πίνακας είναι του Arthur Hughes)


~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Ξέρει το κύμα
να γλυκαίνει τους βράχους
σαν ζωγραφίζει
μ’ όμορφο χρώμα
στο μουντό τον καμβά τους
τα όνειρά τους

Γιώργος Καραγιάννης
8/11/2016

Πίνακας - Elena Bullo art

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης