Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρουμάνοι Λυρικοί Ποιητές: OCTAVIAN GOGA (1881-1938) Απόδοση από την Ρουμανική γλώσσα: Αντώνης Περδικούλης



ΔΥΟ ΠΟΙΗΣΕΙΣ
1. POEZIE
Eu urc.. Acolo jos, in adancime,
Aud viata ce –si intinde hora,
E necurmatul cantec din vechime.
Il stiu...mai bine n- o sa –l stie nime,
Caci am baut din cupa tuturora
Si l- am platit cu lacrimi si cu rime.
Neprehanita, mandra poezie,
Lumina alba, pururi adorata,
Asculta –ma cu ruga mea tarzie
Si fa pe veci in mine sa –mi tresalte,
Stralucitoare, rece si curata,
Singuratatea culmilor inalte...
(στη νεοελληνική..)
ΠΟΙΗΣΗ
Εγώ ανεβαίνω...κάτω εκεί στα τάρταρα,
Γρικώ ζωή ν’ απλώνεται χορός
Τ’ ατέλειωτο τραγούδι το παλιό
Το ξέρω..και πιο καλά κανείς δεν ξέρει
Γιατί απ’ ολωνών την κούπα ήπια
Και πλήρωσα με δάκρυ και με στίχο.
Άσπιλη ποίηση λαγάρια
Λευκάδι φως και αεί σαν πόθος
Την όψιμη άκου προσευχή μου
Στο μέσα μου το αιώνιο να σκιρτήσει
Λαμποκοπούσα, ψύχραιμη, καθάρια
Η μοναξιά των κορυφών του αψήλου..
(«Τραγούδια δίχως Πατρίδα»), 1905
2. O LACRIMA
De ar fi sa ti impartesti odata
Tu bogatiile ce ai,
Din toate darurile tale
Ti-as cere o lacrima sa –mi dai.
Mi- ai da atunci un strop de suflet,
Ce din adancuri imi rasare,
Caci numai din adancul marii
Se pescuiesc margaritare..
( στη νεοελληνική)
ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ
Να’ τανε μια φορά να δώσεις
Λίγα απ’ τα πλούτη σου που έχεις
Όλα τα δώρα τα δικά σου
Ένα σου δάκρυ και σε μένα.
Μια στάλα απ’ την ψυχή δική σου
Μέσα στα σπλάχνα μου ανατέλλει
Γιατί απ’ της θάλασσας τα βάθη
Ψαρεύονται μαργαριτάρια..
( «Στην σκιά των Τειχών»),1913


OCTAVIAN GOGA (1881-1938)
(OΚΤΑΒΙΑΝ ΓΚΟΓΚ Α)

Απόδοση από την Ρουμανική γλώσσα:
Αντώνης Χρ.Περδικούλης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …