Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα, της Emily Dickinson



ΑΓΡΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ 
Άγριες νύχτες - Άγριες νύχτες!
 Αν ήμουν μαζί σου
 Οι Άγριες νύχτες θα ήταν 
Η απόλαυση μας
 Μάταιοι οι άνεμοι 
Για μια καρδιά σε λιμάνι 
Αρκετά με την Πυξίδα 
Αρκετά με τους Χάρτες
 Κωπηλατώντας στην Εδέμ
 Αχ! η Θάλασσα! Μονάχα να προσόρμιζα
 Απόψε Σ' εσένα! 
ΑΝ ΜΠΟΡΩ 
Αν μπορώ να σταματήσω
 μια καρδιά που πάει να σπάσει
 Δεν θα ζήσω μάταια.
 Αν μπόρω να απαλύνω 
μιας ζωής την Οδύνη
 Ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο
 Ή να βοηθήσω
 ένα μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη 
Να μπει ξανά μες στη Φωλιά του
 Δεν θα ζήσω μάταια.
ΕΛΠΙΔΑ
 Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά
 που κουρνιάζει στην ψυχή μου
 και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό
 χωρίς ποτέ να σταματάει.
 Και πιο γλυκά
 Ακούγεται στην θύελλα
 Επαίσχυντη πρέπει να είναι η καταιγίδα
 που μπορεί να ταράξει το μικρό πουλί,
 που κράτησε τόσους πολλούς ζεστούς.
 Το έχω ακούσει στην πιο παγωμένη γη,
 Και στην πιο παράξενη θάλασσα
 Ωστόσο ποτέ, ούτε στην έσχατη ανάγκη, 
δεν ζήτησε ούτε ψίχουλο, από μένα 
ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης