Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελένη Χωρεάνθη,Το παράπονο της Ιφιγένειας


................................................................... Μνήμη Κ.Χ.
Απόψε στ' όνειρό μου σ' είδα
σε μια ξανθή γελούμενη αμμουδιά
να γράφεις τη στερνή σελίδα
όντας εχτίζαν πύργους τα παιδιά.

Κι ήρθαν στο νου τα χρόνια εκείνα,
που 'μοιαζε η πλάση με χρυσοπηγή.
Κρυφομιλούσαν οι καρδιές σαν κρίνα
και πέφταν περιστέρια στη σιγή.
Κυκλάμινα, ζουμπούλια κι ανεμώνες
έφερνες στην ποδιά μου αγκαλιές,
μετρούσες μ' ασφοδίλια τους αιώνες,
στου Θορικού τις γκριζωπές πλαγιές.
Πρωτομαγιά στο Λαύριο, στη Βραβρώνα
θυμάμαι, εκεί στων άρκτων τη στοά,
στη μεσιανή μαρμάρινη κολόνα:
"Της Ιφιγένειας το παράπονο βοά,
τ' ακούς"- μου 'λεγες τρυφερά στ' αυτί-
"που όσο πέφτει η μέρα δυναμώνει;
Πίσω απ' το βράχο, λένε, έχει θαφτεί,
όπου φυτρώνει μια μικρή ανεμώνη..."
Τώρα στο Θορικό έχουν βλαστήσει
χλωράγκαθα. Και στη Βραβρώνα
τους κίονες στη θλίψη έχουν βυθίσει
οι Φράγκοι του αμαρτωλού αιώνα.
Ελένη Χωρεάνθη
(Ο ύπνος των μεσημβρινών ωρών,
Εκδόσεις: Φιλιππότης, Αθήνα 2004)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης