Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο


Ο Αισχρίων ο Σάμιος, ή Αισχίων, ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής και γεωπόνος από τη Σάμο που άκμασε επί βασιλείας Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αθηναίος τον χαρακτήριζε σπουδαίο ιαμβοποιό.
Ο Αισχρίων είχε στιχουργήσει ποιήματα ακολουθώντας τροχαϊκούς τετραμέτρους. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν ποίημα αναφερόμενο στο μύθο του Γλαύκου καθώς και ένα μεγάλο ποίημα με τίτλο “Εφεσίδα” , που κάλυπτε τουλάχιστον επτά βιβλία. Επίσης σε μορφή επιτύμβιου επιγράμματος είχε γράψει την απολογία της περιβόητης εταίρας Φιλαινίδος και κάποιο άλλο ακόλαστο περί της Αφροδίτης.
Ο Αισχρίων φέρεται κατά τη Σούδα να ήταν φίλος του ΑΑριστοτέλη και συμμετείχε στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου συγγράφοντας τις εφημερίδες της εκστρατείας, (δηλαδή το βασιλικό ημερολόγιο του Μ. Αλεξάνδρου). Αυτή δε η πληροφορία προέρχεται από τον Πτολεμμαίο τον Χέννο. Εκτός όμως των παραπάνω ο Αισχρίων είχε συγγράψει ένα σπουδαίο έργο “Περί γεωργίας” το οποίο δεν έχει διασωθεί πλην όμως το αναφέρουν στα έργα τους οι Ουάρων, Πλίνιος και ο Καλουμέλλας.


 Οιχαλίας άλωσις. Επικό ποίημα που ανήκει στον μυθικό κύκλο του Ηρακλή και το οποίο αφηγείται τον αγώνα του ήρωα εναντίον των γιων του Εύρυτου, του βασιλιά της Οιχαλίας (άλωση της πό­λης, απαγωγή της θυγατέρας του βασιλιά Ιόλης· το θέμα αργότερα και στις «Τραχίνιες» του Σοφοκλή). Το ποίημα πρέπει να ήταν δημιούργημα του 7ου/6ου αι. π.Χ., ενώ συγγραφέας, κατά πάσα πι­θανότητα, πρέπει να είναι ο Κρεώφυλος ο Σάμιος, ο οποίος κατά τα θρυλούμενα πήρε το έπος από τον Όμηρο ως δώρο. Μας σώθηκαν μόνον λίγα αποσπάσματα.(άγνωστα χειρόγραφα,Άγγελος Σακκέτος)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …