Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα ,της Μάτση Χατζηλαζάρου





  • Λιάζομαι μες στη συγκίνηση
    των ημερών του Νοέμβρη,
    που ξαναφέραμε μαζί.
     Μαζί το ζούμε και το θέλουμε
    το πηγαινέλα της φύσης
    -τις μυρωδιές του κρύου ανέμου,
    τα παγωμένα νίκελ της πόλης,
    τον κλειστό χώρο μες στη παγωνιά
    όταν αχνίζουν τα τζάμια.
     Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή
    και ακούω το καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων.
    Ζωή μου, δίπλα σου
    είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.
     Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα.
    Ποιήματα 1944-1985.
    Από τη συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης.

    ~~~              ~~~             ~~~



  • Μην είναι γητειά; μην είναι όνειρο;
    μην είναι θαύμα;
    Το πλάνεμα της σκέψης μου,
    ο πυρετός κι οι νοσταλγίες,
     κι ο οίστρος ο τρομερός της σάρκας μου.
    Όλα μου σου τα χαρίζω –
    μες στον ήλιο και μες στο ερωτικό χρώμα
    των ματιών σου.
    Πώς πέφτει το φύλλο της λεύκας,
    το φύλλο που μαγεύει το φως;
    έτσι θε να πέσω μες στην αγκαλιά σου.
    Πώς σβήνουν τα τραγούδια
    των κοριτσιών το σούρουπο;
     έτσι θε να σβήσω μες στην αγκαλιά σου.
    Το γυμνό μου σώμα βρίσκεται
    πια στην εύκρατο ζώνη.
    Γητειά είναι; όνειρο; ή θαύμα;
    Η παλάμη μου σε περιμένει,
    η παλάμη μου σ’ αποζητάει,
     η παλάμη μου τρέμει
    και φτερουγίζει μες στα κλαριά
     – αχ! μες στη χούφτα μου
    κούρνιασε ένα πουλί,
     το πουλί είναι η τρυφερότης σου.
    Ποιος να ‘ναι ο έρωτας
    που περιέχει το κλίμα της αιθρίας;
    Γύρωθέ μου βλέπω μονάχα όλες
     τις λαχτάρες της Μεγάλης Παρασκευής.
     Το κλάμα μου ας είναι το ημερότερο τραγούδι˙
     η θλίψη μου, πομπή Μαγιού απ’ τη θάλασσα
    ως τον κάμπο˙ οι ρεμβασμοί μου,
    δέκα καΐκια στολισμένα
    που αρμενίζουν για το πανηγύρι.
    Ποτέ, ποτέ ζωή μου δίχως γητειά.
    Κι είναι η γητειά η μυρουδιά
    του ανοιξιάτικου πόθου μες στα χαμομήλια.
    Κι είναι η γητειά όλος ο έρως ενός ξερού βράχου –
     με το φως, με τον ήλιο.
     Κι είναι η γητειά, απ’ την κούνια μου ως τον τάφο
    οι στεναγμοί μου εκείνοι που γεννάνε το θαύμα.
    Ποιήματα 1944-1985.
    Από τη συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης. Εκδόσεις Ίκαρος



    ~~~            ~~~           ~~~


  • Χαμόγελα
    Από το χαμόγελό σου πετάξανε δέκα πουλιά,
    στους ώμους μου επάνω.
    Το χαμόγελό σου το κρατάς όπως ένα παιδί τη ναυτική του ψάθα.
    Μια ανεμώνη τινάχτηκε μέσα στην αγκαλιά μου
     πίσω απ' τα παραθυρόφυλλα γελάει μια αχτίδα.
    Η θάλασσα αναμοχλεύει τ' άσπρα της χαλίκια
     όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.
    Δυο κόκκινες χάντρες κύλησαν από μιας κοπέλας το λαιμό.
     Οι λυγαριές αναστενάζουν μες στη ρεματιά χορεύουμε,
     χορεύουμε, η μουσική μας είναι η σελήνη
    όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.
    Όταν μεθάει το κρασί το πίνω μες στα χείλια σου
    ο ήλιος σηκώνεται προτού ξυπνήσει το φιλί.
    Η παλάμη σου ανοίγει όταν σκάει το σύκο
    όλες οι πεταλούδες φέρνουν τα χαμόγελά σου.
    Από το χαμόγελό σου πετάξανε δέκα πουλιά,
    στους ώμους μου επάνω.
    Το χαμόγελό σου το κρατάς όπως ένα παιδί τη ναυτική του ψάθα.
    Ποιήματα 1944-1985,
    από τη συλλογή Δυο Διαφορετικά Ποιήματα, εκδόσεις Ίκαρος


  • Μάτση Χατζηλαζάρου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …