Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση ~Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού~


Δίχως τα χελιδόνια
Θυελλώδεις άνεμοι φυσούν συναισθήματα.
Ρυτιδιάζουν των λιμνών οι κρούστες
στο πέρασμά τους.
Μες στη χαμένη σιγαλιά των βυθών
αναθρέφει η νύχτα τα παιδιά της.
Σκούρο μπλε η υπομονή
ξεμοναχιάζει τη γαλήνη των νερών
ξεθάβοντας μυστηριακές μουσικές.
Άλλαζαν σχήματα οι θαλασσόπετρες
στη μαρτυρία των αφρόπεπλων κυμάτων.
Ροδαλό καθρεφτιζόταν στη χαίτη τους
της αυγής το χρώμα.
Κι εγώ, το καράβι έψαχνα
που σε πήρε μακριά μου.
Όχι, δεν ήταν απλά πεθυμιά που ξέσπασε,
μήτε νοσταλγίας αχός η αναζήτηση.
Θέμα ύπαρξης ήταν κι επιβίωσης.
Δίχως τα χελιδόνια των ματιών σου
πως θ’ αναγνωρίσω την άνοιξη;

 Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού,
20/10/2016



(Ζωγραφικός πίνακας :Μουρατίδου Φώφη)

 ·

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης