Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δήμητρα Σοφιανού


 *(απόσμασμα από το βιβλίο:Άσπρος τοίχος )
III
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Σακούλες νάυλον σπασμένα ξύλα σκουπίδια πέτρες χαρτιά
παπαρούνες μαντελίδες.
Πέφτει ίσκιος μουριάς σκεπάζει την ψυχή σου.
Σκουριασμένο ποδήλατο παιδιού τρύπες τσιμεντόλιθου  οργιάζουν λουλούδια ροδιάς,Στην πίσω αυλή νησιώτικου σπιτιού.πειθήνιοι υπήκοοι στην βασιλεία τολμήεσσας παπαρούνας ξελεπιδιάζει σκασμένο κορμό γέρικης ελιάς.
περιμένεις,περιμένεις μετρώντας τ'αγκάθια του πλατύχειρου κάκτου ανηφορίζοντας κλίμακα πίλεος νέφη πυκνές καμπύλες.
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Γλαφυρές πέτρες κοτρώνια ανθρωπόμορφα με αγκάθινη κόμη ανητχούν  ομορφιά δαγκώνουν το σορόκο.
Αερόμορφες νηίδες σε περιστέρινους σχηματισμούς αγκαλιάζουν ακοκεφαλισμένους μύλους αντικατοπτρισμούς ονείρων.Το κοφτό φσσστ!των φτερών τους χάραξε πλάγιες εντομές στην ακοή του μυαλού μου καθώς έπιανα με τα μάτια γκριζόασπρο χορό.
Το νερό της θάλασσας ανανεώνεται απ΄π δάκρυ
πηγή που δεν στερεύει.
Λευκοί σπασμοί ερωτικοί
Οργασμός του βράχου
καθώς συνουσιάζεσαι
με κύμα του Αιγαίου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Στην ακίδα του ορθή
με χέρι κοφτό στο μέτωπο
σταματάς τον ήλιο
ρουφάς στρογγυλάδα γης
γλύφοντας μέλι σύκων
ανάσα είναι θυμάρι.
KΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Ατενίζω στο βάθος καμπύλη
δεν ορίζει ορίζοντα
χάνεται χώρος και χρόνος
γεννιέται η στιγμή
μια θάλασσα σταγόνα
ασπάζεται το γόνατό μου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κυριευμένη από αίσθηση φυσική αποτάσσεται
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
μαραμένη μαργαρίτα ψυχής.
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κάνεις Θεό σου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
ανεπαίσθητο πουλάκι
στην χούφτα λεμονόφυλλου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Ελευθερώνεις τον κύκλο
από δυναστεία τερταγωνου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
να κυλιέμαι μέσα του ηδονικά
σκαντζόχοιρος κουλουριασμένος
σε σταφυλόρωγες χαλί
μέλανα βάφω μούστο
λαβύρινθο σπειροειδή
με αισθήσεις κορεσμένο
Όταν ο μεταλικός ήχος έγινε χάρτινος κάθεται στο κέντρο του
μυαλού σου χαράζει στην καρδιά τατουάζ συναλλαγματική μετράς
με αδημονία μην υπολογίζοντας το γέλιο των άστρων την χαρά των σκουληκιών τη δική μου βαριεστιμάρα.Σπεύδε συνεχώς και ταχέως!
Μην τυχόν και σταθείς για ελάχιστη αναπνοή.Η αδειοσύνη του εσωτερικού ίσως αποδειχτεί μοιραία.Σπεύδε λοιπόν!Στην κορυφή παραμονεύει ο θάνατος.Επιστήμη του η επιμονή.
Κλείνω τον κύκλο με συρματόπλεγμα μεταξωτό.Σ' αφήνω έξω πλανήτα φρούδης ευτυχίας.Δεν είδες κουρνιασμένο στη γωνίτσα
το θυμιατηράκι της γιαγιάς.

*Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία
Δήμητρα Σοφιανού:Άσπρος τοίχος~
εκδόσεις,ΔΕΛΦΙΝΙ ΕΠΕ


(Foto: Rafal Olbinski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …