Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δήμητρα Σοφιανού


 *(απόσμασμα από το βιβλίο:Άσπρος τοίχος )
III
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Σακούλες νάυλον σπασμένα ξύλα σκουπίδια πέτρες χαρτιά
παπαρούνες μαντελίδες.
Πέφτει ίσκιος μουριάς σκεπάζει την ψυχή σου.
Σκουριασμένο ποδήλατο παιδιού τρύπες τσιμεντόλιθου  οργιάζουν λουλούδια ροδιάς,Στην πίσω αυλή νησιώτικου σπιτιού.πειθήνιοι υπήκοοι στην βασιλεία τολμήεσσας παπαρούνας ξελεπιδιάζει σκασμένο κορμό γέρικης ελιάς.
περιμένεις,περιμένεις μετρώντας τ'αγκάθια του πλατύχειρου κάκτου ανηφορίζοντας κλίμακα πίλεος νέφη πυκνές καμπύλες.
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Γλαφυρές πέτρες κοτρώνια ανθρωπόμορφα με αγκάθινη κόμη ανητχούν  ομορφιά δαγκώνουν το σορόκο.
Αερόμορφες νηίδες σε περιστέρινους σχηματισμούς αγκαλιάζουν ακοκεφαλισμένους μύλους αντικατοπτρισμούς ονείρων.Το κοφτό φσσστ!των φτερών τους χάραξε πλάγιες εντομές στην ακοή του μυαλού μου καθώς έπιανα με τα μάτια γκριζόασπρο χορό.
Το νερό της θάλασσας ανανεώνεται απ΄π δάκρυ
πηγή που δεν στερεύει.
Λευκοί σπασμοί ερωτικοί
Οργασμός του βράχου
καθώς συνουσιάζεσαι
με κύμα του Αιγαίου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Στην ακίδα του ορθή
με χέρι κοφτό στο μέτωπο
σταματάς τον ήλιο
ρουφάς στρογγυλάδα γης
γλύφοντας μέλι σύκων
ανάσα είναι θυμάρι.
KΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Ατενίζω στο βάθος καμπύλη
δεν ορίζει ορίζοντα
χάνεται χώρος και χρόνος
γεννιέται η στιγμή
μια θάλασσα σταγόνα
ασπάζεται το γόνατό μου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κυριευμένη από αίσθηση φυσική αποτάσσεται
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
μαραμένη μαργαρίτα ψυχής.
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κάνεις Θεό σου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
ανεπαίσθητο πουλάκι
στην χούφτα λεμονόφυλλου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Ελευθερώνεις τον κύκλο
από δυναστεία τερταγωνου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
να κυλιέμαι μέσα του ηδονικά
σκαντζόχοιρος κουλουριασμένος
σε σταφυλόρωγες χαλί
μέλανα βάφω μούστο
λαβύρινθο σπειροειδή
με αισθήσεις κορεσμένο
Όταν ο μεταλικός ήχος έγινε χάρτινος κάθεται στο κέντρο του
μυαλού σου χαράζει στην καρδιά τατουάζ συναλλαγματική μετράς
με αδημονία μην υπολογίζοντας το γέλιο των άστρων την χαρά των σκουληκιών τη δική μου βαριεστιμάρα.Σπεύδε συνεχώς και ταχέως!
Μην τυχόν και σταθείς για ελάχιστη αναπνοή.Η αδειοσύνη του εσωτερικού ίσως αποδειχτεί μοιραία.Σπεύδε λοιπόν!Στην κορυφή παραμονεύει ο θάνατος.Επιστήμη του η επιμονή.
Κλείνω τον κύκλο με συρματόπλεγμα μεταξωτό.Σ' αφήνω έξω πλανήτα φρούδης ευτυχίας.Δεν είδες κουρνιασμένο στη γωνίτσα
το θυμιατηράκι της γιαγιάς.

*Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία
Δήμητρα Σοφιανού:Άσπρος τοίχος~
εκδόσεις,ΔΕΛΦΙΝΙ ΕΠΕ


(Foto: Rafal Olbinski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης