Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δήμητρα Σοφιανού


 *(απόσμασμα από το βιβλίο:Άσπρος τοίχος )
III
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Σακούλες νάυλον σπασμένα ξύλα σκουπίδια πέτρες χαρτιά
παπαρούνες μαντελίδες.
Πέφτει ίσκιος μουριάς σκεπάζει την ψυχή σου.
Σκουριασμένο ποδήλατο παιδιού τρύπες τσιμεντόλιθου  οργιάζουν λουλούδια ροδιάς,Στην πίσω αυλή νησιώτικου σπιτιού.πειθήνιοι υπήκοοι στην βασιλεία τολμήεσσας παπαρούνας ξελεπιδιάζει σκασμένο κορμό γέρικης ελιάς.
περιμένεις,περιμένεις μετρώντας τ'αγκάθια του πλατύχειρου κάκτου ανηφορίζοντας κλίμακα πίλεος νέφη πυκνές καμπύλες.
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Γλαφυρές πέτρες κοτρώνια ανθρωπόμορφα με αγκάθινη κόμη ανητχούν  ομορφιά δαγκώνουν το σορόκο.
Αερόμορφες νηίδες σε περιστέρινους σχηματισμούς αγκαλιάζουν ακοκεφαλισμένους μύλους αντικατοπτρισμούς ονείρων.Το κοφτό φσσστ!των φτερών τους χάραξε πλάγιες εντομές στην ακοή του μυαλού μου καθώς έπιανα με τα μάτια γκριζόασπρο χορό.
Το νερό της θάλασσας ανανεώνεται απ΄π δάκρυ
πηγή που δεν στερεύει.
Λευκοί σπασμοί ερωτικοί
Οργασμός του βράχου
καθώς συνουσιάζεσαι
με κύμα του Αιγαίου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Στην ακίδα του ορθή
με χέρι κοφτό στο μέτωπο
σταματάς τον ήλιο
ρουφάς στρογγυλάδα γης
γλύφοντας μέλι σύκων
ανάσα είναι θυμάρι.
KΑΛΛΙΘΥΙΑ:
Ατενίζω στο βάθος καμπύλη
δεν ορίζει ορίζοντα
χάνεται χώρος και χρόνος
γεννιέται η στιγμή
μια θάλασσα σταγόνα
ασπάζεται το γόνατό μου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κυριευμένη από αίσθηση φυσική αποτάσσεται
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
μαραμένη μαργαρίτα ψυχής.
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Κάνεις Θεό σου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
ανεπαίσθητο πουλάκι
στην χούφτα λεμονόφυλλου
ΓΛΑΥΚΟΣ:
Ελευθερώνεις τον κύκλο
από δυναστεία τερταγωνου
ΚΑΛΛΙΘΥΙΑ:
να κυλιέμαι μέσα του ηδονικά
σκαντζόχοιρος κουλουριασμένος
σε σταφυλόρωγες χαλί
μέλανα βάφω μούστο
λαβύρινθο σπειροειδή
με αισθήσεις κορεσμένο
Όταν ο μεταλικός ήχος έγινε χάρτινος κάθεται στο κέντρο του
μυαλού σου χαράζει στην καρδιά τατουάζ συναλλαγματική μετράς
με αδημονία μην υπολογίζοντας το γέλιο των άστρων την χαρά των σκουληκιών τη δική μου βαριεστιμάρα.Σπεύδε συνεχώς και ταχέως!
Μην τυχόν και σταθείς για ελάχιστη αναπνοή.Η αδειοσύνη του εσωτερικού ίσως αποδειχτεί μοιραία.Σπεύδε λοιπόν!Στην κορυφή παραμονεύει ο θάνατος.Επιστήμη του η επιμονή.
Κλείνω τον κύκλο με συρματόπλεγμα μεταξωτό.Σ' αφήνω έξω πλανήτα φρούδης ευτυχίας.Δεν είδες κουρνιασμένο στη γωνίτσα
το θυμιατηράκι της γιαγιάς.

*Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία
Δήμητρα Σοφιανού:Άσπρος τοίχος~
εκδόσεις,ΔΕΛΦΙΝΙ ΕΠΕ


(Foto: Rafal Olbinski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».