Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Μια ηλιαχτίδα κελαηδάει κατάνυξη~Γιάννης Ποταμιάνος

Μια ηλιαχτίδα κελαηδάει κατάνυξη
===========================
Πόσο βάρος ασήκωτο έχει ένας σιναπόσπορος
Πόσο βάθος ανεξερεύνητο μια στιγμή αγάπης
Πόση μουσική μελιστάλαχτη
------------------------ μέλπει η φωνή του αηδονιού
καθώς παφλάζει ήσυχα στην όχθη
-------------------------------------- η ροή του ποταμού

Κι όταν η σκοτεινή νύχτα ζητά το μέγα έλεος
---------------------- έρχεται η έκρηξη ενός άστρου
κι ο χρόνος φοράει φτερά Αρχαγγέλου
----------------- κι έρχεται με τη σπάθα σηκωμένη
να τεμαχίζει τη συνέχεια
-------------- για να δώσει στο έρεβος συνείδηση
Ένα φωτεινό μήνυμα
--------- ανάμεσα στα φυλλώματα της ρεματιάς
----- είναι η ηλιαχτίδα και κελαηδάει κατάνυξη
Κι όταν έξω απ’ τη σκοτεινή σπηλιά
--------------------------------------- σε ουράνιο φόντο
ένα πουλί υπόσχεται αέναο μέλλον
τότε ίσως μια τέτοια ομορφιά
---------------------------- είναι υπόσχεση σωτηρίας
Γιατί όποιος ονειρεύεται στο σκοτάδι
στη λιακάδα ίσως αντέξει το ζόφο της ημέρας
-------------------- και τις πληγές του τετριμμένου
αφού το ουσιώδες
------------------- έχει τους κλώνους του στο φως
-------- αλλά τις ρίζες του βαθιά μες το σκοτάδι
Γιάννης Ποταμιάνος

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης