Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον ποιητή του αιώνα,Της Στέλλας Τεργιακή


Δέθηκαν τα ξεραμένα φύλλα της άγνοιας στον άνεμο
κι έγιναν ελπίδα…
για να σαλπάρει το πλοίο της Αναγέννησης
και της Αναμέτρησης του Είναι …
με την Ουσία του !

Αχ … να ‘ταν ένα φεγγάρι πανσέληνο
ασημοστολισμένο ..
που θα φέρει στις αγκαλιές τα αστέρια
και θα γίνονται τα χαμόγελα πανσέδες ολάνθιστοι,
για να διώχνουν με τ΄άρωμά τους…
τα υστερόβουλα άδεια βλέμματα !
Α… και να μπορούσε να πέσει αστερόσκονη
στις κάνες των όπλων …
για να γίνει ανάφλεξη του Φωτός
στις ράγες του Έρωτα
κι ίσως έτσι θα τολμούσαν οι καρδιές,
ν’ αγαπούν αληθινά !!
Μη σταματάς ποιητή …
Σε χρειάζονται οι αιώνες, που γράφει το σήμερα !!
© Στέλλα Τεργιακή


 (Η έμπνευση του ποιητή, Νικολά Πουσέν)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης