Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η συντροφιά της μελαγχολίας~Χριστόφορος Τριάντης~


Το φεγγάρι φώτιζε τα πρόσωπα . Άρχισε να μιλάει κοιτάζοντάς την .
«Ξέρεις σου ταιριάζει να γραφτείς στη λέσχη μας ».
« Πώς τη λένε ;»
« Συντροφιά της Μελαγχολίας !»
« Περίεργο όνομα ! Ποιοι ανήκουν εκεί ;»
« Όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν με πάθος και ακολουθούν τους πόθους τους. Δεν δειλιάζουν μπροστά στα εμπόδια , και ακούν τη φωνή της καρδιάς , αδιαφορώντας για τα “πρέπει” και τις διαθέσεις του όχλου . Το χρυσάφι της ζωής είναι αυτό που ψάχνουν να βρουν . Και την περιπλάνηση τη συνδυάζουν με τις υψηλές διαδρομές του πνεύματος » .
« Και γιατί μελαγχολούν; »
«Γιατί , κατά βάθος ,γνωρίζουν ότι όλα “πεθαίνουν”: τα πάθη , οι μεγάλες αγάπες , οι πνευματικές αναζητήσεις . Στο τέλος νικά η μελαγχολία… Μοιάζουν όλα με το άνθος που γεννιέται κι ύστερα από λίγο, μαραίνεται για πάντα …»
Χριστόφορος Τριάντης
(Πρώτη δημοσίευση:~120 λέξεις~28 - 4 - 2015).

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης