Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νίκος Πλωμαρίτης,~Θυμάμαι~


Θυμάμαι εκείνη την ολόφωτη νύχτα
καθώς τα χέρια σου σαν πεντάνευρα φύλλα
καρυδιάς,
τα πέρναγες στεφάνι στον λαιμό μου.

Ετσι πολιορκημένος αφέθηκα να κοιτάζω
τον κόσμο να ετοιμαζεται
για την μεγάλη έξοδο στον γαλαξία του
βλέμματος σου.
Μεγάλωσα τα όρια, ψήλωσα τον ουρανό
για να χωρέσει μέσα η αγάπη
που τρέφεται απο σένα.
Όλες οι αισθήσεις, μηνύματα ειρήνης αντανακλούν
και με ωθούν στα απέραντα της ελευθερίας.
Ενα εκκρεμές δημιουργίας η παρουσία σου
και πάνω στο τικ-τακ γραμμένο το ονομά σου.
Ενας ασταμάτητος ρυθμός που κινεί τους δείκτες
της πορείας με ανιχνευτή
το φως των μαυροσμάραγδων ματιών σου.
Nίκος.Πλωμαρίτης
(φωτογραφία:Oleg Oprisco)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης