Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Pablo Neruda, Ω πευκώνα μου,εσύ,απέραντε...


Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε,
φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,
σιγανό πηγαινέλα των φώτων,
της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη,
στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου
τα μάτια, παναγιά μου,
 κουκλί μου πεντάμορφο,
της στεριάς αχιβάδα,
μέσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!
Μέσα σου τραγουδάν τα ποτάμια,
και η ψυχή μου πλέει μαζί τους
και πάει όπου εσύ θέλεις
και όπου εσύ αγαπάς.
 Χάραξε μου ένα δρόμο στο τόξο
 εδώ των προσδοκιών σου,
κι εγώ, μέσα σε παραλήρημα,
εξαπολύω των βελών μου τα σμήνη.
Κι εγώ βλέπω εδώ τώρα γύρω μου
να με σφίγγει της ομίχλης σου η ζώνη
και η σιωπή σου να πνίγει
τις αλαφιασμένες μου ώρες.
Σε ξέρω, είσαι εσύ, με τα πέτρινα χέρια σου,
διάφανη εκεί όπου δένουν
 οι φελούκες των φιλιών μου
κι όπου φωλιάζουν οι κάθυγροι πόθοι μου.
Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου
 όπου την αβγαταίνει
και τη λυγάει στα δυό η αγάπη,
 καθώς αντιλαλεί το σούρουπο
 και σβήνει πέρα!
 Έτσι σε μύχιες ώρες
 έχω ιδεί κι εγώ στον κάμπο
 τα στάχυα να λυγάνε
απ' το στόμα του ανέμου.

 Pablo Neruda,

( "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα"
 Mετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής,)




art-work:Tiziano Vecellio

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης