Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,του Χριστόφορου Τριάντη


Λάμψη
Σκιάχτηκαν οι δαίμονες
απ’ τη λάμψη του φεγγαριού.
Είχε πάνω του παιδικές φωνές
και μια θάλασσα ονείρων .
Ω! Λάμψη του φεγγαριού
σκέπασες τους ναούς των αθώων
και τα καράβια των ναυαγισμένων
Κι ένα κομμάτι σου έπεσε
στις καρδιές των κοριτσιών
τις ώρες που περίμεναν
στους λόφους με τις μνήμες
ν’ ανθίσουν οι ροδιές . 

                                                           

Χαρά
Η χαρά ντύνει
το βαθύ σκοτάδι
και φως έρωτα το κάνει .
Τα μάτια σταμάτησαν
να ταξιδεύουν
στις σκοτεινές βελανιδιές 
κι άρπαξαν τη χαρά
γυμνή ,
μέχρι την αυγή .


                                                  

Η πολιτεία
Έφυγε η ομίχλη
από την πολιτεία .
Κι οι δρόμοι
μύρισαν φρέσκο ψωμί
και παιδικές φωνές .
Τα όνειρα ανέβαιναν
τις λεωφόρους ,
Γεμάτα πρωινή δροσιά και φως
Να , ο θάνατος και ο χρόνος
έχασαν το χρώμα τους.
Οι άντρες γέννησαν παιδιά
που θα γίνονταν ποιητές
στην πολιτεία των
παραμυθιών . 


 Ποίηση:Χριστόφορος Τριάντης


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης