Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαίρη Σουρλή~Διαμαντένιο χάδι~



Ω! προσφιλή μου ύπαρξη
άδικα ανασκάλεψες τους αστερισμούς
με του πείσματος το γινάτι.
Το πνεύμα ενσαρκώνεται στην εμορφιά ,
δε ζητιανεύει εύγε,
παρά σκέψη που στάζει κρυστάλλινο χάδι.
Αναστεναγμοί φιλιών τα μισάνοιχτα χείλη σου
ταξιδιάρικης θάλασσας στα μάτια σου αγνάντι.
Αν έβλεπες τι ψυχή ολόγυμνη
είχανε τα λόγια μου κρυμμένα,
δε θα γύρευες άλλον κήπο αγάπης
στη βαθύσκιωτη καρδιά σου.
Δεν μπορεί. Το αγρίμι μέσα σου να χτυπήσει
με πέτρες λέξεις τα πέταλα της ποίησης.
Θα ’ναι χωρίς ήχο.
Μη κουραστείς με την πένα σου
να εκθειάζεις την ευεργεσία του έρωτα
μαστιγώνοντας ό,τι αρνείται τα ιδεώδη.
Εσύ ’σαι για μένα ζηλευτό δώρο Θεού
φλογισμένος ουρανός, σπόρος λουλουδιού,
που ζητάει να μιλήσει στο ανεξήγητο φως.
Ελεύθερη βούληση… ανασασμοί ονείρων
ανεμπόδιστες πάντα οι αισθήσεις…
Στο λευκό της ψυχής μου μελωδίες στο φως
από στίχους χαράζω κάθε μέρα,
που γίνονται χαράς παιγνίδι, τρόπος ζωής,
ανιδιοτελή προσπάθεια στο ρίγος
που διαπερνά τα σπλάχνα σου
λαχτάρα στο άκουσμα Σ ’αγαπώ!

Μαίρη Σουρλή
28/9/2016
Φωτογραφία της Mary Sourli.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».