Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιουλία Κορμέντζα,Το «χέρι»


Στο καθρέπτη του Κόσμου στρέφω τη ματιά
και μ’ ασίγαστη περιέργεια του νου
ψάχνω στο βάθος του να δω τί αντανακλά.
Κι ω, του θαυμασμού!
Πίσω απ’ την ομίχλη του χρόνου του συμπαντικού,
πάνω και κάτω από το κάθε τι
που ’ναι γραμμένο,
κόσμους να δημιουργεί,
να κυβερνά τη ζωή,
ένα χέρι βλέπω μπροστά μου
υψωμένο.
Μ’ ευλογίας άγγιγμα, το χέρι του Θεού!...
Ω! ξάνοιγμα στοχασμού!.....

Αλλά ω, βυθός προβληματισμού
όταν παραδίπλα υψωμένο
διακρίνω και το χέρι ενός θνητού!
Και στο διάβα της γήινης διαδρομής,
εργάτης το χέρι του, κατευθυνόμενο απ’ το νου
και συνεπικουρούμενο απ’ τη δυναμική της ψυχής,
στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος του φυσικού
και στο σμίλευμα στην όψη ζωής,
αποκαλύπτει πολυποίκιλο κι εκφράζει αντάμα
σ’ έργα δημιουργίας, ειρήνης ή καταστροφής,
πότε ένα θαύμα
και πότε ένα δράμα!....
Κι ω, ατέρμονο του συλλογισμού,
μπροστά στη προβολή ενός χεριού,
υψωμένου πάντα και πάντα,
δώθε κι εκείθε, ολόγυρα, παντού!
Το χέρι του Θεού!
Και το χέρι του θνητού!
ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)