Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλεγμένα ποιήματα την συλλογή,''Ανέγγιχτα ρείθρα'' της Δώρας Μεταλληνού

                                     

Άδηλη ζωή

Αμάρτημα να στραγγίξεις τη θάλασσα!
Πού θα χορεύουν οι Νηρηίδες;
Πώς θα αγαπιούνται τα δελφίνια;
χωρίς το μπλε  ατλαζένιο σεντόνι;
Πού θα ερωτεύονται τα γλαροπούλια 
δίχως τους αφρούς της;
Πάντα κάτι με τράβαγε στα άδυτά της....
Πιθανόν μια έρπουσα έλξη για τα Μυστήρια...
Άδηλη η ζωή...
Σαν ονείρου σάλπισμα, σαν ηχώ από κοχύλι θαλασσινό,
μια δύναμη με πέταξε στο μπλε σου....
Είχε ένα άρωμα το νερό από θαλασσινό αλάτι..

Μπουνάτσα…
 Και μου άρεσε....
Κάτι σημαδούρες είχες αφήσει να δείχνουν το δρόμο...
Ένας νερένιος Παράδεισος..
Μια Εδέμ που δεν ήξερα πριν την ύπαρξή της.......
Περιστέρια πατάγανε πάνω από τα σύννεφα...
Έψαχναν εκείνο το Θεό που είχε μισέψει από τα επίγεια....
Κλωνιά αμάραντου στεφάνωναν τα κύματα...
Ούριος ο άνεμος ...
Σε εντόπισα....
Σ ένα κλάσμα χρόνου ,σε μια ρανίδα νερού είδα τα μάτια σου...
είχες αδειάσει τις θάλασσες....
Τις στράγγιξες όλες;
 
Ανταριάσανε οι ουρανοί μου!
 
Ζήτησα μια Παναγιά να προσευχηθώ...
Του κάκου....Καμιά σανίδα σωτηρίας....
Μέσα σε άνυδρη στέπα  βρέθηκα,
..Δίχως ερείσματα στα άγνωρα τοπία της καρδιάς σου...
Από δω πέρασε μια άπλωρη!
 Κράζανε τα θαλασσοπούλια...
Μια ξυπόλητη με έναν ήλιο στα μαλλιά!
Τα πέλαγα γελάγανε στα μάτια σου...
Δεν είχες καταλάβει ακόμα το αμάρτημα.....
Χωρίς θάλασσες που θα ταξιδεύουν τα καράβια ;
Έ-ν-ο-χ-ο-ς !

Ερωτικό

Πες μου ένα ποίημα!
Ψιθύρισε η θάλασσα στον ήλιο ,
καθώς απίθωνε ένα τελευταίο χάδι στα ξέπλεκα μαλλιά της...
Όλη τη μέρα με την αγάπη παίζανε....
Κυλιόντουσαν στο κύμα, 
ερωτοτροπούσαν με τα σύγνεφα....
τραγουδούσαν με τα πουλιά...
σφύριζαν στον άνεμο...
ναυαγούσαν σε λάγνα βλέμματα...
κι από την αρχή ξανάπλεκαν
ερωτικό γαϊτανάκι......
-Να μ’ αγαπάς! Όσο διαρκεί η αιωνιότητα!
-Θα σ αγαπώ μέχρι .....το θάνατο!
-Μπορώ ακόμα και να πεθάνω για σένα...
Κι θάλασσα.... ριγούσε...
Κι όταν εκείνος ξέπνοος τη φίλησε,
όταν η αγάπη του 
έγινε πολύχρωμο ποίημα,
όταν έβαψε μια Δύση το τέλος,
όταν ματωμένα μαχαίρια έσκισαν  τα νερά
Τότε…
Κατάλαβε το κόστος ενός αποχαιρετισμού….





Αγαπώ

Θα κοιμηθώ πάνω σε μια ακριβή λέξη..
σε ένα μαγικό μαξιλάρι ονείρου....
Θα ξυπνήσω στην ψιλή του αρχικού Α....
Θα καταλήξω στη χαμένη περισπωμένη του Ω!
Να με συμπεριλάβω επιθυμώ στη μεγαλοσύνη του....
ΑΓΑΠΩ!!!!!!!!!
Μέσα στην αγιοσύνη του θείου μας αλφάβητου!

 

 

Υπέρβαση

Μέσα στην  μούχλα  βροχής,
μέσα από το ρούχο το στενό που μας φορέθηκε βίαια
στον ουρανό που γύρισε ανάποδα
 
και δεν μπορούν να καθρεφτιστούν τα μάτια,
στις ελπίδες που θαλασσοπνίγονται,
στην άκρατη θηριωδία του κόσμου....
στις μεσίστιες σημαίες στων παιδιών τα μάτια,
Θα βγω και σήμερα να θηρεύσω....
Υπάρχει θήραμα… ευοίωνο πίσω από το σεντόνι της τραγωδίας!
Ένας ήλιος που με μαγνάδι από το εργαστήρι του Ήφαιστου κρύψανε...
Χελιδόνια που τους τραυμάτισαν τα φτερά...
Παπαρούνες που δεν πρόλαβαν να κοκκινίσουν........
Φωλιές που δεν πρόλαβαν να φιλοξενήσουν....
Τσέρκια που περιμένουν να τρέξουν στους δρόμους...
Μαργαρίτες να κρεμαστούν σε λαιμούς κοριτσιών...
Άγουρα κεράσια σκουλαρίκια να γενούν....
Χαμομήλια να τινάξουν άρωμα...
Έρωτες να ανοίξουν φτερά...
Υπάρχει πάντα σε κάθε εποχή  κι ένας Μποτιτσέλι να απεικονίσει το θάμα!
Το θάμα που θα γενεί όταν ανέβουμε λίγο ψηλότερα.....
λίγο ψηλότερα....

 

 

Σπόρος…

Τον κλέψανε τον ουρανό!
Προσπάθησαν στο χώμα να τον θάψουνε!
Ένα ημιθανές  κενό πάνω μας.....
 

Όμως.......
Κάτι ξεχασμένα χελιδόνια ψάχνουνε  φωλιά..
Λίγη θάλασσα στα μάτια ξέμεινε!
 
Κάποιο σύννεφο στο βλέμμα των ποιητών!
Ένα παγωμένο χαμόγελο στο στόμα ενός παιδιού...
Μια αχτίδα που αχνοφέγγει στα όνειρα!
ένα μισοξεραμένο'' μη με λησμόνει'' στο βράχο που επιμένει...
Μια πατρίδα που ανθίσταται....
μια αξία που δε μηδενίστηκε.....
Και αυτά είναι Σπόρος!

Από τέτοιο σπόρο γεννιέται

….καινούργιος Ουρανός!   

Επιθυμία

Βουρκωμένη η μέρα κυλάει ανελέητα σε χοάνη ανυπαρξίας...
Στη βάρκα τον Περαματάρη σαγήνη θα φιλέψει...
Ροδόκλωνα έρωτα ανεκπλήρωτου
και πικραμύγδαλα μοναξιάς
κρύβει στην τσέπη...
Θα τα καταφέρει;
Πρέπει!
Κι όταν δώσει το φιλί
η μέρα στο γαϊτανοφρύδι του βουνού
θα καταφέρει να  τον πλανέψει;

Εσύ!
Περιμένεις…
Εγώ!
Θέλω...
Να νικήσουμε το προφανές,
να νικήσουμε τη νύχτα που έρχεται...
Μόνο να…
σταθεί   λίγο η μέρα ,
να  ξεγελάσει τη νύχτα,
να κόψει κομμάτια  το σκοτάδι!
Βορά στα όρνια που παραμονεύουν..
Εμείς θα νικήσουμε!
Θυμήσου με!!!

Αυτοβιογραφικό

 


Μια θεώρηση ζωής εντελώς δικής μου έμπνευσης!

Δε ζήτησα πολλά...
Ζητιάνεψα καθάρια μάτια,
αληθινά χαμόγελα,
έναν έρωτα με τα δικά μου χαρακτηριστικά....

Η πόρτα μου πάντα ανοιχτή,
 
στους ασυμβίβαστους ,
στους ονειροπόλους που κοίταγαν τα αστέρια
 
από την ίδια γωνία
Ερμητικά την έκλεισα στους ανόητους που πίστευαν
 
πως θα ενέδιδα στα όμορφα λόγια που κόμιζαν,
στην κατ επίφαση αλήθεια,

 που νόμιζαν πως 
κάτω από τη  φενάκη όμορφου περιτυλίγματος
 
θα εισχωρούσαν στα ενδότερα...
Ίσως ...εγωιστικά δεν αποκάλυψα τον αλγόριθμο της κλειδαριάς...
Κι ύστερα ;
Έφτασα εδώ!
 
Να αναρωτιέσαι ποια θάλασσα με ξέβρασε ...
Τι θησαυρούς αποταμίευσα...

Περπατάω στα χειμωνιάτικα απόβραδα 
που στάζουν απόσταγμα βίου...
Το γιακά σηκωμένο και τα χέρια στις τσέπες να σφίγγω τη συγκομιδή
Χωράει σου λέω στις δυο σφιχτές μου φούχτες...
Έχει και λίγο χώρο ακόμη ..
Χωράει μιαν ακόμη εμπειρία....
Μιαν ακόμη αλήθεια
Ένα αληθινό Σ' αγαπώ!
 
Περίπατος σε χειμωνιάτικο σούρουπο
προς συναπάντημα μιας Μεγάλης Μέρας.....



 

 Βιογραφικό σημείωμα:

Δώρα Μεταλληνού

Γεννήθηκα στο Ομηρικό νησί των Φαιάκων, όπου έζησα όλα μου τα παιδικάκαι νεανικά μου χρόνια. 

Σπούδασα Αγγλική φιλολογία στη Φιλοσοφική Αθηνών. 

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου χωμένο με τη μούρη στα βιβλία. 

Παθιασμένα διάβαζα, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. 

Υπηρέτησα με πάθος τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. 

Επί σειρά ετών ασχολούμαι με το ερασιτεχνικό θέατρο . 

Και γράφω… .γράφω ….γράφω…


 

(οι εικόνες από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …