Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκλεγμένα ποιήματα την συλλογή,''Ανέγγιχτα ρείθρα'' της Δώρας Μεταλληνού

                                     

Άδηλη ζωή

Αμάρτημα να στραγγίξεις τη θάλασσα!
Πού θα χορεύουν οι Νηρηίδες;
Πώς θα αγαπιούνται τα δελφίνια;
χωρίς το μπλε  ατλαζένιο σεντόνι;
Πού θα ερωτεύονται τα γλαροπούλια 
δίχως τους αφρούς της;
Πάντα κάτι με τράβαγε στα άδυτά της....
Πιθανόν μια έρπουσα έλξη για τα Μυστήρια...
Άδηλη η ζωή...
Σαν ονείρου σάλπισμα, σαν ηχώ από κοχύλι θαλασσινό,
μια δύναμη με πέταξε στο μπλε σου....
Είχε ένα άρωμα το νερό από θαλασσινό αλάτι..

Μπουνάτσα…
 Και μου άρεσε....
Κάτι σημαδούρες είχες αφήσει να δείχνουν το δρόμο...
Ένας νερένιος Παράδεισος..
Μια Εδέμ που δεν ήξερα πριν την ύπαρξή της.......
Περιστέρια πατάγανε πάνω από τα σύννεφα...
Έψαχναν εκείνο το Θεό που είχε μισέψει από τα επίγεια....
Κλωνιά αμάραντου στεφάνωναν τα κύματα...
Ούριος ο άνεμος ...
Σε εντόπισα....
Σ ένα κλάσμα χρόνου ,σε μια ρανίδα νερού είδα τα μάτια σου...
είχες αδειάσει τις θάλασσες....
Τις στράγγιξες όλες;
 
Ανταριάσανε οι ουρανοί μου!
 
Ζήτησα μια Παναγιά να προσευχηθώ...
Του κάκου....Καμιά σανίδα σωτηρίας....
Μέσα σε άνυδρη στέπα  βρέθηκα,
..Δίχως ερείσματα στα άγνωρα τοπία της καρδιάς σου...
Από δω πέρασε μια άπλωρη!
 Κράζανε τα θαλασσοπούλια...
Μια ξυπόλητη με έναν ήλιο στα μαλλιά!
Τα πέλαγα γελάγανε στα μάτια σου...
Δεν είχες καταλάβει ακόμα το αμάρτημα.....
Χωρίς θάλασσες που θα ταξιδεύουν τα καράβια ;
Έ-ν-ο-χ-ο-ς !

Ερωτικό

Πες μου ένα ποίημα!
Ψιθύρισε η θάλασσα στον ήλιο ,
καθώς απίθωνε ένα τελευταίο χάδι στα ξέπλεκα μαλλιά της...
Όλη τη μέρα με την αγάπη παίζανε....
Κυλιόντουσαν στο κύμα, 
ερωτοτροπούσαν με τα σύγνεφα....
τραγουδούσαν με τα πουλιά...
σφύριζαν στον άνεμο...
ναυαγούσαν σε λάγνα βλέμματα...
κι από την αρχή ξανάπλεκαν
ερωτικό γαϊτανάκι......
-Να μ’ αγαπάς! Όσο διαρκεί η αιωνιότητα!
-Θα σ αγαπώ μέχρι .....το θάνατο!
-Μπορώ ακόμα και να πεθάνω για σένα...
Κι θάλασσα.... ριγούσε...
Κι όταν εκείνος ξέπνοος τη φίλησε,
όταν η αγάπη του 
έγινε πολύχρωμο ποίημα,
όταν έβαψε μια Δύση το τέλος,
όταν ματωμένα μαχαίρια έσκισαν  τα νερά
Τότε…
Κατάλαβε το κόστος ενός αποχαιρετισμού….





Αγαπώ

Θα κοιμηθώ πάνω σε μια ακριβή λέξη..
σε ένα μαγικό μαξιλάρι ονείρου....
Θα ξυπνήσω στην ψιλή του αρχικού Α....
Θα καταλήξω στη χαμένη περισπωμένη του Ω!
Να με συμπεριλάβω επιθυμώ στη μεγαλοσύνη του....
ΑΓΑΠΩ!!!!!!!!!
Μέσα στην αγιοσύνη του θείου μας αλφάβητου!

 

 

Υπέρβαση

Μέσα στην  μούχλα  βροχής,
μέσα από το ρούχο το στενό που μας φορέθηκε βίαια
στον ουρανό που γύρισε ανάποδα
 
και δεν μπορούν να καθρεφτιστούν τα μάτια,
στις ελπίδες που θαλασσοπνίγονται,
στην άκρατη θηριωδία του κόσμου....
στις μεσίστιες σημαίες στων παιδιών τα μάτια,
Θα βγω και σήμερα να θηρεύσω....
Υπάρχει θήραμα… ευοίωνο πίσω από το σεντόνι της τραγωδίας!
Ένας ήλιος που με μαγνάδι από το εργαστήρι του Ήφαιστου κρύψανε...
Χελιδόνια που τους τραυμάτισαν τα φτερά...
Παπαρούνες που δεν πρόλαβαν να κοκκινίσουν........
Φωλιές που δεν πρόλαβαν να φιλοξενήσουν....
Τσέρκια που περιμένουν να τρέξουν στους δρόμους...
Μαργαρίτες να κρεμαστούν σε λαιμούς κοριτσιών...
Άγουρα κεράσια σκουλαρίκια να γενούν....
Χαμομήλια να τινάξουν άρωμα...
Έρωτες να ανοίξουν φτερά...
Υπάρχει πάντα σε κάθε εποχή  κι ένας Μποτιτσέλι να απεικονίσει το θάμα!
Το θάμα που θα γενεί όταν ανέβουμε λίγο ψηλότερα.....
λίγο ψηλότερα....

 

 

Σπόρος…

Τον κλέψανε τον ουρανό!
Προσπάθησαν στο χώμα να τον θάψουνε!
Ένα ημιθανές  κενό πάνω μας.....
 

Όμως.......
Κάτι ξεχασμένα χελιδόνια ψάχνουνε  φωλιά..
Λίγη θάλασσα στα μάτια ξέμεινε!
 
Κάποιο σύννεφο στο βλέμμα των ποιητών!
Ένα παγωμένο χαμόγελο στο στόμα ενός παιδιού...
Μια αχτίδα που αχνοφέγγει στα όνειρα!
ένα μισοξεραμένο'' μη με λησμόνει'' στο βράχο που επιμένει...
Μια πατρίδα που ανθίσταται....
μια αξία που δε μηδενίστηκε.....
Και αυτά είναι Σπόρος!

Από τέτοιο σπόρο γεννιέται

….καινούργιος Ουρανός!   

Επιθυμία

Βουρκωμένη η μέρα κυλάει ανελέητα σε χοάνη ανυπαρξίας...
Στη βάρκα τον Περαματάρη σαγήνη θα φιλέψει...
Ροδόκλωνα έρωτα ανεκπλήρωτου
και πικραμύγδαλα μοναξιάς
κρύβει στην τσέπη...
Θα τα καταφέρει;
Πρέπει!
Κι όταν δώσει το φιλί
η μέρα στο γαϊτανοφρύδι του βουνού
θα καταφέρει να  τον πλανέψει;

Εσύ!
Περιμένεις…
Εγώ!
Θέλω...
Να νικήσουμε το προφανές,
να νικήσουμε τη νύχτα που έρχεται...
Μόνο να…
σταθεί   λίγο η μέρα ,
να  ξεγελάσει τη νύχτα,
να κόψει κομμάτια  το σκοτάδι!
Βορά στα όρνια που παραμονεύουν..
Εμείς θα νικήσουμε!
Θυμήσου με!!!

Αυτοβιογραφικό

 


Μια θεώρηση ζωής εντελώς δικής μου έμπνευσης!

Δε ζήτησα πολλά...
Ζητιάνεψα καθάρια μάτια,
αληθινά χαμόγελα,
έναν έρωτα με τα δικά μου χαρακτηριστικά....

Η πόρτα μου πάντα ανοιχτή,
 
στους ασυμβίβαστους ,
στους ονειροπόλους που κοίταγαν τα αστέρια
 
από την ίδια γωνία
Ερμητικά την έκλεισα στους ανόητους που πίστευαν
 
πως θα ενέδιδα στα όμορφα λόγια που κόμιζαν,
στην κατ επίφαση αλήθεια,

 που νόμιζαν πως 
κάτω από τη  φενάκη όμορφου περιτυλίγματος
 
θα εισχωρούσαν στα ενδότερα...
Ίσως ...εγωιστικά δεν αποκάλυψα τον αλγόριθμο της κλειδαριάς...
Κι ύστερα ;
Έφτασα εδώ!
 
Να αναρωτιέσαι ποια θάλασσα με ξέβρασε ...
Τι θησαυρούς αποταμίευσα...

Περπατάω στα χειμωνιάτικα απόβραδα 
που στάζουν απόσταγμα βίου...
Το γιακά σηκωμένο και τα χέρια στις τσέπες να σφίγγω τη συγκομιδή
Χωράει σου λέω στις δυο σφιχτές μου φούχτες...
Έχει και λίγο χώρο ακόμη ..
Χωράει μιαν ακόμη εμπειρία....
Μιαν ακόμη αλήθεια
Ένα αληθινό Σ' αγαπώ!
 
Περίπατος σε χειμωνιάτικο σούρουπο
προς συναπάντημα μιας Μεγάλης Μέρας.....



 

 Βιογραφικό σημείωμα:

Δώρα Μεταλληνού

Γεννήθηκα στο Ομηρικό νησί των Φαιάκων, όπου έζησα όλα μου τα παιδικάκαι νεανικά μου χρόνια. 

Σπούδασα Αγγλική φιλολογία στη Φιλοσοφική Αθηνών. 

Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου χωμένο με τη μούρη στα βιβλία. 

Παθιασμένα διάβαζα, ό,τι έπεφτε στα χέρια μου. 

Υπηρέτησα με πάθος τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. 

Επί σειρά ετών ασχολούμαι με το ερασιτεχνικό θέατρο . 

Και γράφω… .γράφω ….γράφω…


 

(οι εικόνες από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».