Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα του Βασίλη Σιουζουλή


Κάναμε την ψευδαίσθηση
Αλήθεια
Νιώσαμε έξω απ’ την ενοχή
της ημέρας
Και μισή την ευθύνη
ότι βγαίνουμε απ’ το χορό.
Η αράχνη του Λειβαδίτη
Πάνω στον τοίχο
Έρχεται να υπενθυμίσει
Το λάθος
Διαβάζουμε τις δυνάμεις μας
Είκοσι ώρες κλεισμένοι
Στο δωμάτιο
Ύστερα περπατάμε στην πλατεία
παριστάνοντας τους κουτσούς.
 ***
Άνοιξα την καρδιά σου                               
και βρήκα Άνοιξη
Κοιτάζω τη δική μου
αδέξιος περιποιητής ανθέων
Η λέξη δάσκαλος
σε μια γωνία φοβισμένη
Τέτοια ομορφιά
και πώς να την αγγίξει
Χρόνο καιρό τώρα  ψάχνω ένα στίχο που να ταιριάζει στο μπόι της.

(Αδέξιος περιποιητής Ανθέων εκδόσεις,ΓΡΗΓΟΡΗ2012)



Πέταξα τα γηρατειά μου
έτσι λερωμένα και βαριά
Φόρεσα τα είκοσι
Και ξαπλωμένος απολαμβάνω
Ζώη που φυτρώνει στον ήλιο
Και την τρέφει το φως
Αύριο θα βρω λίγες ελιές να πορευτώ
κι ένα κρασάκι να ονειρευτώ
Έτσι μου είπε φίλος
απ΄τα Κύθηρα

Μόνο τα νιάτα απολαμβάνουν τέτοια ομορφιά κι εγώ.
Βασίλης Σιουζουλής














Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης