Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Παραλειπόμενα~ποίηση,Βασίλης Παπαμιχαλόπουλος


καθώς περνούσε ο Αύγουστος κοντύτερα
άκουσα για πρώτη φορά τη φωνή του.
Τώρα θα μου πεις,
σε μια θάλασσα από ζέστη
και ποιος δε θ’ άκουγε κάτι.
Ένα έντομο, ένα κύμα, ένα γλάρο…
Όμως εγώ επιμένω
πως ήταν δική του η φωνή
και μάλιστα ψιθυριστή, μακρόσυρτη
βαθύς αναστεναγμός ή κάτι τέτοιο.
Βέβαια,
έτσι όπως ήμουν φορτωμένος
τις τόσες μέρες του καλοκαιριού,
έτσι όπως έσιαζα προσεκτικά το χρόνο
για να χωρέσω έναν ουρανό χωρίς προσθέσεις λήθης
- όπως του πρέπει, για να σε ντύσει ολόκληρη
πως να προσέξω λόγια…

Και ήρθε η βροχή για να καταλάβω κάπως.
Σε ουρανό λοιπόν θα ναυαγήσω φέτος.

Παπαμιχαλόπουλος Βασίλης
1 Σεπτεμβρίου 2015 ·

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης