Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Ένα αίσθημα τάξης ~ της Τζίνας Ψάρρη

                                                                   



Ο φράχτης που όριζε το χτήμα δίπλα στη θάλασσα γυάλιζε πορτοκαλής, έπιασε την τελευταία αχτίδα του ήλιου και πυρακτώθηκε. Για μια στιγμή μόνο, κι ύστερα έσβησε.
            Χόρτα και ζιζάνια πλημμύριζαν τα δέντρα. Οι σαπισμένοι καρποί στο χώμα, μύριζαν εγκατάλειψη. Είδα φευγαλέα, με την άκρη του μυαλού μου, τον πατέρα να ραντίζει, να ξεχορταριάζει, τα γόνατα μες τη λάσπη, καθισμένος στο μικρό ξύλινο σκαμνί που μόνος του είχε φτιάξει. Σε μιαν άκρη του κήπου, πεταμένο το ζεμπίλι του, αυτό που μάζευε τα κολοκυθάκια και τα βλίτα του. Έχασκε ορθάνοιχτο, σαν στόμα έτοιμο να μιλήσει.
            Τώρα μου έλειπε περισσότερο από ποτέ. Κομμάτια από κουβέντες μας κι η σιγανή φωνή του να μου τραγουδάει "εκεί ψηλά στον Υμηττό, υπάρχει κάποιο μυστικό", να κάνει τη φωνή του κάπως περιπαικτική στη στροφή "αν κι εμένα από μικρή δεν μ' αρέσανε τα χάδια", να με αποκαλεί Χρυσαυγή του όπως πάντα, το αγριοκάτσικο η χρυσαυγή του.
            Ακούω τη σιωπή, γεμίζω μυρωδιές, ανασαίνω την αύρα. Η καταχνιά του σούρουπου θολώνει τη θάλασσα, μια θάλασσα αρυτίδωτη και ρόδινη, σαν ξεθωριασμένη φλούδα ροδάκινου. Μέσα μου αναστενάζει η νοσταλγία. Μικρά σταγονίδια ταραγμένων σκέψεων χτυπούν στο βράχο της ψυχής μου. Η καταδική μου αλισάχνη στη θάλασσα των αναμνήσεων. Ο ξαφνικός του θάνατος ψιθυρίζει θλίψεις. Δεν μετανιώνω, έκανα καλά που ήρθα, ο πατέρας ζει ακόμα εδώ.
            Όλες οι στιγμές μας, αυτές που δεν εκτίμησα, έρχονται στη μνήμη μου με απάνθρωπη διαύγεια. Μοιάζουν ωστόσο τόσο ασήμαντες, σαν κόκκοι σκόνης που ανασαλεύουν μέσα σε δέσμη φωτός. Πρέπει να τελειώνω μ' αυτές τις εικόνες που έρχονται έτσι απρόσκλητες. Να τις βάλω στο κουτάκι που τους αξίζει, να γείρω, έστω, την πόρτα και να προχωρήσω παρακάτω.
            Κλείνω τα μάτια κι ένας βαθύς, γλυκός πόνος, κάνει τη σκέψη επώδυνη. Σπαθιά στο στήθος η απρόσμενη απώλεια. Σαν μύλος που ρίχνει νερό αδιάκοπα. Αιωρούμαι σε κενό πνιγηρό. Στον αέρα διακινούνται θεόρατα κύματα σιωπής για να μου υποδείξουν τα λάθη μου. Γιατί ανασύρω μόνο τους διαπληκτισμούς μας;
            Το αναγνωρίζω, ό,τι κατάφερε το κατάφερε μόνος του. Από παιδί φτωχών αγροτών, δικηγόρος στην Αθήνα. Δούλεψε για να σπουδάσει, σπούδασε για να δουλέψει σκληρά. Αυστηρός κριτής των πάντων, διεισδυτικός και τίμιος, μ' ένα παλιού καιρού σύστημα αξιών, απόλυτος όσο κι αν προσπαθούσε να δείχνει διαλλακτικός. Ήθος και αξιοπρέπεια στα όρια της υπερβολής. Δεν συμφωνούσα και το έδειχνα. Τα πείσματά μας κονταροχτυπιούνταν για χρόνια, αφήνοντας πίσω μόνο θύμα την πληγωμένη σχέση μας Αγόγγυστες διαφωνίες μεταξύ μας, δεν υπήρξαν ποτέ. Ένα μικρό σκούντημα, ένα εκνευριστικό σχόλιο σε άκαιρη στιγμή, ήταν αρκετό για ν' αρχίσουν οι φλόγες να βρυχώνται απαιτητικά.
            Τώρα ξέρω, δικό μου ήταν το λάθος. Η κριτική που αθωώνει το Εγώ δύσκολα υποπτεύεται πως υπάρχει ουσία και σε άλλες λέξεις όπως εσύ, ο άλλος, εμείς. Μορφοποιώ κουβέντες του. Αυστηρές προτεραιότητες έθετε, αυτό ήταν που δεν μ' άρεσε. Η τήρηση κανόνων με θρησκευτική ευλάβεια. Βιαστικές αποφάσεις δεν ήθελε, επιπόλαιες, καθοδηγούμενες μόνο απ' το συναίσθημα. Το δικό μου Είναι επιδίωκε να εξυψώσει άτρωτο, όχι το δικό του. Κι εγώ, επέλεξα την αναμέτρηση δυνάμεων σαν απάντηση. Το μέσα μου κραύγαζε "πρέπει ν' αντιστέκεσαι, να μην συμβιβάζεσαι, να μην δέχεσαι μοιρολατρικά την ισχύ του δυνατότερου". Και δεν κατάλαβα ποτέ, πως αυτό ακριβώς ήταν που προσπαθούσε. Ευδαιμονικές κλειδωνιές ήθελα να σπάσω, όσες μου απαγορεύτηκαν επιθυμίες. Ξόδεψα τον εαυτό μου σ' αυτά που δεν χρειάζονταν και τελικά δεν έφτανα σ' αυτά που έπρεπε. Ο πατέρας το έβλεπε. Και σώπαινε όταν δεν μπορούσε να πει κάτι καλύτερο από την σιωπή.
Μ' έμαθε πώς ν' αγαπήσω το διάβασμα, πώς ν' ανοίγω την πόρτα του μυαλού μου διάπλατα
Μ' έμαθε πως η υπομονή μπορεί να είναι δέντρο πικρό, έχει γλυκό καρπό όμως
Μ' έμαθε πως τα κλαδιά που δεν σπάνε είναι αυτά που λυγάνε
Μ' έμαθε πως το να πέσεις δεν είναι και τόσο τρομερό, το να μην θέλεις ωστόσο να σηκωθείς είναι ολέθριο
Μ' έμαθε πως δεν πρέπει να υποτιμώ όσα η λογική μου δεν μπορεί να εξηγήσει
            Τον αγάπησα με πάθος, ακόμη τον αγαπώ. Και είμαι σίγουρη, όπου κι αν βρίσκεται τώρα, ακούει την εσωτερική μου πάλη και ξέρει καλύτερα από μένα,
Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδεμία αγάπη αποχωρίζεται.

Τζίνα Ψάρρη

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης