Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πλατείες,Του Χριστόφορου Τριάντη



Άδειασαν οι  πλατείες από κόσμο .
Κι οι λίγοι που απέμειναν   
στήριζαν τα σημαδεμένα πρόσωπά τους ,
στα ρολόγια και τα καπνισμένα  τραπέζια .
Έφυγαν όμως κι αυτοί .
Πήρανε μαζί τις ερωμένες τους ,
που φοβούνταν τη βροχή ,
κι  έτρεξαν για το σκοτάδι  .
Στις λόχμες της νύχτας  πολλοί τους καρτερούσαν
Είχαν για φίλους χωροφύλακες  και
κομμένες  κερασιές για προσκεφάλι .
Ακλόνητοι σαν τους αγίους ,
απόμειναν μόνο οι ήρωες στις προτομές .
Πάνω απ’ τα λερά σπίτια  φαινόταν το  φως ,
ξέχωρα απ’ τον χρόνο .
Οι ακτίνες  τρύπωναν στα καθίσματα των πλατειών,   
όπου οι χαρταετοί ετοιμάζονταν
 για το τελευταίο τους  ταξίδι ,
αδιαφορώντας για τα κρωξίματα
και τις μνήμες …

Ποίηση:Χριστόρος Τριάντης




Artawork-Salvador Dali


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης