Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~ΡΩΓΜΕΣ~Ποίηση:Ιωάννη Βέλλη

"Ρωγμές, σ' ό,τι κοιτάζεις, αστάθεια ο χρόνος, οι συγκινήσεις, τρωτοί γίναμε στις ανάγκες μας και πληγωνόμαστε, καθημερινός ο διάλογος της απουσίας/ φθαρτές οι εικόνες που κρατήσαμε, οι συγγένειες, οι αγάπες, μίκρυναν οι ανοχές, διχάστηκαν οι σκέψεις μας, μαζευτήκανε/ θέλεις να πετάξεις ψηλά και στο απαγορεύουν οι τρόποι σου, όλα φτιαγμένα για τον καθωσπρεπισμό μας, ηλίθιες όλες οι αντιδράσεις όταν δεν καθοδηγούνται, έτσι μας έμαθαν/ θα βγω στην πόρτα, φωνάζοντας σαν να καταστράφηκε ο κόσμος, αν και αλήθεια είναι, το κράτησα μυστικό για να μη πληγώνεστε/ θα πετάξω όσα στα χρόνια μάζεψα, καίγοντας μέχρι το τελευταίο όνειρο, για να ζεσταθώ, μόνο γι' αυτό/ λένε η ελευθερία αποκτάται όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και η επικινδυνότητα θα συμπλήρωνα, να προσέχετε." Γιάννης Βέλλης


"Οι περισσότεροι, κλεισμένοι πίσω από παράθυρα, περιμένανε με αγωνία λίγο φως, βαρεθήκανε στις βροχές, στ' απανωτά χειμωνιάσματα/ μερικοί θαρραλέοι το τολμήσανε κι αυτό, βγήκανε στο δρόμο, άλλοι μάλιστα αγκαλιάστηκαν, φωνάζοντας δυνατά συνθήματα/ τους είπαν τρελούς, επιπόλαιους, νέους στις αντιδράσεις τους, αδύναμους να καταλάβουν κινδύνους, ακόμα και προδότες/ όσο τα ερπυστριοφόρα πλησίαζαν, μαζί με εκείνα τα βήματα της μπότας, που σκότωναν χρόνια τις ψυχές, κανείς δεν ήξερε τι θα μείνει και τι θα χαθεί." Γιάννης Βέλλης



                                                               

                                                               

"Εκείνο το σπιτάκι κοντά στη θάλασσα, σε περιμένει, ανέτοιμο πάντα για περισσότερους επισκέπτες/ μικρό, σφηνωμένο στις πέτρες, να ξεγελάς τον καφέ σου το πρωί, όταν αφήνεις τα μάτια σου βαθιά στον ορίζοντα/ με κύματα καθημερινά να χτυπάνε, θυμίζοντας ότι μακριά είναι ο παράδεισος, μα κι οι αγωνίες σου/ ξεχασμένος πια, περιμένεις βοήθεια, φτερά για να πετάξεις, σφυρίζοντας μια παλιά μελωδία." Γιάννης Βέλλης


                                                                      


"Δεν ξέρω γιατί λείπεις, γιατί χάνεσαι, γιατί προσεκτικά σβήνεις και την τελευταία εικόνα σου απ' τη μνήμη μου/ έξω, όλα συνεχίζουν κανονικά να γελάνε, να μελαγχολούν, να ασπάζονται κάποια ιδεολογία, ή μια δικαιολογία για να αποστατήσουν απ' την καθημερινότητα/ ο χειμώνας παραμένει,στην ίδια ένταση και απόσταση, τι κι αν υποσχέθηκαν άνοιξη, θέμα χειρισμού είναι; τόσες εποχές αλλοιώθηκαν στα χρόνια/ μια παρένθεση, γράφω το γράμμα, με τόσα λάθη κρυμμένα, αλλά περιμένω απάντηση, σ' ένα τραγούδι ξένο, ή με το ξέσπασμα κάποιας θάλασσας στη στεριά." Γιάννης Βέλλης
(από την ποιητική συλλογή,Ρωγμές~εκδόσεις «ΑΡΙΣΤΑΡΕΤΗ» 2016


ΚΕΡΑΜΙΤΣΑ ΦΙΛΙΑΤΩΝ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ - ΗΠΕΙΡΟΣ
Φωτο: Γιάννης Βέλλης

                                







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)