Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2016

Χριστόφορος Τριάντης, Η Νίκη της Θλίψης

Ω ! Θλίψη … Στους ναούς της νύχτας  σε προσκυνούμε . Είσαι πια η θεά μας . Η χαρά– ανεπαίσθητα - νικήθηκε  από το σκοτάδι και χάθηκε στη λήθη . Νυχτοφόροι  δαίμονες  άρπαξαν τον χρόνο μας . Είχαν κρυμμένα στα μάτια τους δόντια κυνοκέφαλων. Στα προαύλια τα ‘ριχναν   να φυτρώσουν σκιές . Και  στους δρόμους έφτιαχναν σκιάχτρα παραγεμισμένα  με λόγια κι υποσχέσεις , πλήθος μεγάλο. Στα κεφάλια τους είχαν καρδιές χελιδονιών και στα χέρια τους την ψυχή  του Λαοκόοντα Ο φόβος  μάς νίκησε κι οι  ήττες μας   έμειναν  δίχως νερό    αιώνια διψασμένες . Δεν πολεμήσαμε γενναία , προτιμήσαμε τη θλίψη . Αυτό ήταν το λάθος  μας … 

Χριστόφορος Τριάντης 


Φωτογραφία,Γιώργου Χρηστάκη.



Δημήτρης Π.Κρανιώτης,~Πυρετός~ ~জ্বর,translation by Ujjal Ghosh~

Μνήμες άναψαν κεριά,
λιώνουν τον πυρετό σου,
τρέχει η ζωή
για να κρυφτείς
(δεν θες να την κοιτάξεις),
φυσά στα μαλλιά σου
η ξενιτιά
γεμάτη από ρυτίδες,
σύννεφα στο ποτήρι σου
σε πνίγουν
(δεν θες να θυμάσαι).
           ***


জ্বর
স্মৃতি উদ্‌গিরণ করে মোম,
দ্রবীভূত করে তোমার উষ্ণতা,
আর জীবন দৌড়ায়
লুকোচুরি খেলার জন্য
( তাকে দেখতে চেও না ),
সে তোমার চুল ধরে টানে
বিদেশ-বিভুঁই
রেখা দিয়ে ভরা,
তোমার পাত্রে মেঘ
তারা ঘিরে ধরে তোমায়
( কিছু মনে করতে চেও না )।

Dimitris P. Kraniotis with Bengali translation by Ujjal Ghosh.

Το ποίημα:Πυρετός'' μετέφρασε ο ποιητής,Ujjal Ghosh  στη Βεγγαλική γλώσσα ή Μπενγκάλι (Bengali or Bangla) της Ινδίας και του Μπαγκλαντές,


Fwtografia by-Taylor Marie McCormick










Dhimitri Jani Kokaveshi,Όαση

Δεν φεύγω απ την όαση
στα μάτια σου!...
Οι ομορφιές που έκτιζες
ποτίζουν
κόσμο!... Μου σκάλιζες
πιο λαμπερό
στα ίχνη,!...Ταξίδια
απ’ της αγάπης
ακτινοβολίες η χαράς
ατελείωτες
πνοές, στο πολυπόθητο
φορτώνεις
το ατμοσφαιρικό, συγκόλληση
με των ματιών
φλόγες, ζωής, επίτευξη
απ’ του σκοπού
τα εφοδιάζεις, σαν πνεύμονές
σε φόβους
και αιτίες από σκιές σου
νιώθω!...
Συστατικά στοιχεία στις πιο μεγάλες σου
απαγγελίες
οι ακτινογραφίες, γκρεμίζουν
τις συνήθειες
ξεπερνώ, όχι την όαση
στην όαση
ανακουφίζουν, γόνιμα
της έκτασης
τα μάτια σου ποτίζουν
του κόσμου
ομορφιές - σου!... Αγαπώ.
Dhjk©03-09-2014
Δημήτρης Κοκαβέσης

Κωνσταντίνος Καβάφης «Η Πόλις»

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
 Όπου το μάτι μου γυρίσω,
όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου
βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις,
δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί.
Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη
τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Ιουλία Κορμέντζα,Το «χέρι»

Στο καθρέπτη του Κόσμου στρέφω τη ματιά
και μ’ ασίγαστη περιέργεια του νου
ψάχνω στο βάθος του να δω τί αντανακλά.
Κι ω, του θαυμασμού!
Πίσω απ’ την ομίχλη του χρόνου του συμπαντικού,
πάνω και κάτω από το κάθε τι
που ’ναι γραμμένο,
κόσμους να δημιουργεί,
να κυβερνά τη ζωή,
ένα χέρι βλέπω μπροστά μου
υψωμένο.
Μ’ ευλογίας άγγιγμα, το χέρι του Θεού!...
Ω! ξάνοιγμα στοχασμού!.....
Αλλά ω, βυθός προβληματισμού
όταν παραδίπλα υψωμένο
διακρίνω και το χέρι ενός θνητού!
Και στο διάβα της γήινης διαδρομής,
εργάτης το χέρι του, κατευθυνόμενο απ’ το νου
και συνεπικουρούμενο απ’ τη δυναμική της ψυχής,
στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος του φυσικού
και στο σμίλευμα στην όψη ζωής,
αποκαλύπτει πολυποίκιλο κι εκφράζει αντάμα
σ’ έργα δημιουργίας, ειρήνης ή καταστροφής,
πότε ένα θαύμα
και πότε ένα δράμα!....
Κι ω, ατέρμονο του συλλογισμού,
μπροστά στη προβολή ενός χεριού,
υψωμένου πάντα και πάντα,
δώθε κι εκείθε, ολόγυρα, παντού!
Το χέρι του Θεού!
Και το χέρι του θνητού!
ΙΟΥΛΙ…

Μαίρη Σουρλή~Διαμαντένιο χάδι~

Ω! προσφιλή μου ύπαρξη
άδικα ανασκάλεψες τους αστερισμούς
με του πείσματος το γινάτι.
Το πνεύμα ενσαρκώνεται στην εμορφιά ,
δε ζητιανεύει εύγε,
παρά σκέψη που στάζει κρυστάλλινο χάδι.
Αναστεναγμοί φιλιών τα μισάνοιχτα χείλη σου
ταξιδιάρικης θάλασσας στα μάτια σου αγνάντι.
Αν έβλεπες τι ψυχή ολόγυμνη
είχανε τα λόγια μου κρυμμένα,
δε θα γύρευες άλλον κήπο αγάπης
στη βαθύσκιωτη καρδιά σου.
Δεν μπορεί. Το αγρίμι μέσα σου να χτυπήσει
με πέτρες λέξεις τα πέταλα της ποίησης.
Θα ’ναι χωρίς ήχο.
Μη κουραστείς με την πένα σου
να εκθειάζεις την ευεργεσία του έρωτα
μαστιγώνοντας ό,τι αρνείται τα ιδεώδη.
Εσύ ’σαι για μένα ζηλευτό δώρο Θεού
φλογισμένος ουρανός, σπόρος λουλουδιού,
που ζητάει να μιλήσει στο ανεξήγητο φως.
Ελεύθερη βούληση… ανασασμοί ονείρων
ανεμπόδιστες πάντα οι αισθήσεις…
Στο λευκό της ψυχής μου μελωδίες στο φως
από στίχους χαράζω κάθε μέρα,
που γίνονται χαράς παιγνίδι, τρόπος ζωής,
ανιδιοτελή προσπάθεια στο ρίγος
που διαπερνά τα σπλάχνα σου
λαχτάρα στο άκουσμα Σ ’αγα…

Pablo Neruda, Ω πευκώνα μου,εσύ,απέραντε...

Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε,
φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,
σιγανό πηγαινέλα των φώτων,
της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη,
στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου
τα μάτια, παναγιά μου,
 κουκλί μου πεντάμορφο,
της στεριάς αχιβάδα,
μέσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!
Μέσα σου τραγουδάν τα ποτάμια,
και η ψυχή μου πλέει μαζί τους
και πάει όπου εσύ θέλεις
και όπου εσύ αγαπάς.
 Χάραξε μου ένα δρόμο στο τόξο
 εδώ των προσδοκιών σου,
κι εγώ, μέσα σε παραλήρημα,
εξαπολύω των βελών μου τα σμήνη.
Κι εγώ βλέπω εδώ τώρα γύρω μου
να με σφίγγει της ομίχλης σου η ζώνη
και η σιωπή σου να πνίγει
τις αλαφιασμένες μου ώρες.
Σε ξέρω, είσαι εσύ, με τα πέτρινα χέρια σου,
διάφανη εκεί όπου δένουν
 οι φελούκες των φιλιών μου
κι όπου φωλιάζουν οι κάθυγροι πόθοι μου.
Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου
 όπου την αβγαταίνει
και τη λυγάει στα δυό η αγάπη,
 καθώς αντιλαλεί το σούρουπο
 και σβήνει πέρα!
 Έτσι σε μύχιες ώρες
 έχω ιδεί κι εγώ στον κάμπο
 τα στάχυα να λυγάνε
απ' το στόμα του ανέμου.

 Pablo Neruda,
( &qu…

Χριστόφορος Τριάντης~Για Πάντα~

Άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα στης μουσικής τα κύματα . Και να , φως και θαλασσοπούλια ήρθαν σύντροφοί μου . Θεέ μου , δεν υπάρχει πια ο θάνατος ( έστω μια στιγμή ) Κι οι λέξεις έμειναν βουβές ( για πολύ). Ηαγάπη στουςβράχους του καλοκαιριού ανταμώνει τη χαρά , στον ήλιο της βυθίστηκα κι ο δρόμος μεγάλωσε ( για πάντα).
Χριστόφορος Τριάντης

Μαρία Γ.Τζανάκου~Μυθωδία~

Ο μύθος εξέπεσε του θρόνου του.
Κατάντησε απλά ένας θνητός.
Ένας μικρός και τιποτένιος θνητός.
Με πάθη, με ενοχές, με τύψεις
Με απεχθή ξεσπάσματα.
Φοβάσαι;
Και καλά κάνεις.
Από εδώ και πέρα οφείλεις να φοβάσαι.
Είναι και ο φόβος ένας μικρός
Εκκολαπτόμενος μύθος.
©Μαρία Γ. Τζανάκου
24/9/2016
http://licithos.blogspot.gr/2016/09/2492016.html






Foto:Noell S. Oszvald

Κωστής Παλαμάς,~Η Παναγιά στην κόλαση~

Το άρμα ξεκινάει, το σέρνουν πνεύματα χερουβικά, λάμπει η Παναγιά στην Κόλαση.  “ Έλεος, Λιόκαλη Κυρά!” Ω οι δαρμοί των κολασμένων μες στην αβυσσόθρεφτη φωτιά… Κι έξαφνα γρικιέτ’ ένα παράπονο και περήφανα ξεσπά: ''Ειμ’ εγώ που λάτρεψα τον ήλιο,  γι’ αυτό μ’ άρπαξε και η Νύχτα; Πες μου Λιόκαλη Κυρά! Της ζωής το φως που βύζαξα μου ’γινε αγκαλιά της Κόλασης και φιλί του Σατανά;''. (Κωστής Παλαμάς, Η ασάλευτη ζωή)


(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Οδυσσέας Ελύτης, ~Τα ονόματα της Παναγίας~

«Λίγο για μια στιγμή να παίξεις πάνω στην κιθάρα σου Ε, ε, Χρυσομαλλούσα/ ε, ε, Χρυσοσκαλίτισσα Να ξεπετιέται πάλι το βουνό με τ’ άσπρο σπίτι στην πλαγιά τ’ άλογο με τα δύο φτερά/ και η άγρια φράουλα της θάλασσας Λάμπουσα και Κανάλα μου και Παραπόρτιανή μου θα δεις την πράσινη ψαρόβαρκα σκαμπανεβάζοντας να χάνεται μέσα στ’ αραποσίτια τον Μήτσο με τις τρίχες και με τ’ αλυσιδάκι στο λαιμό Ε, Παναγιά Τα Μάγκανα/ ε, Παναγιά Τόσο Νερό Να βλαστημάει και ν’ ανεβάζει ανίδεος μες στα δίχτυα του τέσσερα – πέντε αρχαία ελληνικά το τέλλεσθε και το νηυσί, το μέλεα και το κρίναι σα Καρυστιανή κι Ακλειδιανή/ Δαφνιώτισσα κι Αργιώτισσα Που μια στιγμή τα παίζεις πάνω στην κιθάρα σου κι απ’ τ’ αναμμένο πέλαγο αντικρύ σου ακούς Έι, Κρουσταλλένια, έι Δροσιανή/ έι Παναγιά του Νίκους Να σχίζεται στα δύο τ’ ουρανού το καταπέτασμα κι ένας παμπάλαιος έφηβος απαράλλαχτος εσύ να κατεβαίνει- κοίτα: Στα κύματα μ’ ένα καμάκι ορθός και στους αφρούς να πλέει Σπηλιώτισσα και Μερσινιά και Θαλασσίστρα μου έι!» (Ο. Ελύτη…

Οδυσσέας Ελύτης, ~Άνεμος της Παναγίας~

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια
Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!
Ώρα της νύχτας! Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα
Μόλις ερίγησε η καρδιά στο σφίξιμο της γης
Γυμνή κάτω από τους αστερισμούς των σιωπηλών της δέντρων
Γεύτηκες τα πικρά χαλίκια στους βυθούς του ονείρου
Την ώρα που τα σύννεφα λύσανε τα πανιά
Και δίχως ήμαρτον κανέν’ από την αμαρτία χαράχτηκε
Στα πρώτα σπλάχνα του ο καιρός. Μπορείς να δεις ακόμη
Πριν από την αρχική φωτιά την ομορφιά της άμμου
Όπου έπαιζες τον όρκο σου κι όπου είχες την ευχή
Εκατόφυλλη ανοιχτή στον άνεμο της Παναγίας! 



Leonardoda Vinci:Η Παναγία των βράχων

Τάκης Παπατσώνης (Αθήνα 1895-1976)~Ρεμβασμός δεκαπενταύγουστου~

Στη μνήμη Εκείνου που τον ρέμβασε
Άλαλα τα χείλη των όσων δεν κοπιάσαν
για ν' ακουμπήσουν τα ξαναμμένα κεφάλια τους
στα γόνατά σου τα μητρικά, που καταλύουν το μαύρο πάθος.
Άλαλα τα χείλη των όσων δεν διακρίναν, πως
συντρίβεις με το πόδι σου και συνθλάς την κεφαλή
του πανάρχαιου δράκοντα, που κέρδισε παίζοντας
κι' ύστερα τόχασε το μήλο. Άλαλα τα χείλη
των όσων δεν ποθήσαν το ξαπόσταμα της αρμογής
και την ασφάλεια, το απάγγειασμα της νηνεμίας.
Είσαι ένα λιμανάκι ελληνικού νησιού όλο κατάρτια
περήφανα υψωμένα· φτωχά καΐκια αραγμένα,
φτωχά, αλλά που γνωρίσαν την αντάρα και την τρομάρα,
που φορτωθήκαν μόχθο και μεταφέραν πλούτος.
Είσαι άσπρο ελληνικό ερημοκκλήσι δαρμένο
από την αντηλιά. Γύρω-γύρω αμπέλια, μποστάνια,
καρποφόρες συκιές και κάπου κάπου μοναχική
και κάποια …

Βιογραφικό~Νίκος Παππάς~(1906 - 1997)

Ο Νίκος Παππάς γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Το 1927 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον ίδιο χρόνο έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου παρέμεινε ως το 1928. Από το 1939 και για τριάντα χρόνια άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα, ενώ εργάστηκε και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1928 με τη δημοσίευση ποιημάτων του στο περιοδικό Νέα Εστία και το 1930 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Μάταια λόγια. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Νέα Εστία, Ελληνικά Γράμματα, Το Ξεκίνημα, Το Νέον κράτος, Νεοελληνικά Γράμματα, Μακεδονικές Ημέρες, Εφημερίδα των ποιητών, Επιθεώρηση Τέχνης και άλλα, όπου δημοσίευσε ποιήματα, μεταφράσεις και δοκίμια. Συνεργάστηκε επίσης με την εφημερίδα Καθημερινή (1935-1940). Υπήρξε εκδότης και διευθυντής στο περιοδικό των Τρικάλων Επαρχία (1931-1932), μέλος της επιτροπής του περιοδικού της Χαλκίδας Νεοελληνικά Σημειώματα (1936), καθώς επίσης των Νέων Ρυθμών (…

~Μιά κόρη ίδια με όνειρο~Νίκος Παππάς

Μην τη σταματήσει κανένας διαβάτης στο ταξίδι της μην την ξυπνήσει κανένας από τα όνειρά της άσκοπα σαν όλους μας πλανιέται άσκοπα κι έχει πουλιά στα στήθια της φυτεμένα στολίστηκε με τον ήλιο του απερίσκεπτου χαμογέλιου της φόρεσε την τρελή νεότητα ανθοδέσμη και πάει... Ποιος θα τολμήσει να ξυπνήσει τα βαθιά μυστικά της! Ποιος θ' ανακόψει τέτοια ανέμελα βήματα; ύπνος ανονείρευτος και παρθενικός τη συνοδεύει πουλιά στους ώμους της και αγαλματάκια από ίσκιο άσπρη καμέλια στο άστρο της καρδιάς κανένα δε μίλησε κανένα δεν κοιτάζει οι διαβάτες προσπερνούν σαν από μια λησμονημένη αδερφούλα σε αναζητούν γιατί λείπεις σαν ένα άρωμα σε αναζητούν γιατί δεν ξέρεις να ξαναγυρίσεις σε θυμούνται γιατί όλα πια τα ξέχασες γιατί δε συλλογιέσαι τίποτα και κανέναν!
Για που τραβάς; Πότε θα σταματήσεις; Γαρούφαλα σου φεύγουν καθώς αναστενάζεις ίσκιοι αλαφροί σου κάθησαν στο στήθος αλαφροΐσκιωτη ξεχασμένη αδερφούλα των μικρών πουλιών κορδέλες από λευκό δρόμο η πορεία σου έχεις τα βηματά σου ματωμένα σαν το περιστέρι και σε ζ…

Χριστόφορος Τριάντης~Κρυμμένα όνειρα~

Να ! Τα όνειρα μείνανε
κρυμμένα στα χέρια της μάνας
και μεγάλωσαν εκεί .
Μακριά από συνάφειες
και εορταστικές συνεστιάσεις .
Συντρόφια τους είχαν χειμωνιάτικες φωτιές
κι ανοιξιάτικη βροχή .
Και στο πέρασμα των εποχών
λέξεις γίνανε
γεμάτες δάκρυα και φως . Χριστόφορος Τριάντης

 (artwork Gustav Klimt)


Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα - Αποχαιρετισμός

Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Απ’ το μπαλκόνι μου το βλέπω)

Ο θεριστής θερίζει το σιτάρι.
(Απ’ το μπαλκόνι μου τον ακούω)

Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.
Federico GarciaLorca

Ο πίνακας από:Весенняя мелодия в живописи.

Νυχτερινός περίπατος~Του Χριστόφορου Τριάντη

Οι φόβοι έκαναν στην άκρη . Οι αλήθειες εξαφανίστηκαν στο σκοτάδι , έξω  απ΄ τις φωλιές  των πνευμάτων . Το φεγγάρι κρύφτηκε στις άγριες ροδιές.   Ακολουθούσε τα παιχνίδια των παιδιών, σαν μυστικός θίασος . Τ’  αστέρια χλόμιασαν πίσω απ’ τα σύννεφα . Ο δρόμος γέμισε φωτιές . Οι πυροβάτες  ανέβαιναν  στις καιόμενες  βάτους, ψάχνοντας το  φως . Στα ξερά ποτάμια τα δάκρυα έβγαιναν απ’ τις πέτρες . Είδες  τον Θεό να τον κρατούν  οι μέλισσες και προσκύνησες το θαύμα . Τύλιξες την  καρδιά σου με θυμάρι και κρύφτηκες στα χαλάσματα . Σκιές περνούσαν τραγουδώντας . Οι δολοφονημένοι  έπαιρναν πάλι μορφή , καθώς ξεδιψούσαν στις πηγές  της μνήμης . Εκείνη τη νύχτα  ερχόταν η Άνοιξη .
Χριστόφορος Τριάντης

~Ένα αίσθημα τάξης ~ της Τζίνας Ψάρρη

Τριά ποιήματα~Ναζὶμ Χικμέτ -

~Για τή ζωή~

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο
μὲ τὰ χέρια σου δεμένα
Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι
Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια
Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι,
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους
καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ
Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι.
Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ θὰ φυτεύεις, σὰ νὰ ποῦμε,
ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου
Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου
Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο δὲ θὰ τόνε πιστεύεις
Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι
Μὰ ἔτσι γιατί ἡ ζωὴ θὲ νὰ βαραίνει
                           πιότερο στὴ ζυγαριά.


 ~Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων~

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων 
εἶναι πιὸ ὄμορφα …

Πλατείες,Του Χριστόφορου Τριάντη

Άδειασαν οι  πλατείες από κόσμο . Κι οι λίγοι που απέμειναν    στήριζαν τα σημαδεμένα πρόσωπά τους , στα ρολόγια και τα καπνισμένα  τραπέζια . Έφυγαν όμως κι αυτοί . Πήρανε μαζί τις ερωμένες τους , που φοβούνταν τη βροχή , κι  έτρεξαν για το σκοτάδι  . Στις λόχμες της νύχτας  πολλοί τους καρτερούσαν Είχαν για φίλους χωροφύλακες  και κομμένες  κερασιές για προσκεφάλι . Ακλόνητοι σαν τους αγίους , απόμειναν μόνο οι ήρωες στις προτομές . Πάνω απ’ τα λερά σπίτια  φαινόταν το  φως , ξέχωρα απ’ τον χρόνο . Οι ακτίνες  τρύπωναν στα καθίσματα των πλατειών,    όπου οι χαρταετοί ετοιμάζονταν  για το τελευταίο τους  ταξίδι , αδιαφορώντας για τα κρωξίματα και τις μνήμες …

Ποίηση:Χριστόρος Τριάντης




Artawork-Salvador Dali


Καταγραφή ,Της Φανής Αθανασιάδου

Σημάδια και σημαίες
λάβαρα και λάθη
ενοχές και ένοπλες συρράξεις
δρόμοι και δάδες
πύρινα λόγια και πράξεις
ταξίδι και τάξη στον κόσμο:παραλογισμός
κρυφτό με τα όπλα
πόλεμος παραδώσεις
στιγμές και στάσεις με παύσεις
αναπολώ: έρωτες
εκρήξεις και ευχές αίμα
σημεία στίξης σε μηνύματα
σεισμός και λάβα ηφαιστείου
γλοιώδη υποστρώματα και γυρολόγοι ξεπουλούν
ζωή χωρίς απάντηση ζητώ
ζοφερή νύχτα κυλά και ρέει
απόσταση και ερώτηση :που είναι
΄ τι,ποιος, γιατί…
Έκσταση…..
φουσάτα φρουδικά
νευρωτικές αποχρώσεις του νου
υστερία και υστερόγραφο:το τέλος.

Ποίηση:Φανή Αθανασιάδου
( από τη συλλογή Εκ των έσω)


                                                                                                        Artwrok:Edvard Munch - -1919

ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ ~Της Ελένης Χωρεάνθη~

Τι να τα κάνεις τα λειψά τα προσιτά,
τα τετριμμένα, τα πεζά, τα αδιέξοδα,
ξοδεύοντας καιρό στα περιττά,
στο βόλεμα, στους τύπους, στα ανέξοδα.
Μας παίζει άσχημα παιγνίδια ο καιρός,
χάσαμε τον ρυθμό στο αναμέτρημα.
Ο κόσμος έγινε άγριος, βλοσυρός
και μείναμε μεσοστρατίς στο ενδιαίτημα.
Ο παιδεμένος χρόνια στοχασμός
σκοντάφτει ανήμπορος σε κάθε κίνημα
κι ακολουθεί του ονείρου μισεμός.
Κι όμως, ήταν γενναίο το ξεκίνημα.
Ελένη Χωρεάνθη
(~Περισυλλογή~ένα από τα έξι ποιήματα  της  Ελένης Χωρεάνθη για την Πάρο).













ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ (1972) – Οδυσσέας Ελύτης

Αρχή του κόσμου πράσινη
κι αγάπη μου θαλασσινή
Την κλωστή σου λίγο λίγο
 τραγουδώ και ξετυλίγω
           ~

 Διαβάζω μέσα στο νερό
το άλφα το βήτα και το ρω
Τα δυο γυμνά σου πόδια
τους κήπους με τα ρόδια
            ~

Σ’ έκανα πουκάμισό μου
σε φορώ και περπατάω
Με το σώμα το μισό μου
στο δικό σου που κρατάω
            ~

Σου ‘χτισα μια Σαντορίνη
με καμάρες και πορτιά
Να γυρνάς σαν το λυθρίνι
μες στη δροσερή φωτιά
                 ~
Θα κλείσω μια θα κλείσω δυο
την απαλάμη των χαδιώ
Θα κλείσω δυο θα κλείσω τρεις
 την Τύχη κι άμε να τη βρεις
               ~
 Έλα να γίνουμε δυο ζώα
σε μακρινούς να πάμε τόπους
 Όπου τα πλάσματα τ’ αθώα
να μας φαντάζονται γι’ ανθρώπους
            ~
 Άκουσα μες στον ύπνο σου
που κολυμπούσε ο κύκνος σου
Τα δύο μας τα ονόματα
ν’ αλλάζουν χίλια χρώματα
             ~
 Τα χέρια μου τ’ αδίσταχτα
πιάναν την άνοιξη πριν φτάσει
 Τα μάτια σου τ’ ανύσταχτ…