Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,της Όλγας Κανελλοπούλου- Ντινοδήμου



ΑΝΑΤΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Με έχουν επισημάνει οι άνεμοι
κι οι καταιγίδες της ζωής,
παγίδα εφήμερης κατάστασης.
Εσαεί χορογράφος της ποίησης
με λάβα στην ψυχή για μουσική,
νίκησα τα σκοτάδια και προχωρώ’
οδοιπόρος ουρανού, ταξιδιώτης φωτός,
αφήνω τον έναστρο ουρανό
κι ακροβατώ σε άλλων διαστάσεων
τις πύλες.
Διάκειμαι χιλιόχρονος, εποχής Φαραώ’
ακόμα ζωντανός και ορθός,
το φεγγάρι ζωγραφίζει τις στιγμές
κι εγώ στέλνω διαχρονικά λουλούδια,
στεφάνια αμάραντα,
για ελευθερία και ανάταση πνεύματος!


Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από το βιβλίο μου<< Σεληνόφως>>





ΑΚΤΙΝΕΣ ΑΙΩΝΙΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Ο αφρός του κύματος χαράκωμα τ’ ορίζοντα,
ακτίνες χαρίζει η σελήνη στο πέλαγος
ομορφιά δίνοντας και λάμψη.
Το τραγούδι μελωδικό ακούγεται
από πουλιών το στόμα.
Κούρσευες τη στιγμή ζητώντας
να παγώσει ο χρόνος.
Χείμαρρος ξεπηδούσαν οι ανάσες...
αιχμαλωσία ερωτική!
Η μελωδία των συναισθημάτων μαγική
πέρασμα στον παράδεισο υποδηλώνει,
πληρότητα ευτυχίας σ’ ένα ταξίδι θαυμάτων
στο σύμπαν!
Οι Δαναοί με μένος, αλκίδες πολεμούσαν
έχοντας το έθος να είναι αειγένετο,
συνέχισε κι εσύ να πολεμάς
να εγείρονται αιώνια ερωτήματα,
το φεγγάρι ν’ αφήνει ασήμι στο διάβα του
εσύ να μην περνάς στο μετά
να μένεις ακίνητος, μαζί του στο Σύμπαν!


Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από το βιβλίο μου<< Πέλαγος Εντυπώσεων>>


ΟΝΕΙΡΩΝ ΕΛΠΙΔΑ
Λησμονημένες οι σκέψεις μου
λευκή ανεμώνα γίναν.
Ανιχνεύω το επίκεντρο του είναι σου
άνθρωπε… το γεμάτο ρωγμές.
Πώς θα παραμείνει άφθαρτη
του αύριο η σκιά;
Τα όνειρα ξέφτισαν κι άσκοπα
παρελαύνουν σε έρημους δρόμους.
Μα σαν φτάνει η νύχτα
και ξετυλίγει τα πέπλα της,
η περίπολος των άστρων
αρχίζει το μαγικό χορό της
κι όλα γύρω σωπαίνουν και γεύονται
την αρμονία του Σύμπαντoς.
Σαν ακουμπάν τα δάχτυλα την πένα,
οι ψίθυροι απογειώνονται
κι άλικες λέξεις γίνονται γεμάτες φως!
Τότε είναι που με χέρι απλωμένο,
έν’ αστέρι αλιεύω
και ταξίδι στο χρόνο διαγράφω.
Σμιλεύω τα όνειρά μου
στου ήλιου τ’ απέραντο
και το υφάδι της ποίησης ύμνους φτιάχνει
που καλπάζουν... τη μέρα προσμένοντας!
Κι ο χρόνος αιώνιος γυρεύει να κάτσει
για να ξαποστάσει ονείρων ελπίδα…
ζητώντας πνοή!


Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από το βιβλίο μου <<Πέλαγος Εντυπώσεων>>





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης