Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,της Φωτεινής Γεωργαντάκη Ψυχογιού



ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΟΝΥΠΕΤΗΣ
Πώς να προλάβω της μοναξιάς σου
την αοριστία;
Πώς να εντοπίσω τον ομόκεντρο θυμό,
τους λαθραίους επισκέπτες της νύχτας;
Το κατρακύλισμα της ομόηχης ησυχίας,
την παράξενα ανερχόμενη σιωπή;
Στα γλυκόπιοτα μονοπάτια της φυγής
στροβιλίζεται ο άμαχος πληθυσμός.
Κομμάτι κι εγώ στο ατέλειωτο κομβόι
στης ερήμου τα ηλιοκαμένα σωθικά.
Άγνωρα σημάδια, σκουραίνει ο καιρός.
Θεριεύει η σκέψη ανάμεσα στο φως
και στο τίποτα.
Στο λυγμό που κατάπιε η οργή μου,
βούλιαξε η θύμηση.
Γέρνω απαλά στο μαξιλάρι της νύχτας.
Ηρέμησαν οι ρίζες της καρδιάς.
Οι χτύποι της, ψαλμοί απαλοί,
αβίαστα εκδίδουν πιστοποιητικά
κατανόησης.
Γαία! Γύρω απ’ τον ομφαλό σου
κινείς τα νήματα, σαν ο ουρανός
γονυπετής εμπρός σου στοχάζεται.

13/8/2016
Ποιητική Συλλογή----- ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ-----


ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Τ'ΑΛΩΝΙ
Όποτε ξεμακραίνει η Δύση,
ονειροπιάνομαι.
Ακροπατώ στο διάφανο του πέπλου της,
βαφτίζοντας νύχτα το δρόμο μου.
Έτσι, για να συμπράττω με τα αίθρια
των στίχων της.
Αγαπησιάρικες οι ώρες τους,
συνάδελφο με χρήζουν και συνπορευτή.
Αράζω στ’ αραξοβόλια τους,
θιασώτης στο δίκαιο του χρόνου
που τους αναλογεί.
Περνώντας τα όρια,
μια πινελιά χαμόγελου
στων χειλιών τ’ απανέμι, στοχάζεται.
Αμερόληπτο είναι, μα ενίοτε,
επιμελώς ατημέλητο
ενορχηστρώνει της ζωής το χειρόγραφο.
Δίπλα, μια παπαρούνα παρκάρει στο κόκκινο,
μια ανεμώνη, την αγρύπνια χειραγωγεί.
Όπου να’ ναι,
αλάθητο το πρόθεμα της μέρας, προβάλλει.
Στης ζωής το διάβα φυτεύω τη σκέψη,
να μεστώσει βδομάδες,
να δεξιωθεί εποχές.
Στου φεγγαριού τ’ αλώνι να βλαστήσουν οι λέξεις,
σε ήλιου βήμα, το ποίημα να βγει.
Δυνατό, άξιο, αληθινό!

Τα τελευταία μου ποιήματα, είναι γραμμένα ειδικά
για τη μια εκ των δυο συλλογών που θα βγουν σύντομα,
με εξώφυλλο που φιλοτέχνησα η ίδια.
21/8/2016

ΜΟΝΟ Η ΑΓΑΠΗ
Δεν είναι η αέρινη στάχτη των αιώνων
που χαρακώνει τα μάτια,
μήτε το άλσος του καιρού που παραπαίει.
Του δειλινού το κρώξιμο δεν είναι,
ούτε του λυκόφωτος η διάσπαρτη σιωπή.
Των γενεών το δένδρο είναι
που κλαίει στον απόηχο της μοναξιάς.
Σηπόμενα τα φύλλα, άνοιξες διακονεύουν,
ικέτες κλώνοι διστάζουν ν’ ανθίσουν.
Κι αν πλασματικές οι εποχές ξεθαρρεύουν,
ποιος την αλήθεια γνωρίζει,
ποιός το δίκιο ζητεί;
Σ’ ώρες επαίτες, δεν χαρίζεται ο χρόνος,
δανεικά, δεν επιστρέφει ο καιρός.
Μόνο της ψυχής ο πλούτος
μπορεί να αιτηθεί τη συγνώμη,
μόνο η αγάπη, φάρος γίνεται κι οδοιπορεί.

23/8/2016

Ποίηση,Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογιού
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …