Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,της Φωτεινής Γεωργαντάκη Ψυχογιού



ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΟΝΥΠΕΤΗΣ
Πώς να προλάβω της μοναξιάς σου
την αοριστία;
Πώς να εντοπίσω τον ομόκεντρο θυμό,
τους λαθραίους επισκέπτες της νύχτας;
Το κατρακύλισμα της ομόηχης ησυχίας,
την παράξενα ανερχόμενη σιωπή;
Στα γλυκόπιοτα μονοπάτια της φυγής
στροβιλίζεται ο άμαχος πληθυσμός.
Κομμάτι κι εγώ στο ατέλειωτο κομβόι
στης ερήμου τα ηλιοκαμένα σωθικά.
Άγνωρα σημάδια, σκουραίνει ο καιρός.
Θεριεύει η σκέψη ανάμεσα στο φως
και στο τίποτα.
Στο λυγμό που κατάπιε η οργή μου,
βούλιαξε η θύμηση.
Γέρνω απαλά στο μαξιλάρι της νύχτας.
Ηρέμησαν οι ρίζες της καρδιάς.
Οι χτύποι της, ψαλμοί απαλοί,
αβίαστα εκδίδουν πιστοποιητικά
κατανόησης.
Γαία! Γύρω απ’ τον ομφαλό σου
κινείς τα νήματα, σαν ο ουρανός
γονυπετής εμπρός σου στοχάζεται.

13/8/2016
Ποιητική Συλλογή----- ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ-----


ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Τ'ΑΛΩΝΙ
Όποτε ξεμακραίνει η Δύση,
ονειροπιάνομαι.
Ακροπατώ στο διάφανο του πέπλου της,
βαφτίζοντας νύχτα το δρόμο μου.
Έτσι, για να συμπράττω με τα αίθρια
των στίχων της.
Αγαπησιάρικες οι ώρες τους,
συνάδελφο με χρήζουν και συνπορευτή.
Αράζω στ’ αραξοβόλια τους,
θιασώτης στο δίκαιο του χρόνου
που τους αναλογεί.
Περνώντας τα όρια,
μια πινελιά χαμόγελου
στων χειλιών τ’ απανέμι, στοχάζεται.
Αμερόληπτο είναι, μα ενίοτε,
επιμελώς ατημέλητο
ενορχηστρώνει της ζωής το χειρόγραφο.
Δίπλα, μια παπαρούνα παρκάρει στο κόκκινο,
μια ανεμώνη, την αγρύπνια χειραγωγεί.
Όπου να’ ναι,
αλάθητο το πρόθεμα της μέρας, προβάλλει.
Στης ζωής το διάβα φυτεύω τη σκέψη,
να μεστώσει βδομάδες,
να δεξιωθεί εποχές.
Στου φεγγαριού τ’ αλώνι να βλαστήσουν οι λέξεις,
σε ήλιου βήμα, το ποίημα να βγει.
Δυνατό, άξιο, αληθινό!

Τα τελευταία μου ποιήματα, είναι γραμμένα ειδικά
για τη μια εκ των δυο συλλογών που θα βγουν σύντομα,
με εξώφυλλο που φιλοτέχνησα η ίδια.
21/8/2016

ΜΟΝΟ Η ΑΓΑΠΗ
Δεν είναι η αέρινη στάχτη των αιώνων
που χαρακώνει τα μάτια,
μήτε το άλσος του καιρού που παραπαίει.
Του δειλινού το κρώξιμο δεν είναι,
ούτε του λυκόφωτος η διάσπαρτη σιωπή.
Των γενεών το δένδρο είναι
που κλαίει στον απόηχο της μοναξιάς.
Σηπόμενα τα φύλλα, άνοιξες διακονεύουν,
ικέτες κλώνοι διστάζουν ν’ ανθίσουν.
Κι αν πλασματικές οι εποχές ξεθαρρεύουν,
ποιος την αλήθεια γνωρίζει,
ποιός το δίκιο ζητεί;
Σ’ ώρες επαίτες, δεν χαρίζεται ο χρόνος,
δανεικά, δεν επιστρέφει ο καιρός.
Μόνο της ψυχής ο πλούτος
μπορεί να αιτηθεί τη συγνώμη,
μόνο η αγάπη, φάρος γίνεται κι οδοιπορεί.

23/8/2016

Ποίηση,Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογιού
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης