Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,του Τόλη Νικηφόρου




λέξεις αμετανόητες

τα χρόνια μου έζησα εξόριστος ένας μισοσβησμένος στίχος σ' αρχαία μετόπη της γενέθλιας πόλης
μέσα στο κάθε κύτταρό μου ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει ο καθημερινός τριγύρω θάνατος
πάντα ταξίδευα αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε και το άλφα της αγάπης σου με σφράγισε, πατρίδα αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου
ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα την ποίηση δεν εγκατέλειψα τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται πέρα ως πέρα φωταγωγημένα από τα μάτια των παιδιών
(από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994) 


λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο

λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω/ λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο/ ένα όνειρο του φανοστάτη πάνω απ’ τη θάλασσα/ εκεί που ο δρόμος μόλις άρχισε
εκεί που κάνει η δίψα το αδύνατο να ανθίσει/ εκεί που η προσμονή θαμπά φωτίζει/ χιλιάδες μυστικά και θαύματα
(από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)





ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

να ' μασταν, λέει, τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο/ δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο/ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται / ή μήπως να 'μασταν εκεί ψηλά/ τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο/ την ώρα που όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός
κι ύστερα, λέει, να φύτρωναν κόκκινα/ κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας/ στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό/ να ταξιδέψουμε πέρα απ'΄τον πόνο και τον θάνατο
να 'μασταν, λέει, με κόκκινα φτερά/ ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται
(από την ομώνυμη συλλογή, 2002)

Τόλης Νικηφόρου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης