Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα,του Τόλη Νικηφόρου




λέξεις αμετανόητες

τα χρόνια μου έζησα εξόριστος ένας μισοσβησμένος στίχος σ' αρχαία μετόπη της γενέθλιας πόλης
μέσα στο κάθε κύτταρό μου ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει ο καθημερινός τριγύρω θάνατος
πάντα ταξίδευα αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε και το άλφα της αγάπης σου με σφράγισε, πατρίδα αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου
ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα την ποίηση δεν εγκατέλειψα τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται πέρα ως πέρα φωταγωγημένα από τα μάτια των παιδιών
(από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994) 


λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο

λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω/ λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο/ ένα όνειρο του φανοστάτη πάνω απ’ τη θάλασσα/ εκεί που ο δρόμος μόλις άρχισε
εκεί που κάνει η δίψα το αδύνατο να ανθίσει/ εκεί που η προσμονή θαμπά φωτίζει/ χιλιάδες μυστικά και θαύματα
(από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)





ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

να ' μασταν, λέει, τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο/ δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο/ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται / ή μήπως να 'μασταν εκεί ψηλά/ τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο/ την ώρα που όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός
κι ύστερα, λέει, να φύτρωναν κόκκινα/ κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας/ στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό/ να ταξιδέψουμε πέρα απ'΄τον πόνο και τον θάνατο
να 'μασταν, λέει, με κόκκινα φτερά/ ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται
(από την ομώνυμη συλλογή, 2002)

Τόλης Νικηφόρου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».